Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2026 r. sprawy ze skargi B sp. z o. o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 24 lutego 2025 r. nr SKO.FD/41.4/2/2025/161 w przedmiocie określenia i zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości i wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 24 lutego 2025r., nr SKO.FD/41.4/2/2025/161 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. (dalej: Prezydent) z dnia 16 grudnia 2024 r. nr [...] w sprawie określenia dla B sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Skarżąca) kwoty zwrotu dotacji oświatowej za rok 2019 do budżetu Miasta K.

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Prezydent decyzją z dnia 1 grudnia 2023 r. nr [...] określił wysokość dotacji pobranej w 2019 roku przez Skarżącą, będącą organem prowadzącym Niepubliczne Przedszkole A w K.:

1. w nadmiernej wysokości w kwocie: 833,67 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych;

2. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za 2019 rok w kwocie 44.272,37 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania dotacji z budżetu miasta K., tj.: od dnia 13 grudnia 2019 r. do dnia zapłaty;

nakazał dokonanie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości niewykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami w terminie 15 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji.

W wyniku rozpatrzenia odwołania została ona uchylona przez SKO w całości decyzją z dnia 15 lutego 2024 r. numer [...].

Prezydent zawiadomił Skarżącą o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pełnomocnik Skarżącej w piśmie z 21 maja 2024 r. podtrzymała dotychczasowe stanowisko.

Następnie Prezydent decyzją nr [...] z dnia 28 czerwca 2024r. określił wysokość dotacji pobranej w 2019r. przez Skarżącą:

1. w nadmiernej wysokości w kwocie: 833,67 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych;

2. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za 2019r. w kwocie 44.272,37 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania dotacji z budżetu miasta K., tj.: od dnia 13 grudnia 2019r. do dnia zapłaty;

3. nakazał dokonanie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości i wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami w terminie 15 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji.

Od tej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie.

SKO po analizie akt sprawy stwierdziło, że Prezydent w dalszym ciągu nie zastosował się do wszystkich wytycznych, płynących z wcześniejszych decyzji kasatoryjnych organu odwoławczego, a co się z tym wiąże zarzuty odwołania okazały się w części zasadne.

Organ II instancji wskazał także, że w 2019r. w Katowicach obowiązywała uchwała nr XLVll/888/17 Rady Miasta Katowice z dnia 21 września 2017 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji udzielanych z budżetu miasta niepublicznym oraz publicznym szkołom i innym placówkom oświatowym prowadzonym przez osoby fizyczne i prawne oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości wykorzystywania (Dz.Urz. Woj.Śl. z 2017 r., poz. 5333 ze zm.) oraz kolejna uchwała nr LXI/1251/18 Rady Miasta Katowice z dnia 25 października 2018 r. w tej sprawie (Dz.Urz. Woj.Śl. z 2018 r. poz. 6915 ze zm.). Wynika z nich, że udzielenie dotacji w danym roku następuje na podstawie wniosku złożonego na dany rok w terminie do 30 września roku poprzedzającego rok udzielenia dotacji, przez organ prowadzący szkołę, przedszkole, poradnię, placówkę lub inną formę wychowania przedszkolnego. Celem otrzymania dotacji w danym miesiącu organ prowadzący składa w Urzędzie Miasta K. "Informację miesięczną o liczbie uczniów". Informację organ prowadzący składa w formie elektronicznej, w systemie informatycznym oraz w formie dokumentu podpisanego przez organ prowadzący, będącego wydrukiem z wyżej wymienionego systemu i przedkładają w Urzędzie Miasta K. do 8-go dnia każdego miesiąca.

Dalej SKO ustaliło, że orzekanie w sprawie jest dopuszczalne, gdyż sprawa nie ulegała przedawnieniu.

Skarżąca prowadzi Niepubliczne Przedszkole A w K. ul. [...] w K. (dalej: Przedszkole). Zostało ono zgłoszone do ewidencji niepublicznych placówek oświatowych prowadzonej przez Prezydenta. Pobrała z budżetu miasta K. dotację na jego rzecz w kwocie 276 778,44 zł za 2019r.

Prezydent w okresie od 4 stycznia 2021r. do dnia 12 lutego 2021r. przeprowadził kontrolę co do zgodności liczby dzieci, rzetelności danych wykazywanych w informacjach, które stanowią podstawę przekazania dotacji a także prawidłowości wykorzystania i rozliczania dotacji udzielonych w 2018r. i 2019r. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych sporządzony został protokół kontroli z dnia 17 lutego 2021 r., nr [...]. Skarżąca złożyła do niego zastrzeżenia.

