II SA/Rz 1078/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-24	
Data wpływu	2025-08-14	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie	
Sędziowie	Jarosław Szaro /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6037 Transport drogowy i przewozy	
Hasła tematyczne	Transport	
Skarżony organ	Inspektor Transportu Drogowego	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 nr 0 poz 1490; art. 4 ust.1  i 4, art. 33 , art. 92a ust. 1,art. 92c ust.1 pkt 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Dz.U. 2024 nr 0 poz 572; art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 80; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Protokolant sekretarz sądowy Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2026 r. sprawy ze skargi H. U. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 czerwca 2025 r. nr BP.501.1554.2024.2334.RZ9.DM w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego H.U. kwotę 4 017 (cztery tysiące siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez H. U. (dalej: skarżący/strona)  jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD/organ odwoławczy) z 5 czerwca 2025 r. nr BP.501.1554.2024.2334.RZ9.DM, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 czerwca 2024 r. nr WITD.DI.0152.IX0315/5/24 o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2021 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm.), dalej: u.t.d.

Jak wynika z akt sprawy 15 lutego 2024 r. w miejscowości R. zatrzymano do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki [....] o numerze rejestracyjnym [...]. Kierujący pojazdem H. U. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą H. U. [...] z siedzibą w miejscowości P. wykonywał krajowy transport drogowy na trasie przejazdu P. – R. z ładunkiem odpadów komunalnych o kodzie 37.00.11 w ilości 10 m3 .

Kierowca nie okazał do kontroli licencji ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Posiadał jedynie zaświadczenie [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydane przez Starostę [....].

W trakcie dokonanego pomiaru nacisków osi i masy całkowitej pojazdu stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej samochodu ciężarowego marki [....] o ww. numerze rejestracyjnym o 1,4 t. Zgodnie z wynikiem ważenia wskazana wartość masy całkowitej pojazdu wyniosła 19,4 t przy dopuszczalnej masie całkowitej kontrolowanego pojazdu 18 t.

Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli drogowej [...] w którym opisano wyniki pomiarów oraz użyte przyrządy pomiarowe.

W związku z ujawnionymi naruszeniami pismem z dnia 19 lutego 2024 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów u.t.d. Jednocześnie poinformowano stronę o możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu poprzez składanie wniosków, wyjaśnień, uwag i zastrzeżeń.

Pismem z dnia 26 lutego 2024 r. skarżący złożył wyjaśnienia wskazując, m.in. że nie dokonywał przewozu z zakresie usług transportowych lecz przewóz na potrzeby własne firmy. Wskazał, że w dniu 15 lutego 2024 r. dokonywał oczyszczenia zbiornika bezodpływowego w miejscowości P., a następnie odprowadzał ten ściek do oczyszczalni. Załadowaną ciecz w postaci ścieku (co nie stanowi odpadu zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach) przewoził do zlewni, którą dysponuje Z. R. . W czasie kontroli okazał fakturę nr [...] na wywóz ścieków. Podkreślił, że prowadząc działalność gospodarczą nie świadczy usług transportowych.

Wskazał, że z uwagi na pośpiech oraz zdenerwowanie w momencie kontroli nie zauważył nieścisłości w sporządzonym protokole np. o posiadaniu licencji o wskazanym numerze, której nigdy nie posiadał.

Podkreślił, że z wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej wynika jasno, że przeważającą jego działalnością gospodarczą jest odprowadzanie i oczyszczanie ścieków (37.00.Z). Prowadząc działalność nie świadczy usług transportowych, a nazwa prowadzonej działalności nie zawsze świadczy o wykonywanych usługach.

Skarżący wskazał, że w dniu 21 lutego 2024 r. udał się do Wydziału Komunikacji w Starostwie Powiatowym w [....] , celem weryfikacji poprawności posiadanych dokumentów do prowadzenia działalności. W rozmowie z naczelnikiem tegoż wydziału, uzyskał informację, że dokumenty, które posiada spełniają prawnie wszelkie wymagania na prowadzenie działalności polegającej na odprowadzaniu i oczyszczaniu ścieków.

Ponadto telefonował na infolinię GITD, gdzie przedstawiając opisaną sytuację, zostało mu potwierdzone, że wypis na przewozy drogowe na potrzeby własne spełnia wymagania na prowadzenie działalności którą prowadzi.

Skarżący podkreślił, że w dotychczasowych kontrolach nie stwierdzono w jego firmie braku dokumentów upoważniających do przewozu nieczystości - ścieków, wykonywanych w ramach tego samego zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne jego firmy.

