IV SAB/Wr 6/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-04-16	
Data wpływu	2024-01-04	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Daria Gawlak-Nowakowska /przewodniczący/
Ewa Kamieniecka
Katarzyna Radom /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Prezes Sądu	
Treść wyniku	*Oddalono skargę w całości	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902;  art. 1 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi S. S. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 22 września 2023 r. oddala skargę w całości.	
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi S. S. jest bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 22 września 2023 r.

Jak wynikało z akt sprawy rzeczonym pismem Skarżący wystąpił do Prezesa Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze (dalej: organ) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci doręczenia odpisu legitymacji służbowych SSR A. M. oraz SSR W. G. lub ich okazanie w uzgodnionym miejscu i terminie. Skarżący powołał się na swoje wcześniejsze pismo kierowane do Prezesa Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o udostępnienie tych samych danych, co treści i formy. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jego prośba podyktowana jest sporem w sprawie o sygn. akt II W 223/22, w której jest stroną. SSR W. G. w dniu 24 marca 2022 r. wydał wyrok nakazowy, zaś SSR A. M. w dniu 6 lutego 2023 r. wydał wyrok. Udostępnienie odpisu legitymacji wskazanych sędziów jest niezbędne w dalszych czynnościach jakie Skarżący zamierza podjąć. W piśmie Strona oświadczała, że nie ujawni nigdzie i nikomu oraz nie udostępni w żadnej formie informacji pozyskanych z legitymacji służbowych.

Pismem z dnia 5 sierpnia 2023 r. organ poinformował Skarżącego, że wnioskowane informacje nie mają charakteru informacji publicznej. Na potwierdzenie tej tezy przywołał orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 1492/15 stwierdzające, że legitymacja służbowa prokuratora jako całość nie stanowi informacji publicznej. Wystawienie tego dokumentu nie stanowi warunku ważności czynność wykonanych przez prokuratora, nie jest on zatem ważący dla sprawowania ustawowych kompetencji w powierzonej funkcji publicznej, takiego znaczenia tego dokumentu nie przewiduje ustawa o prokuraturze ani inne akty prawne. Legitymacja nie określa, nie kreuje, a jedynie formalnie potwierdza istnienie stosunku służbowego prokuratora.

Pismem z dnia 13 października 2023 r. Skarżący wniósł zażalenie na decyzję z dnia 5 października 2023 r. domagając się udostępnienia żądanej informacji. Podkreślał, że legitymacja służbowa sędziego stanowi dokument publiczny, co precyzuje § 2 pkt 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2019 r. w sprawie wykazu dokumentów publicznych.

Odpowiadając na wskazane pismo w dniu 24 października 2024 r. organ wskazał, że nie wydawał w tej sprawie decyzji administracyjnej. Dalej wywodził, że powołane przez Skarżącego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2019 r. w sprawie wykazu dokumentów publicznych zostało wydane na podstawie art. 6 ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o dokumentach publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 53 ze zm., dalej: u.d.p.) i określa wyłącznie wykaz dokumentów publicznych należących do drugiej i trzeciej kategorii dokumentów publicznych. Ustawa z kolei określa zasady funkcjonowania systemu bezpieczeństwa dokumentów publicznych. System ten obejmuje projektowanie, wytwarzanie, przechowywanie oraz weryfikację autentyczności dokumentów publicznych, a także inicjowanie zmian zabezpieczeń dokumentów publicznych przed fałszerstwem na podstawie analizy przypadków fałszerstw, a także podnoszenie poziomu edukacji w zakresie wiedzy o bezpieczeństwie dokumentów publicznych oraz współpracę z międzynarodowymi instytucjami i organizacjami zajmującymi się bezpieczeństwem dokumentów publicznych. Organ wskazał na ustawowo wyodrębnione kategorie dokumentów klasyfikowane z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa. Powołane w tej ustawie dokumenty, w tym dowód osobisty, paszport, legitymacja służbowa sędziego, legitymacja szkolna, czy studencka nie stanowią informacji publicznej, choć wskazano je w ustawie jako dokumenty publiczne. Nie można tego wywieść z samego faktu powołania takiego dokumentu we wskazanym rozporządzeniu. Potwierdzeniem tego jest fakt posłużenia się przez ustawodawcę w art. 6 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.) pojęciem dokumentu urzędowego, a nie publicznego.