Na podstawie ustaleń kontroli Prezydent skierował do Skarżącej wystąpienie pokontrolne z dnia 3 marca 2021 r., numer [...] . Stwierdził w nim pobranie dotacji w nadmiernej wysokości oraz wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem i wezwał do zwrotu dotacji wraz z odsetkami. Skarżąca nie dokonała zwrotu dotacji, więc organ wszczął postępowanie w sprawie.

Decyzją z dnia 31 sierpnia 2022r., nr [...] Prezydent orzekł o obowiązku zwrotu dotacji pobranych w nadmiernej wysokości i wykorzystanych dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w latach 2018-2019.

Wskazał, że po zbadaniu listy obecności dziecko B D-M zostało wykazane do pobrania dotacji w okresie od listopada 2018r. do marca 2019r., choć umowa była zawarta od 26 listopada 2018r. do 28 lutego 2019r. Stwierdził brak ewidencji w dokumentacji przedszkolnej za listopad 2018r. i marzec 2019r. (na potwierdzenie uczęszczania dziecka okazano dodatkową listę obecności za okres od listopada 2018r. do stycznia 2019, która nie jest integralną częścią dziennika).

Prezydent uznał za wykorzystane niegodnie z przeznaczeniem pochodne od wynagrodzeń pracowników, które zostały zapłacone po roku budżetowym, na który została przyznana dotacja na łączną kwotę 44 272,37 zł w 2019 r. Skarżąca nie wyjaśniła na co zostały zaliczone wpłaty do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, które dotyczą spłaty układu ratalnego. Ponadto, rozliczenie z dotacji wynagrodzenia pracowników z listy płac 1/12/2019 z 30 grudnia 2019r., zostało zapłacone po roku budżetowym, na który została przyznana dotacja, tj. w dniu 8 stycznia 2020r., 10 stycznia 2020r. oraz 22 stycznia 2020r. Ponadto listy płac nie posiadały opisu zgodnie z § 9 ust. 4. Uchwały nr LXI/1251/18 Rady Miasta Katowice z dnia 25 października 2018 r. W toku kontroli opisy zostały uzupełnione o kwoty rozliczone z dotacji, przy czym kwoty te nie były tożsame z kwotami ujętymi w Rozliczeniu wykorzystania dotacji za 2019r. W konsekwencji Prezydent stwierdził brak potwierdzenia zapłaty za pochodne od wynagrodzeń, a także rozliczenie z dotacji wynagrodzeń pracowników, które zostały zapłacone po roku budżetowym na łączną kwotę 44.272,37 zł. W decyzji wyliczono te kwoty w stosunku do poszczególnych pracowników.

Od tej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie.

Decyzją z dnia 3 listopada 2022 r. nr [...] SKO uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W ocenie SKO zasadny był zarzut naruszenia przepisów postępowania. Według obowiązującego w 2018r. § 8 ust. 7 uchwały Nr XLVll/888/17 Rady Miasta Katowice z dnia 21 września 2017 r. i obowiązującego w 2019r. § 5 ust. 8 kolejnej uchwały Nr LXI/1251/18 Rady Miasta Katowice z dnia 25 października 2018 r. korekty rozliczenia nie można było złożyć w trakcie trwania kontroli oraz po jej zakończeniu, jeśli dotyczyłaby ona ustaleń poczynionych przez zespół kontrolny. Regulacja taka została uznana w orzecznictwie sądów administracyjnych za nieważną (zob. nieprawomocny wyrok WSA w Szczecinie z dnia 1 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 74/20). Niezależnie jednak SKO podkreśliło, że czym innym są prowadzone w oparciu o prawo miejscowe czynności kontrole, a czym innym postępowanie administracyjne kończące się decyzją. To decyzja, a nie protokół kontroli jest czynnością wywołującą skutki prawne, która może podlegać egzekucji administracyjnej i podlega dalszemu zaskarżeniu. Odmawiając oceny w postępowaniu administracyjnym dowodów z korekt rozliczenia dotacja organ administracyjny naruszył art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a.