Odnosząc się do zarzutu braku zezwolenia kat I-IV zawartego w załączniku do protokołu kontroli nr [...] z dnia 15.02.2024 r. wskazał, że zawiera on zaledwie przekroczenie osiągnięte około 900 kg dopuszczalnej masy normalnej eksploatowanego pojazdu. Wyjaśnił, że ważenie pojazdu odbywało się bezpośrednio po jego zatrzymaniu. Wewnątrz pojazdu asenizacyjnego ciecz przemieszczała się (przelewała) pomiędzy osiami, co obciążało w większym stopniu osie pojazdu. Tym samym pomiar nie był adekwatny do faktycznego obciążenia. Faktyczną wagę załadowanej cieczy można by było określić po jej wyładunku i zważenia samego przewożonego ścieku jak i samego pojazdu. Wpompowane ścieki do cysterny nie osiągnęły maksymalnej objętości przewidzianej przez wytwórcę, co przy zmiennej gęstości ścieków bardzo utrudnia określenie faktycznej wagi przewożonego ładunku. Podkreślił, że    jego pojazdy spełniają warunki techniczne określone w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 marca 2012 r. Wskazał, że wnętrze beczki jest na bieżąco sprawdzane na okoliczność zalegania w niej ciał stałych taki jak piasek, błoto itp. Wyjaśnił, że w dniu przeprowadzanej kontroli nabierał ścieki z gospodarstwa domowego, gdzie mogło nie być szczelnego zbiornika (szambo bez dna i być może podczas załadunku zostało mimowolnie załadowane ciała stałe w postaci piasku żwiru itp. Podkreślił, że w trakcie załadunku beczki ściekami nie ma możliwości zweryfikowania jej wagi oraz określenia czy w danym gospodarstwie domowym znajduje się dno betonowe, nadmiar piasku oraz inne ciała stałe.

Skarżący podniósł, że ważenia pojazdu dokonano na wagach SAW 10C o numerach [...], [...], które według danych ze strony https://witd.rzeszow.pl/praktyczne-informacje/swiadectwa-legalizacji/ nie posiadały aktualnych świadectw legalizacji czy też legalizacji ponownej. Wskazał, że urządzenie "przyrząd pomiarowy" producenta IRD znak fabryczny SAW 10C III, nr fabryczny 5-7406 straciło okres ważności legalizacji w dniu 22 lipca 2023, natomiast urządzenie producenta IRD znak fabryczny SAW 10C/IH, nr fabryczny 85-7486 straciło okres ważności legalizacji w dniu 19 września 2022 r. co powoduje ze pomiar należy uznać za nieważny.

Wobec powyższych okoliczności złożył wnioski dowodowe o:

1. przesłuchanie osoby odpowiedzialnej do wydawania zezwoleń na wywóz ścieków, a w szczególności o ustalenie jakie zezwolenia są wymagane do tego typu działalności. Czy są wymagane licencje na tego typu prowadzenie działalności?

2. sprostowanie protokołów i załączników z kontroli w odniesieniu do właściwych, mających odzwierciedlać prawdziwy stan faktyczny gdyż mylnie ustalony fakt przez kontrolującego, spowodował w następstwie niewłaściwą interpretację przepisu dot. wydania zezwolenia na przewóz towarów,

3.ustalenie kierowcy posiadającego licencję oznaczoną nr[...],

4.przesłuchanie kierowcy posiadającego powyższą licencję jako świadka w przedmiotowym postępowaniu,

Do pisma dołączył załączniki:

- protokół z kontroli z dnia 15.02.2024 r. wraz z załącznikiem nr 1,

- wypis nr 1 z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne,

- umowę nr [...] o odprowadzanie ścieków z dnia 01.03.2006 r. , aneks nr 6/2023 z dnia 22.08.2023 r. do umowy nr [...] o odprowadzanie ścieków z dnia 01.03.2006 r., decyzję w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych z dnia 26.05.2021 r . - dot. MZK N.

- umowę o odprowadzenie ścieków z dnia 01.10.2010 r., aneks nr 1 z dnia 31.05.2022 r. dot. umowy o odprowadzanie ścieków zawartej w dniu 01.10.2010 r., decyzję nr 2/2020 z dnia 06.10.2020 r. - dot. ZGKiM R. ,

- wypis z CEID,

- fakturę nr [...] z dnia 15.02.2024 r.,

- wydruk ze strony internetowej WITD w R.,

- świadectwo legalizacji ponownej dot. urządzenia nr fabryczny 85-7406 z dnia 25 czerwca 2021 r.

