Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 3 grudnia 2010 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach – Wydział I w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M.Z. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc grudzień 2005r. p o s t a n a w i a zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych.

W odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 16 listopada 2010r. w wysokości 3708zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]. znak: [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc grudzień 2005r. M. Z. złożyła sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z matką i ojcem. Skarżąca nie wykazuje majątku, jest osobą bezrobotną, zlikwidowała prowadzoną działalność gospodarczą (w załączeniu kserokopia decyzji Wójta Gminy P. z dnia 28 kwietnia 2010r. o wykreśleniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej). Skarżąca wraz z rodzicami utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego uzyskiwanego przez matkę skarżącej w wysokości 530zł miesięcznie oraz z zasiłku dla bezrobotnych uzyskiwanego przez skarżącą w wysokości 520zł miesięcznie (w załączeniu kserokopia decyzji Starosty S. z dnia 10 maja 2010r. o uznaniu M. Z. za osobę bezrobotną). Ojciec skarżącej nie osiąga dochodu, za pomoc w gospodarstwie rolnym syna otrzymuje część płodów rolnych.

Na gruncie obowiązujących przepisów postępowań sądowych obowiązuje zasada, według której koszty sądowe pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy.

Instytucja przyznania prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).

Ubiegający się o taką pomoc winien, więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa.

Analiza złożonego przez M. Z. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wykazała, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc pod uwagę sytuację finansową skarżącej, przede wszystkim fakt, że jest osobą bezrobotną i nie posiada majątku należy stwierdzić, że wykazała należycie, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 243, art. 244, art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.).