Pismem z dnia 7 listopada 2023 r. Skarżący wskazał, że nie prosił o podanie kwalifikacji żądanych dokumentów ale żąda ich udostępnienia we wskazanej formie. Wywodził, że dokumenty te służą do identyfikacji i potwierdzenia stanu prawnego osób, które się nimi posługują.

Pismem z dnia 15 listopada 2023 r. organ podtrzymał dotychczasową argumentację.

W dniu 15 grudnia 2023 r. Skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucał naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów bez względu na granice państwowe, ustanie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlagającej udostępnieniu na wniosek; art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej nie jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku o udostępnienie informacji; § 30 ust. 9 regulaminu urzędowania sądów powszechnych w zakresie nieudzielenia informacji na wniosek z dnia 22 września 2023 r. w pełnym zakresie oraz na wniosek z dnia 27 października 2023 r. w zakresie pytań 1a, 1b, 2, 3.

Strona wnioskowała o stwierdzenie bezczynności organu, zobowiązanie do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, zasadzenia od organu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że wbrew twierdzeniom organu żądane informacje stanowią informację publiczną i podlegają udostępnieniu. Powołał się na § 2 pkt 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2019 r. w sprawie wykazu dokumentów publicznych, który określa, że legitymacja służbowa sędziów jest dokumentem publicznym oraz art. 61 Konstytucji wyrażający prawo do informacji publicznej. Żądane przez Skarżącego informacje stanowią informacje o działalności organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne, które wydały orzeczenia w sprawie Skarżącego. Wobec tego przedmiotem złożonego wniosku było udostępnienie informacji, które podlegały udostępnieniu, nie dokonując tej czynności organ pozostaje w bezczynności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu opisał przebieg okoliczności faktycznych sprawy, odnosząc się do zarzutów skargi podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, podkreślając, że udzielił żądanych przez Stronę informacji w ustawowym terminie. Odpowiedział również na pozostałe pisma, które poza wnioskiem z dnia 22 września 2023 r. były bezpodstawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Rozpoznając przedstawiony Sądowi spór trzeba wskazać, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej wystąpi wówczas gdy ustawowo zobowiązany organ nie podejmie prawem przewidzianych działań we właściwej formie i terminie, co istotne działania te muszą dotyczyć informacji publicznej. Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku w przedmiocie informacji publicznej oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).

W pojęciu bezczynności organu mieści się także sytuacja, w której co prawda organ udziela wnioskodawcy, w zakreślonym prawem terminie, informacji ale jej treść nie realizuje żądania w całości lub w części, jest nieprecyzyjna, błędna, niepełna. Przypomnieć bowiem trzeba, że sama czynność udostępnienia informacji publicznej nie podlega kontroli sądowej, drogą oceny legalności podjętych przez organ działań jest wyłącznie skarga na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Pogląd ten ma uzasadnienie w utrwalonych już poglądach orzecznictwa. Zgodnie z wypowiadanymi tam tezami bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Lu 125/21, dostępny w: CBOSA). Skargę na bezczynność podmiotu zobowiązanego można wnieść również wtedy, gdy wnioskujący o dostęp do informacji uważa – wbrew stanowisku podmiotu zobowiązanego, że żądana przez niego informacja ma walor informacji publicznej. Jedynie bowiem w ramach rozpoznawanej przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu można zweryfikować stanowisko podmiotu zobowiązanego co do kwalifikacji żądanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 423/20, dostępny w CBOSA).

Przedmiotem skargi jest bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek Skarżącego z dnia 22 września 2023 r. żądający doręczenia odpisu legitymacji służbowych SSR A. M. i SSR W. G. lub ich okazanie w uzgodnionym miejscu i terminie określonym w ustawie.