- świadectwo legalizacji ponownej dot. urządzenia nr fabryczny 85-7486 z dnia 24 sierpnia 2020 r. ,

-kserokopię wcześniejszych protokołów kontroli drogowych z dnia 04.04.2019 r., 02.01.2014 r., 18.11.2013 r., 06.05.2013 r.

PWITD pismem z 11 marca 2024 r. zwrócił się do Miejskiego Zakładu Komunalnego w [...] o przesłanie kopii dokumentacji związanej z wywozem w dniu 15 lutego 2024 r. ścieków komunalnych o kodzie 37.00.11 na podstawie faktury 26/02/2024 oraz wyjaśnienie czy H. U. był właścicielem wywożonych odpadów, przerabiał je w jakiś sposób czy tyko przewoził od nadawcy do oczyszczalni.

W odpowiedzi otrzymano informację, że w dniu 15 lutego 2024 r. do Miejskiego Zakładu Komunalnego w [...] dotarł transport ścieków komunalnych z adresu P., [...] – umowa [...] w ilości 10,1 m3.

PWITD decyzją z 4 czerwca 2024 r. nr WITD.DI.0152.IX0315/5/24 nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł.

Organ zakwalifikował naruszenia jako naruszenie z lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm.), dalej: u.t.d. tj.: wykonywanie przewozu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa a także naruszenie z l.p. 10.2.2. załącznika    nr 3 do u.t.d. tj.: dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 5% i mniej niż 10 %.

PITD stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 92c ust. 1 u.t.d. pozwalające uznać, że strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia lub naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie. mogła przewidzieć.

Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem skarżący, złożył odwołanie do GITD.

Skarżący podniósł, że ustalenia zawarte w protokole kontroli są błędne i nie pokrywają się ze stanem faktycznym.

Wskazał, że w protokole kontroli, jako data jej rozpoczęcia widnieje 15.02.2024 r. godz. 13:33, droga nr [...], 68 km L., natomiast w decyzji administracyjnej wskazano 15.02.2024 r. godz. 12:45 miejscowość R.. Podkreślił także, że protokole kontroli wskazano błędnie że posiadał licencję nr [...], podczas gdy posiadał on jedynie zaświadczenie nr [...] oraz wypis nr [...].

Skarżący podniósł, że wagi SAW 10C III nr fabryczny 85-7406 oraz 85-7486 utraciły okres ważności legalizacji odpowiednio w dniu 22 lipca 2023 r. oraz 19 września 2022 r. co powoduje, że dokonany pomiar jest nieważny.

Zdaniem skarżącego ścieki komunalne nie są odpadami, w związku z tym, żaden przedsiębiorca nie uzyska na prowadzenie tego typu działalności innych zezwoleń, niż zaświadczenie na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne. Wyjaśnił, że po załadowaniu (napełnieniu) ścieków do wnętrza beczki nie ma możliwości zweryfikowania wagi, a tym bardziej obliczenia nacisku na poszczególne osie.

Skarżący zarzucił także lakoniczne i bardzo ogólne uzasadnienie zaskarżonej decyzji i naruszenie zasady budzenia zaufania do organów władzy publicznej oraz brak odniesienia się do zaistnienia bądź braku zmaterializowania się przesłanek z art. 92c u.t.g.

Podniósł, że postępowanie kontrolne prowadził i protokół kontroli sporządził    M. B., który również podpisał wydaną w sprawie w I instancji decyzję administracyjną. Powyższe, w opinii strony, narusza art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej: k.p.a.

Po rozpatrzeniu odwołania, GITD, opisaną na wstępie decyzją z 5 czerwca  2025 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie.

Wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d.    transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2 utd, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1072/2009".

Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto    wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

W ocenie GITD organ I instancji prawidłowo stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenie z l.p. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. ponieważ H. U., jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: H. U. [...] w dniu 15 lutego 2024 r. wykonywał transport drogowy rzeczy w postaci odpadów komunalnych o kodzie 37.00.11. i w trakcie kontroli nie okazał licencji ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Następnie GITD odniósł się do naruszenia uznanego przez organ I instancji jako naruszenie z l.p.10.2.2. załącznika nr 3 do u.t.d.

Organ wyjaśnił, że ważenia pojazdu dokonano za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C seria III o nr 85-7486 i 85-7406, które legitymowały się świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z dnia 22 czerwca 2023 r., z datą ważności do dnia 22 lipca 2025 r. w obu przypadkach. Powyższe dokumenty znajdują się w aktach sprawy i stanowią bezsporny dowód na spełnienie przez użyte w toku kontroli wagi wszelkich stawianych im przez przepisy prawa wymogów.