SKO podzieliło zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ z uzasadnienia decyzji nie wynikało, czy i ewentualnie z jakiego powodu organ dotujący nie uwzględnił kosztów zasiłku chorobowego i zasiłku z pkt 1.1.10. Nie ustalono także, czy dotowany te zasiłki faktycznie wypłacił. W tym zakresie wyjaśnić należy, że spółka jest płatnikiem świadczeń na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa zatem zobowiązana jest do wypłaty zasiłków w imieniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Oznacza to, że nie dokonuje ona wypłaty swoich zobowiązań, lecz zobowiązań Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania SKO wskazało, że wbrew ich treści Prezydent prawidłowo przyjął, że wydatki związane z zapłatą pochodnych od wynagrodzenia składek na ZUS czy zaliczek na podatek dochodowy pracowników mają charakter wydatków bieżących. Zatem wydatki bieżące Skarżącej (związane z dydaktyką i obsługą finansową), dotyczące danego roku (bo termin płatności przypadał na ten czas) mogły być sfinansowane z dotacji tylko z tego roku. Nie jest natomiast dopuszczalne ich pokrywanie ze środków finansowych otrzymanych od Miasta w formie dotacji, objętych jego budżetem na kolejny rok.

W ocenie SKO należy odróżnić sytuację, gdy dotowany uiścił zgodnie z terminem płatności wydatek dotyczący danego roku na początku kolejnego roku, od sytuacji w której dotowany nie uregulował należności w terminie. Jedynie w pierwszym przypadku można uznać taki wydatek za bieżący w roku dokonania płatności. Zatem, jeśli z akt sprawy wynika, że dotowany regularnie nie ponosi wydatków z tytułu pochodnych od wynagrodzeń pracowników, to rolą organu pierwszej instancji jest zbadanie, w jakim zakresie wydatki te zostały faktycznie poniesione. Nie można bowiem zaakceptować sytuacji, gdy dotowany rozlicza z dotacji wydatek, którego faktycznie nie poniósł i który być może poniesie w innym czasie. Oznacza to po prostu, że wykorzystał on dotację na inny cel, a skoro go nie ujawnił w rozliczeniu, to znaczy że dotację w tym zakresie poniesiono niezgodnie z przeznaczeniem. Jeszcze inna sytuacja następuje, gdy dotowany nie reguluje na bieżąco zobowiązań związanych z zapłatą pochodnych wynagrodzeń do ZUS i US. Zdaniem SKO taki wydatek przestaje być bieżący i staje się zaległością. Zatem po terminie płatności, nieuregulowane zobowiązania wobec ZUS i US z poprzedniego roku przestają być bieżącymi wydatkami roku dotowanego.

SKO rozważyło również argumentację dotowanego, zgodnie z którą umowa ratalna z ZUS zmienia terminy płatności zobowiązania i umożliwia pokrycie ich z dotacji w roku, na który przypada płatność raty. W sytuacji gdy Zakład Ubezpieczeń Społecznych wyraził w drodze umowy zawartej z płatnikiem, zgodę na rozłożenie zaległych składek na raty i ich spłatę w 2019r., osoba prawna niebędąca jednostką samorządu terytorialnego, która prowadząc szkołę niepubliczną w roku pokrywała z dotacji uzyskanej z budżetu gminy wydatki na wynagrodzenia pracowników szkoły wraz z tzw. pochodnymi, może przeznaczyć środki przekazane tytułem dotacji na rok 2019 na pokrycie składek ZUS od wynagrodzeń pracowniczych, których nie mogła sfinansować w roku 2018. Wobec tego SKO podzieliło stanowisko Skarżącej, że zapłata po terminie z art. 47 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych należności wynikających z zaległych składek na podstawie umowy ratalnej może być opłacona z dotacji oświatowej jako bieżący wydatek. Jednakże art. 35 ust. 3 u.f.z.o. nie pozwala rozliczyć tego wydatku dotacją z roku, którego dotyczy zadanie, lecz dotacją z roku, na który przypadał termin płatności i w którym została ona faktycznie uiszczona.

W rozpatrywanej sprawie Prezydent prawidłowo ustalał, które wydatki związane z pochodnymi od wynagrodzeń pracowników były faktycznie uiszczane w roku dotowanym. Nie uwzględnił jednak tego, że niektóre z tych wydatków mogłyby być rozliczone dotacją przyznaną w kolejnym roku. Chodzi o te wydatki, których termin płatności na podstawie przepisów prawa lub umowy ratalnej, przypadał na kolejny rok budżetowy. Ponadto jeżeli zakwestionowano rozliczenia Skarżącej z powodu uwzględnienia wydatków poniesionych faktycznie w kolejnym roku, to należało umożliwić jej złożenie korekty rozliczenia dotacji w roku kolejnym. Przeszkodą do tego nie mogą by przepisy prawa miejscowego, gdyż dotyczą one kontroli a nie postępowania w sprawie zwrotu dotacji. Przeciwne stanowisko Prezydenta jest nie do pogodzenia z zasadą zaufania do władzy publicznej z art. 8 ust. 1 k.p.a., a także ze standardami wywodzonymi z zasady demokratycznego państwa prawnego z art. 2 Konstytucji RP.