W tym zakresie Sąd podziela pogląd organu, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Tym samym wskazanie Stronie tej okoliczności wyklucza bezczynność organu. Dalej wywieść trzeba, że w sprawie nie jest sporny stan faktyczny ani to, że organ na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Sporny jest jedynie charakter żądanych danych.

Odnosząc się do tej kwestii wskazać trzeba, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy. W świetle utrwalonego orzecznictwa informacją publiczną jest więc każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań publicznych oraz gospodarowania mieniem publicznym. Informacją publiczną są m.in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach oraz o zasadach funkcjonowania tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c praz pkt 3). Nadto w art. 6 pkt 4 u.d.i.p. wskazano, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: – treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, – dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, – treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu, b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych.

Jak wskazano nie jest to katalog zamknięty informacji, które podlegają udostępnieniu, niemniej ocena, czy dana informacja ma charakter informacji publicznej musi być dokonywana poprzez wskazanie zwarte w art. 61 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 ud.i.p. Zgodnie powołanym przepisem Konstytucji – jego ust. 1 i ust. 2 obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2).

Chodzi zatem o informacje, które dotyczą spraw publicznych, w zakresie dokumentów chodzi o dokumenty urzędowe, co wynika z powołanego już art. 6 ust. 4 u.d.i.p. Sama ustawa nie definiuje tego pojęcia, sięgając do poglądów piśmiennictwa trzeba stwierdzić, że informacją publiczną co do zasady są tylko dokumenty wydawane, wytwarzane, posiadane w ramach realizacji powierzonych danemu podmiotowi zadań publicznych (por. "Ustawa o dostępie do informacji publicznej – Komentarz" I. Kamińska i M. Rozbicka – Ostrowska). Nie wszystkie więc pisma będące w posiadaniu danego urzędu mają zatem ten walor. Zgodnie z art. 84 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 217 ze zm., dalej: p.u.s.a.) Sędzia otrzymuje legitymację służbową, wymieniającą zajmowane przez niego stanowisko i miejsce służbowe. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze zarządzenia, wzór legitymacji służbowej sędziego. Na podstawie wskazanej delegacji w dniu 2 czerwca 2022 r. Minister Sprawiedliwości wydał zarządzenie w sprawie legitymacji służbowej sędziego (Dz.Urz.MS z 2022 r., poz. 124). W § 1 ww. aktu wskazano, że ustala się wzór legitymacji służbowej sędziego, stanowiący załącznik do zarządzenia. Dalszy zaś przepis - § 2 zarządzenia stanowi, że w legitymacji, o której mowa w § 1, umieszcza się fotografię sędziego oraz wpisuje jego nazwisko, imię (imiona), stanowisko, miejsce służbowe, organ wydający, numer legitymacji oraz miejscowość i datę wydania legitymacji (ust. 1). Legitymacje służbowe sędziów wydaje: 1) prezes sądu apelacyjnego - sędziom sądu apelacyjnego; 2) prezes sądu okręgowego - sędziom sądu okręgowego i rejonowego (ust. 2). Legitymacja może być wydawana również w wersji zaopatrzonej w warstwę elektroniczną w postaci warstwy bezstykowej (inletu) oraz chipa stykowego (ust. 3).

Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę w całej rozciągłości podziela pogląd prawny zawarty w powoływanym przez organ orzeczeniu Naczelnego Sądu Admiracyjnego z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 1492/15, dostępny w CBOSA, że dokument w postaci legitymacji sędziego nie jest wydawany, czy wytwarzany w ramach realizacji zadań merytorycznych, a tym samym nie stanowi jako całość informacji publicznej. Jakkolwiek powołane rozstrzygnięcie odnosiło się do legitymacji prokuratora, to z uwagi na zbliżone funkcje i charakter tego dokumentu ma on odniesie także do legitymacji sędziowskiej.