Organ odwoławczy przyznał rację stronie, iż w protokole kontroli, jako data jej rozpoczęcia widnieje 15.02.2024 r. godz. 13:33, droga nr [...], 68 km L.. Wskazał jednak, że    w tym samym protokole z kontroli drogowej na stronie 1 w opisie stwierdzonych naruszeń wskazano 15.02.2024 r. godz. 12:45 miejscowość R., na drodze krajowej nr [...]. GITD wyjaśnił, że analogiczne miejsce i czas kontroli widnieje w zaskarżonej przez stronę decyzji administracyjnej, gdzie podano 15.02.2024 r. godz. 12:45 miejscowość R, , na drodze krajowej nr [...]. W ocenie organu odwoławczego miejsce i czas kontroli nie  powinny   budzić wątpliwości.

Organ odwoławczy przyznał rację skarżącemu, że w protokole kontroli przypisano stronie błędnie posiadanie licencji nr [...], kiedy skarżący posiadał jedynie zaświadczenie nr [...]. Powyższe, w ocenie GITD, faktycznie stanowi omyłkę organu I instancji, która jednak pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Organ odwoławczy podkreślił, że w toku kontroli ustalono, iż skarżący nie był właścicielem przewożonych w dniu kontroli ścieków komunalnych, lecz tylko je wypompował i przewoził do oczyszczalni ścieków. Zgodnie z fakturą nr [...], miał on zapłacone za dwa kursy. Organ odwoławczy wskazał, że dane zawarte w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dotyczące działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego obejmują także działalność znajdującą się pod kodem PKD:49.41.Z Transport drogowy towarów.

GITD podkreślił, że przedsiębiorca aby wykonać transport drogowy powinien posiadać licencję lub zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Tymczasem skarżący posiadając tylko zaświadczenie na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne, mógł tym samym przewozić tylko rzeczy będące jego własnością lub te które zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione. Skarżący nie dysponował przy tym żadną decyzją umożliwiającą gromadzenie i przetwarzanie odpadów. Posiadał wyłącznie decyzję umożliwiającą mu transport odpadów. Tym samym w trakcie kontroli drogowej powinien był okazać do kontroli dokument uprawniający do transportu rzeczy.

Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący nie wnosił jakichkolwiek zastrzeżeń do procedury ważenia i mierzenia pojazdu, jak i pracy inspektorów. Skarżący nie miał także zastrzeżeń co do punktu kontrolnego, jak i okazanych mu m.in. dokumentów potwierdzających legalizację użytych wag. Co więcej po odczytaniu treści protokołu skarżący potwierdził go własnoręcznym podpisem nie wnosząc uwag.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 92c ust. 1 u.t.d. zgodnie z którym  nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

-okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

-za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

-od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Organ odwoławczy podkreślił, że w treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 19 lutego 2024 r., organ I instancji poinformował stronę o treści art. 92c ust. 1 u.t.d i wezwał do przedstawienia dowodów poświadczających, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

W ocenie organu odwoławczego wyjaśnienia, które strona złożyła w toku postępowania przed organem I instancji pismem z dnia 26 lutego 2024 r. nie stanowią dowodów świadczących, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć.

GITD podkreślił, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, z którego wynikałoby, iż przed rozpoczęciem wykonywania przewozu drogowego dokonał weryfikacji rzeczywistej masy całkowitej pojazdu,   a ponadto nie okazał do kontroli licencji ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

W związku z tym brak jest podstaw zastosowania art. 92c u.t.d.

W ocenie GITD organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej

Zdaniem GITD ponieważ stosownie do treści art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych,    organ I instancji prawidłowo wymierzył H. U. karę pieniężną w tej wysokości.

W skardze do tut. Sądu na decyzję organu odwoławczego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie koszów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1.) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie dokładnie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia i załatwienia sprawy oraz niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, jak również jego dowolną ocenę wyrażającą się w przyjęciu, że:

- skarżący wykonywał "transport drogowy" bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, podczas gdy zasadnicza działalność skarżącego to "wywóz ścieków", który obejmuje je jako usługę główną (podstawową) zaś dostarczenie ich do zlewni ma charakter pomocniczy, co doprowadziło do wadliwych ustaleń faktycznych i przyjęcia, że skarżący wykonywał "transport drogowy";