Niezależnie od powyższego SKO stwierdziło, że organ pierwszej instancji błędnie określał dotację do zwrotu. Powinien wydać osobne decyzje co do każdego dotowanego roku, tak by ustalenia faktyczne i prawne odpowiadały każdej z tych dwóch spraw administracyjnych. Poza tym określając konkretną kwotę do zwrotu za dotowany rok, organ nie może sumować kwoty dotacji pobranej nienależnie i wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.

W konsekwencji SKO stwierdziło, że zaskarżona decyzja wymaga uchylenia.

Kolejną decyzją z dnia 1 grudnia 2023r. nr [...] Prezydent określił wysokość dotacji pobranej w 2019r. przez Skarżącą:

1. w nadmiernej wysokości w kwocie: 833,67 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych;

2. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za 2019r. w kwocie 44 272,37 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania dotacji z budżetu miasta K., tj.: od dnia 13 grudnia 2019r. do dnia zapłaty;

3. nakazał dokonanie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości i wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami w terminie 15 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji.

Po rozpatrzeniu odwołania SKO stwierdziło, że od dnia otrzymania decyzji kasacyjnej (8 listopada 2022r.) do dnia wydania zaskarżonej decyzji (1 grudnia 2023r.) Prezydent nie podjął żadnych czynności poza wystosowanie zawiadomienia o art. 10 k.p.a. Prezydent podzielił sprawę według dotowanych lat (2018 i 2019), lecz poza tym ograniczył się do powielenia wcześniejszej decyzji, całkowicie ignorując zalecania decyzji kasacyjnej SKO. Z tego powodu SKO stwierdziło, że zaskarżona decyzja jest obarczona tymi samymi wadami co decyzja ją poprzedzająca i ponownie ją uchylono a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent wydał decyzję z dnia 28 czerwca 2024 r. nr [...] w sprawie określenia kwoty zwrotu dotacji oświatowej za rok 2019r. do budżetu Miasta K., która ponownie została uchylona z uwagi na naruszenia przepisów prawa procesowego.

Następnie w decyzji z dnia 16 grudnia 2024r., nr [...] Prezydent określił wysokość dotacji pobranej 2019r. przez Skarżącą:

1. w nadmiernej wysokości w kwocie: 833,67 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych;

2. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za 2019 r. w kwocie 44.272,37 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania dotacji z budżetu miasta K., tj.: od dnia 13 grudnia 2019r. do dnia zapłaty;

3. nakazał dokonanie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości i wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami w terminie 15 dni od dnia doręczenia decyzji.

Decyzji tej nadano także rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołanie od tej decyzji złożył pełnomocnik Skarżącej.

SKO ustaliło, że w sprawie przedmiotowego zobowiązania został zastosowany środek egzekucyjny, o którym Skarżąca została zawiadomiona dnia 23 grudnia 2024r., a więc bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ przerwaniu.

Następnie postanowieniem z dnia 30 grudnia 2024 r. numer [...] Prezydent sprostował oczywistą omyłkę pisarską w decyzji z dnia 16 grudnia 2024r. nr [...] poprzez zmianę części sentencji decyzji w zakresie punktu 3. Zostało ono doręczone Skarżącej w dniu 3 stycznia 2025 r.

Po analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego SKO stwierdziło, że wszystkie wątpliwości, pojawiające się na wcześniejszych etapach postępowania zostały wyjaśnione. W szczególności Prezydent ustosunkował się w uzasadnieniu do stanowiska Skarżącej z dnia 21 maja 2024r., odniósł się do wszystkich wątpliwości podnoszonych przez Skarżącą i wynikających z uzasadnień wcześniejszych decyzji kasatoryjnych SKO, a także jednoznacznie wyjaśnił sposób obliczania kwoty dotacji podlegającej zwrotowi jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem i pobranej w nadmiernej wysokości. Wskazane kwoty dotacji podlegające zwrotowi nie nakładają się i ich wysokość jest prawidłowa.