Jak wynika z powołanego przepisu ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych i wydanego na jej podstawie zarządzenia dane zawarte w legitymacji służbowej pozwalają na identyfikację osoby sędziego poprzez poznanie jego wizerunku, imienia, nazwiska, a także poznanie zajmowanego stanowiska przez osoby biorące udział w tych czynnościach. Tym samym Sąd podziela twierdzenia zwarte w powołanym już orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, że legitymacja służbowa służy jedynie identyfikacji - niewątpliwemu potwierdzaniu tożsamości osoby sędziego działającej w ramach czynności służbowych i to tylko w stosunku do osób które w czynności takiej uczestniczą. Tym właśnie celom służy umieszczenie, obok innych danych, również fotografii stanowiącej - nawiasem mówiąc - dobro osobiste (art. 23 k.c.). Legitymacja służy wyłącznie celom identyfikacyjnym, a nie bezpośrednio sprawowaniu funkcji sędziego. Wystawienie tego dokumentu nie stanowi prawnego warunku ważności czynności wykonywanych przez sędziego. Nie jest dokumentem prawnie relewantnym dla sprawowania ustawowych kompetencji w ramach powierzonej danej osobie funkcji publicznej sędziego. Legitymacja służbowa nie pozostaje w związku z czynnościami wykonywanymi przez sędziego w ramach powierzonych mu zadań publicznych. Takiego znaczenia legitymacji służbowej nie przewiduje ani ustawa - Prawo o ustroju sądów powszechnych ani inne akty prawne. Legitymacja nie określa, nie kreuje, a jedynie formalnie (technicznie) potwierdza istnienie stosunku służbowego sędziego. Zatem legitymacja służbowa nie jest dokumentem wytwarzanym w ramach sprawowanej funkcji publicznej. Tym samym nie można uznać, że stanowi ona jako całość informację publiczną.

Nie można tracić z pola widzenia, że uwzględnienie wniosku Skarżącego w całości, przy wynikającym z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej związaniu organu treścią wniosku, mogłoby kolidować z prawnie chronionymi dobrami w postaci: wiarygodności dokumentów (rozdz. XXXIV ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. z 2022 r., poz. 1138 ze zm., dalej: k.k.), bądź też służyć wykorzystaniu sprzecznemu z prawem, co w sposób oczywisty naruszałoby porządek prawny i bezpieczeństwo obywateli.

Uznanie, że legitymacja służbowa nie stanowi informacji publicznej nie ogranicza jednak, co do zasady, prawa Skarżącego do ubiegania się o udostępnienie danych zawartych w treści legitymacji służbowej. Skarżący zaś domagał się odpisu tego dokumentu lub wglądu do tych dokumentów, nie żądając danych w nich zawartych. Organ realizując wniosek o udostępnienie informacji publicznej związany jest zakresem żądania, tak co do sposobu jak i formy udostępnienia, a zatem nie może modyfikować żądań wnioskodawcy w tym zakresie.

W świetle poczynionych uwag nie sposób zarzucić organowi bezczynności. Prawidłowo uznał, że forma żądanej informacji nie może być zrealizowana zgodnie z wnioskiem Strony, a to z uwagi na fakt, że dokument jakim jest legitymacja służbowa jako całość, choć wytworzony przez organ ochrony prawnej, nie może być uznany za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. O fakcie tym poinformował Skarżącego w formie i w terminie prawem wymaganym.

Tym samym zarzuty skargi należy ocenić jako nieuzasadnione, a to po myśli art. 151 p.p.s.a uzasadniało oddalenie skargi w całości.

Końcowo wobec wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania sądowego trzeba wskazać na art. 200 p.p.s.a. Zgodnie z jego brzmieniem w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Przyznanie kosztów postępowania sądowego przez Sąd I instancji może nastąpić wyłącznie na rzecz Skarżącego w sytuacji uznania zasadności skargi. W przypadku oddalenia skargi brak podstaw prawnych do przyznania kosztów postępowania na rzecz organu, co czyniło jego żądanie bezzasadnym.