- dopuszczalna masa całkowita pojazdu została przekroczona, podczas gdy ustalenie faktycznej wagi przewożonej cieczy wymagałoby jej wypompowania i zważenia niezależnie od wagi pojazdu, czego zaniechał organ przeprowadzający kontrolę, a ponadto urządzenia pomiarowe nie posiadały aktualnych świadectw wzorcowania i legalizacji (zgodnie z danymi przedstawionymi na stronie internetowej WITD), co doprowadziło do wadliwych ustaleń faktycznych i przyjęcia, że skarżący przekroczył dopuszczalną masę pojazdu;

b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez oparcie ustaleń faktycznych na wadliwie sporządzonym protokole, który nie odzwierciedla stanu faktycznego sprawy i zawiera liczne nieprawidłowości w zakresie jego najbardziej istotnych elementów (błędnie wpisany nr licencji obcej osoby, miejsce L. zamiast R.) - co doprowadziło do wadliwych ustaleń faktycznych i przyjęcia, że skarżący wykonywał transport drogowy oraz przekroczył dopuszczalną wagę pojazdu;

c) art. 8 § 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki w zakresie rozstrzygania spraw przy takim samym stanie faktycznym i prawnym oraz niezasadne przyjęcie, iż działalność skarżącego wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji - podczas gdy z dotychczasowej praktyki organów ITD - wynika, iż do działalności skarżącego niezbędne jest wyłącznie posiadanie zaświadczenia właściwego starosty o zgłoszeniu wykonywania przewozu na potrzeby własne, którym skarżący dysponuje i które zostało okazane w trakcie kontroli (zaświadczenie nr [...]) - co doprowadziło do wadliwych ustaleń faktycznych i przyjęcia, że skarżący wykonywał transport drogowy;

d) art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez stronę w piśmie z dnia 26 lutego 2024 r. tj. przesłuchanie osoby odpowiedzialnej do wydawania zezwoleń na wywóz ścieków, a w szczególności na okoliczność ustalenia jakie zezwolenia są wymagane do tego typu działalności oraz ustalenie kierowcy posiadającego licencję oznaczoną nr [...], jak również przesłuchanie ww. kierowcy jako świadka - podczas gdy miały one na celu wykazanie okoliczności istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy (organ zaniechał przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego). Ponadto, organ nie wydał stosownego rozstrzygnięcia w przedmiocie dopuszczenia lub oddalenia zawnioskowanych dowodów - w istotny sposób naruszając prawo do obrony skarżącego - co doprowadziło do wadliwych ustaleń faktycznych i przyjęcia, że skarżący wykonywał transport drogowy oraz przekroczył dopuszczalną wagę pojazdu;

e) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z 81 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione podczas gdy strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych w sprawie dowodów, ponieważ nie została zawiadomiona o terminie końcowego zapoznania się z materiałami postępowania - co doprowadziło do wadliwych ustaleń faktycznych i przyjęcia, że skarżący wykonywał transport drogowy oraz przekroczył dopuszczalną wagę pojazdu;

f) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo rażących uchybień, które winny skutkować jej uchyleniem;

g) art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez wadliwe wskazanie podstawy prawnej decyzji tj. art 5 ust. 1 pkt 1 u.t.d. podczas gdy art. 5 ust. 1 u.t.d. nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej jak pkt 1 oraz wadliwe uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia z którego nie wynika:

- jakie fakty organ uznał za udowodnione, na jakich dowodach się oparł, oraz czy i ewentualnie z jakich przyczyn odmówił wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom;

- na podstawie jakich dowodów organ doszedł do przekonania, iż skarżący wykonywał "transport drogowy" podczas gdy jego działalność - wykonywana od 25 lat - to "wywóz ścieków" - zaś przewiezienie ich do oczyszczalni stanowi czynność pomocniczą - następczą (niezbędną do opróżnienia pojazdu asenizacyjnego);

2.) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) art. 3 ust. 2 pkt 2, art. 4 pkt 4, art. 33, art. 87 ust. 2 u.t.d. poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie, podczas gdy usługi skarżącego polegają na wywozie ścieków, a zatem stosuje się do nich odpowiednio przepisy ustawy dot. niezarobkowego przewozu drogowego, co oznacza, że w przypadku nieczystości ciekłych wystarczającym dokumentem jest zaświadczenie na przewozy na potrzeby własne, którym dysponował skarżący;

b) art. 5 ust. 1 UTD poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący w ramach prowadzonej działalności wypełnił dyspozycję wykonywania "transportu drogowego" rzeczy w postaci "odpadów komunalnych" podczas gdy zgodnie z ustalonym stanem faktycznym, skarżący zajmował się "wywozem ścieków", które nie stanowią odpadu komunalnego, a ich przewóz dokonywany jest na potrzeby własne - pomocniczo - do usługi podstawowej;

c) art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 211, tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1587) w zw. z art. 16 pkt 61-64 Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566, t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1087) poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie i przyjęcie, że ścieki są odpadem komunalnym, podczas gdy z literalnej treści art. 2 pkt 8 ustawy o odpadach wynika, że przepisów ustawy nie stosuje się do ścieków, zaś ich definicję reguluje prawo wodne;

ewentualnie, w przypadku nie uwzględnienia ww. zarzutów naruszenie:

