Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala

Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 stwierdził nieważność decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. i B. S. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę domu mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce nr [...] przy ul. [...] w W.

Zdaniem organu kontrolowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (Dz. U. 1994 nr 89 poz. 414), bowiem Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestycji niezgodnej z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.

Decyzja Prezydenta [...] określająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji zezwalała na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej. Powierzchnia całkowita dla planowanej inwestycji po rozbudowie została określona na ok. 455 m², powierzchnia użytkowa ok. 230 m².

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...] zatwierdził zaś projekt budowlany przewidujący rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni całkowitej 685,3 m² (zamiast ok. 455 m²) i powierzchni użytkowej 440,6 m² (zamiast 230 m²).

Odwołanie od tej decyzji złożyli A. S. i B. S. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w całości decyzję organu I instancji i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż wskazane przez Wojewodę w decyzji o warunkach zabudowy parametry powierzchni całkowitej i użytkowej budynku zostały wymienione w punkcie 1.3 zatytułowanym "charakterystyka inwestycji według wniosku" i stanowiły powtórzenie danych zawartych we wniosku inwestorów z dnia 24 kwietnia 2006 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i mają charakter elementu fakultatywnego tej decyzji.

Natomiast ustalone warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla planowanej przez inwestorów inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku zostały ustalone w punkcie drugim decyzji o warunkach zabudowy i tylko one mogą być uwzględniane przy ocenie zgodności pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy.

Wobec tego w ocenie organu odwoławczego kontrolowana decyzja nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Skargę na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła D. W.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, art. 64 ust 1 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) kontroluje jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowanie przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz 1270 ze zm.)), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia nie wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana [...] uchylająca w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] i odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] wydanej w sprawie pozwolenia na budowę.

Należy podkreślić, że kontrolowana decyzja zapadła w postępowaniu nieważnościowym.

Postępowanie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygniecie sprawy, zaś kontrola decyzji sprowadza się jedynie do kwestii, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Wśród tych przesłanek art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymienia rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Przepis powyższy określa przypadki, w których dochodzi do sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności.

Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wskazanie, jaki konkretny przepis został naruszony, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający bierze pod uwagę stan faktyczny ustalony przez organ administracji w postępowaniu zwykłym i stan prawny obowiązujący w dacie wydania badanej decyzji.

W przedmiotowej sprawie podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia kontrolowanej decyzji stanowił art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. 1994 nr 89 poz. 414) w związku z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Treść decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej – art. 55 w zw. z art. 64 w/w ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

Sprawdzając zgodność projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu organ winien ocenić, czy projektowana inwestycja nie wykracza poza linie rozgraniczające inwestycje wyznaczone w decyzji o warunkach zabudowy, czy projekt zagospodarowania działki spełnia wszystkie warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rodzaje inwestycji określone w projekcie budowlanym i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musza być tożsame. Pozwolenie na budowę innego obiektu niż określono to w decyzji o warunkach zagospodarowania terenu niewątpliwie rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Sąd w obecnym składzie w pełni podziela przywołaną przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentującą ten pogląd. Zauważyć jednakże należy, iż takie stanowisko ma zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy różnice co do charakteru obiektu określonego w decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o pozwoleniu na budowę są wyraźne i obiektywnie nie ma wątpliwości, iż obiekt z decyzji o warunkach zabudowy nie jest obiektem tożsamym z obiektem zatwierdzonym w pozwoleniu na budowę.

W niniejszej sprawie decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy ustaliła rodzaj inwestycji, określając go jako rozbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej, oraz ustaliła warunki dla planowanej inwestycji:

- nieprzekraczalna linia zabudowy wg załącznika nr 2

- wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nie może przekroczyć 0,48 na podstawie średniego wskaźnika zabudowy dla obszaru analizowanego

- szerokość elewacji frontowej powinna umożliwiać zachowanie przepisów dotyczących odległości budynków od granic nieruchomości wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.)

- wysokość budynku – nie ulega zmianie

- geometria dachu – nie ulega zmianie

- należy zastosować nieagresywną kolorystykę elewacji budynku, dachu i elementów wykończeniowych, umożliwiającą wkomponowanie się projektowanej inwestycji w otaczającą zabudowę.

Decyzja ta jednocześnie nie określiła w sposób jednoznaczny i kategoryczny jako

warunku dla objętej nią inwestycji parametrów tej inwestycji.

Dane zawarte w punkcie 1.3 decyzji podają charakterystykę inwestycji wskazaną przez inwestora we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, odsyłają do tego wniosku podając dane przybliżone planowane o czym świadczy określenie "około".

W tej sytuacji w ocenie składu orzekającego organ orzekający w sprawie pozwolenia na budowę był niewątpliwie związany ustalonymi warunkami planowanej inwestycji, natomiast wobec braku jednoznacznego określenia parametrów dotyczących powierzchni zabudowy powierzchni całkowitej czy użytkowej dane wniosku podane w decyzji o warunkach zabudowy nie były wiążące dla tego organu, a skoro tak, to prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest sprzeczna z ustalonymi dla inwestycji warunkami zabudowy, a więc nie zaistniała przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.