Sądem właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest sąd powszechny.
Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin ( Dz.U. z 2004r. Nr 8, poz. 67 ) od decyzji w sprawie zaopatrzenia emerytalnego i wysokości świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Ponadto, odwołanie do sądu przysługuje również w przypadku niewydania przez organ emerytalny decyzji w terminie 60 dni od dnia zgłoszenia wniosku przez zainteresowanego (art. 32 ust. 5 w zw. z art. 32 ust. 3 i 3a powołanej ustawy).
W ustawie nie ma przepisu, który byłby odpowiednikiem art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.), stanowiącego że od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz od decyzji odmownej odwołanie do sądu nie przysługuje.
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, odmiennie jak Prezes ZUS, mieści się w dyspozycji art. 476 § 4 kpc wskazującego organy, których decyzje podlegają kontroli sądu powszechnego. Stosownie do art. 476 § 4 pkt 3 kpc przez organy rentowe rozumie się m.in. organy emerytalne resortu spraw wewnętrznych.
Mając na uwadze powyższe, skargę jako niedopuszczalną, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ), należało odrzucić.