- art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie na gruncie przedmiotowej sprawy i niewyjaśnienie w sposób dostateczny z jakich przyczyn organ II instancji odmówił jego zastosowania, podczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji    organu I instancji oraz    zasądzenie kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł   o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. ustawy z dnia 25 lipca 2002 r prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjna sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jeśli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną natomiast artykuł 134 paragrafy ustawy z dnia 30 sierpnia dwutysięcznego dwudziestego roku pauza prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. pozycja 143), dalej: p.p.s.a. .

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów sąd uznał że zasługuje ona na uwzględnienie .

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego i materialnego w zakresie prawidłowości uznania zaistnienia drogowego przewozu towarów, by następnie ocenić zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 utd. Obowiązek organu administracji państwowej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych za sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać postawę do poprawnego zastosowania przepisu prawa, wynika z zasady prawdy obiektywnej (artykuł 7 k.p.a.) zgodnie z nim organ zobowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W tym celu powinien on w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a). Ocena czy dana okoliczność została udowodniona jest możliwa dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego (artykuł 80 k.p.a.). Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, art. 75 k.p.a.) wymaga by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko co może przyczynić się do jej wyjaśnienia a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowania administracyjnym oznacza że organ administracji publicznej ma z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dowody wskazane lub dostarczone przez strony jeśli mają one znaczenie w sprawie.

W niniejszej sprawie jak wynika z treści skargi skarżący zarzucił między innymi bezpodstawne nałożenie na niego kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za błędne w jego ocenie założenie organu, że w momencie kontroli wykonywał przewóz drogowy podczas gdy wykonywał przewóz ścieków.

W jego ocenie przewóz nieczystości nie wyczerpuje znamienia przewozu drogowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 utd, ale jest niezarobkowym przewozem drogowym w rozumieniu art. 4 ust. 4 utd. Podkreślić przy tym należy, że w przypadku przewozu z art. 4 ust. 4 utd nie jest wymagana licencja za brak której nałożono na przewoźnika karę, ale jedynie zaświadczenie o wykonywaniu takiego przewozu wydane w trybie art. 33 utd, które skarżący posiadał. Organem właściwym do wydania takiego zaświadczenia jest przy tym właściwy starosta . ( art. 33 ust. 8 utd ).

Towary ( rzeczy ) mogą być bowiem przez przedsiębiorcę przewożone nie tylko jako zlecone mu do przewozu, ale także we ramach prowadzonej przez siebie działalności. Jeżeli przewóz taki będzie spełniał przesłanki a rt. 4 ust. 4 utd, to wówczas rzeczywiście, tak jak to podniósł skarżący wystarczającym będzie posiadanie zaświadczenia wydanego w trybie art. 33 ust. 1 utd, jeżeli natomiast te przesłanki nie zostaną spełnione, to wówczas nawet taki przewóz na potrzeby własne, w ramach własnej działalności będzie wyczerpywał znamię przewozu drogowego ( transportu ) tak jak zostało to ujęte w art. 4 ust. 1 utd.

Przesłanki niezarobkowego przewozu towarów zostały wymienione w art. 4 ust. 4 utd i za taki przewóz uważa się każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin.

Kluczową przesłanką uznania przewozu za niezarobkowy musi być więc uznanie, że jest on działalnością pomocniczą do działalności głównej przedsiębiorcy. Argument ten był podnoszony przez skarżącego, który twierdził, że jego działalność nie polega na przewozie rzeczy, ale na oczyszczaniu szamb z nieczystości płynnych. Przewóz miał mieć tylko charakter pomocniczy. W tym zakresie organy nie naruszyły jednak prawa procesowego gromadząc wszelkie istotne dla oceny tej okoliczności dowody i poddając je trafnej ocenie w realiach stanu faktycznego.

Analizując opis zdarzeń wynikający ze stanu faktycznego, oraz zgromadzone w aktach dokumenty nie można zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, co do istoty jego działalności. Jak bowiem wynika z faktury wystawionej przez niego do wykonanej usługi na rzecz kontrahentki, miała ona polegać na wywozie nieczystości, zaś podstawą wyliczenia wysokości wynagrodzenia dla skarżącego był " kurs". Z samej więc faktury dokumentującej rodzaj zawartej umowy wynika, że do jej istoty nie należało samo wypompowanie nieczystości, ale ich wywóz, i od ilości kursów zależało wynagrodzenie skarżącego. W takim przypadku sąd nie podzielił twierdzeń skarżącego, że przewóz odpadów ( nieczystości płynnych ) miał tylko znaczenie pomocnicze. W ocenie sądu wywóz nieczystości poprzez ich przewóz do miejsca utylizacji miał kluczowe znaczenie przy wykonywaniu usługi. Jest bowiem oczywiste , że oczyszczenie szamba nie polega tylko na wypompowaniu jego zawartości ale na jego wypompowaniu do określonego pojazdu i wywóz ich do miejsca poddania oczyszczaniu. Nie jest więc spełnione w tym, zakresie wymaganie omawianego przepisu co do pomocniczego charakteru wykonywanego przewozu przy prowadzonej przez skarżącego działalności.

Nie jest także spełniona przesłanką z art. 4 ust. 4 lit c utd dotycząca własności przewożonych rzeczy ( towarów ) i sposobu wejścia w ich posiadanie. Brak jest w stanie faktycznym dowodów, które nakazywałyby przyjąć, że skarżący był właścicielem przewożonych nieczystości ( brak umowy kupna sprzedaży tych nieczystości ), jak także by wszedł w ich posiadanie w inny, opisany w przepisie sposób. W szczególności nie jest w ocenie sądu spełniona przesłanka " wydobycia rzeczy". Przez takie wydobycie należy rozumieć wydobycie ich z natury ( np.: piasku w kopalni ) , nie zaś wypompowanie nieczystości z szamba. Pojęcie to, w ocenie sądu musi być interpretowane zgodnie ze znaczeniem jakie nadaje mu ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. prawo geologiczne i górnicze. (Dz.U.2026.69 t.j. ). Również analizując językowo słowo " wydobywa" nie można przyjąć, że odnosi się ono do usuwania nieczystości z szamba, gdyż nieczystości takie się wypompowuje , nie zaś wydobywa.

Dlatego też sąd podzielił twierdzenia organu, że przewóz nieczystości takich, jak w sprawie niniejszej, w warunkach przez niego ustalonych nie mógł być uznany za niezarobkowy przewóz towarów w rozumieniu art. 4 ust. 4 utd , a stanowił drogowy przewóz towarów w rozumieniu art. 4 ust.1 utd. Skarżący samodzielnie załadował przewożone rzeczy na samochód a następnie podjął przewóz cieczy do miejsca przeznaczenia. Stąd też tego rodzaju przewóz należy uznać za spełniający znamiona krajowego transportu drogowego. Organy nie naruszyły prawa procesowego i materialnego.

Nie rozważył natomiast organ wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w tym zakresie sprawy wynikających z art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, który stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć

Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie Starosty [...] z dnia 16.12.2011 dla firmy U. na przewozy drogowe na potrzeby własne. W oparciu o Zaświadczenia Starosty [....] [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne skarżący wykonywał 15 lutego 2024 r. przewóz ścieków będąc w przekonaniu, że działa zgodnie z przepisami prawa.

Organ zignorował złożony przez stronę wniosek dowodowy o przesłuchanie osoby odpowiedzialnej do wydawania zezwoleń na wywóz ścieków, a w szczególności o ustalenie jakie zezwolenia są wymagane do tego typu działalności, mający w jego ocenie wykazać spełnienie przesłanek wyłączających po jego stronie odpowiedzialność administracyjną za naruszenie warunków i obowiązków przewozu drogowego. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia brak w tym zakresie stosownej argumentacji, organ nie wydał również formalnie postanowienia oddalającego wniosek. Organ nie podjął się więc uzupełniającego postępowania dowodowego a następnie oceny w dowodów wskazanych przez stronę skarżącą. Powyższe zaniechanie nie zostało także uzasadnione tym samym organ uniemożliwił stronie wykazanie spełnienia przesłanek egzoneracyjnych, nie dostrzegając że strona prezentując w piśmie z dnia 26 lutego 2024 r. oraz w odwołaniu w tym zakresie całkowicie przeciwstawne stanowisko nie ograniczyła się jedynie do zakwestionowania swojej odpowiedzialności lecz przedstawiła sprawie konkretne wnioski wymagające rozpoznania. Organ odnosząc się do powyższego ograniczył się jedynie do stwierdzenia że skarżący wykonywał przewóz drogowy drogowy na co wymagana jest licencja lub zezwolenie. W tym zakresie organ powinien przeprowadzić odpowiednie postępowanie prowadzące do ustalenia w jakich okolicznościach i w związku z jakim wnioskiem takie zaświadczenie zostało wydanie. Nie jest bowiem akceptowalna sytuacja, gdy w tożsamej sytuacji faktycznej jeden organ wydaje skarżącemu zaświadczenie jako wystarczające do wykonywania przewozów, a drugi organ nakłada na przewoźnika kare za brak stosownych dokumentów, uznając to zaświadczenie za niewystarczające. Kwestia ta musi być wyczerpująco wyjaśniona celem ustalenia czy skarżący mógł działać w uzasadnionym przekonaniu, wynikającym z działania Starostwa Powiatowego, że posiadany dokument jest wystarczający do takiego działania jakie prowadził.

Jak słusznie zauważa w tym zakresie skarżący organ całkowicie pominął jego wyjaśnienia co do osiadanych dokumentów. Działania powyższe naruszają ogólne zasady postępowania administracyjnego wyrażone w artykule 7 , 77 § 1 oraz 80 k.p.a., stoją także w sprzeczności z wyrażoną w artykule 8 k.p.a. zasadą prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów administracji publicznej .

Sąd w niniejszej sprawie podkreśla że obowiązkiem organu było umożliwienie przedsiębiorcy przedstawienia dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność a następnie ich ocenienie. Jak wskazuje analiza jak sprawy przedmiotowe postępowanie odwoławcze toczyło się z naruszeniem powyższych zasad co przesądza o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji .

Tym samym wbrew stanowisku organu stan faktyczny sprawy w zakresie powoływanych przez stronę skarżącą okoliczności faktycznych relewantnych w tej sprawie, nie został wyjaśniony wyczerpująco a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na jednoznaczne przyjęcie że wymierzenie kary pieniężnej było zasadne.

Reasumując wskazać należy że GITD rozpoznając przedmiotową sprawę dopuścił się naruszenia ww. przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zastosowanie instytucji z art. 92c ust. 1 utd jest obligatoryjne ( nie wszczyna się postępowania, postępowanie się umarza ), a zatem organ każdorazowo musi ustalić czy nie zaistniały przesłanki do wydania takiego rozstrzygnięcia procesowego. W przedmiotowej sprawie za podstawę takiego rozstrzygnięcia należy uznać sytuację, gdyby Starosta powiatowy dysponując wnioskiem o wydanie zaświadczenia na cele przewozów niezarobkowych ( art. 33 utyd ) wydał takie zaświadczeni , czym potwierdził by, że jest ono wystarczające dla prowadzenia takiej działalności. Oczywiście wymagać to będzie dokonania określonych ustaleń, w tym zapewne pozyskania akt z tego postępowania. Sąd na obecnym etapie postępowania nie jest w stanie kwestii tej rozstrzygnąć, choć jej wyjaśnienie ma kluczowe znaczenie dla oceny zaistnienia okoliczności z art. 92c ust. 1 pkt 1utd. Dowody na te okoliczności muszą zostać przeprowadzone przez organ, przy czym przesłuchanie pracownika starostwa, w zależności od pozyskanych dowodów może okazać się niekonieczne.

Wobec nieprzeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego w opisanym przez Sąd zakresie nie można uznać że organ drugiej instancji dokonał w trakcie postępowania odwoławczego wszechstronnego rozpoznania sprawy nie wyjaśniając w sposób należycie wszystkich okoliczności .

Przedmiotowe uchybienie procesowe w aspekcie przeslanki z art. 92c ust.1 pkt 1 utd w konsekwencji uniemożliwia kontrolę prawidłowości podjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia a jakakolwiek jednoznaczna ocena byłaby przedwczesna i nieuprawniona.

Sąd nie odnosi się do pozostałych zarzutów ( co do sposobu ważenia pojazdu ) gdyż byłoby to przedwczesne.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności a także okoliczności wynikających z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co w świetle artykułu 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje jej uchyleniem

Wobec uwzględnienia skargi o kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o artykuł 200 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokacki (DZ.U. z 2023 r. poz. 1964). Na koszty te składają się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3600 zł wraz z opłatą od pełnomocnictwa oraz wpis od skargi w wysokości 400 zł.