Odnosząc się zaś do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji SKO uznało, że jest nie zasadny. W sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności, bowiem zbliżał się termin przedawnienia zobowiązania, a co się z tym wiąże ryzyko nie uiszczenia należności względem organu. Dzięki zastosowaniu środka egzekucyjnego, o którym strona została zawiadomiona, nie doszło do przedawnienia zobowiązania i możliwe jest orzekanie w sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Skarżącej zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. i § 2 k.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli instancyjnej w ramach postępowania regulowanego przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a w konsekwencji czego - błędne utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta nr [...] z dnia 16 grudnia 2024r. w sprawie określenia wysokości dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobranej w nadmiernej wysokości i wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz w sprawie zwrotu dotacji do budżetu miasta K. dotacji pobranej w nadmiernej wysokości i wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, podczas gdy w sprawie istniały przesłanki do uchylenia skarżonej decyzji i wydania orzeczenia co do istoty sprawy bądź też przekazania sprawy do ponownego rozpoznania;

2. art. 138 § 1 pkt. 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy polegające na nieustosunkowaniu się do okoliczności wskazanych przez Skarżącą w odwołaniu oraz na nieustosunkowaniu się do wszystkich zarzutów podniesionych w środku odwoławczym, złożonym przez pełnomocnika Skarżącej będącej organem prowadzącym Przedszkole, w tym w szczególności całkowite pominięcie podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 6 k.p.a i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2a k.p.a.

3.art. 7, art. 75, art. 77 §1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyjaśnienie istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy okoliczności faktycznych oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, co skutkowało:

1.błędnym ustaleniem, że Prezydent ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji do stanowiska Skarżącej z 21 maja 2024 r., odniósł się do wszystkich wątpliwości podnoszonych przez stronę i wynikających z uzasadnień wcześniejszych decyzji kasatoryjnych SKO, a także jednoznacznie wyjaśnił sposób obliczania kwot dotacji podlegającej zwrotowi jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem i pobranej w nadmiernej wysokości;

2.nieprawidłowym ustaleniem, a w konsekwencji błędnym przyjęciem, że wskazane kwoty dotacji podlegające zwrotowi, nie nakładają się, a ich wysokość jest prawidłowa;

3.niezrozumiałym przyjęciem, jak za własne - twierdzeń wskazanych przez organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji z dnia 16 grudnia 2024 r. numer [...];

- podczas gdy, organ pierwszej instancji naruszył zasadę prawdy obiektywnej, poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w tym w szczególności:

1.organ pierwszej instancji dopuścił się powtórnego zaniechania wyjaśnienia, w jakim zakresie naruszenia stwierdzone przez organ I instancji co do poszczególnych kwot -wymienionych na stronach 21-22 uzasadnienia skarżonej decyzji organu pierwszej instancji, składających się na łączną kwotę 44.272,37 zł, uznaną za podlegającą zwrotowi dotację -wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem, przeznaczoną na wynagrodzenie nauczycieli oraz pozostałych pracowników, mają - ocenie organu pierwszej instancji - polegać na braku potwierdzenia zapłaty za pochodne od wynagrodzeń, a w jakim na dokonaniu płatności po roku budżetowym, na który przyznano dotację;

2.organ pierwszej instancji zaniechał -wyjaśnienia błędnych -wyliczeń zawartych na stronie 21 uzasadnienia skarżonej decyzji organu pierwszej instancji odnoszących się do ustalenia kwoty dotacji oświatowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, nieznajdujących odzwierciedlenia w dokumentacji źródłowej a przy tym pozbawionych zasad logiki, albowiem wskazana kwota dotacji podlegającej zwrotowi nie stanowiła różnicy między kwotą rozliczoną z dotacji z wynagrodzeniem wypłaconym pracownikom;

3.podtrzymaniu przez organ pierwszej instancji stanowiska ujętego w protokole z kontroli w zakresie rozliczania z dotacji zasiłków macierzyńskich, chorobowych, a w konsekwencji czego - pominięciu przez organ I instancji faktu zawarcia z właściwą jednostką ZUS umów ratalnych, na podstawie których Skarżąca dokonywała płatności -wydatków rozliczanych z dotacji, a także pominięcie dokumentów potwierdzających wpłaty do Urzędu Skarbowego oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, co skutkowało nieuprawnionym zakwestionowaniem rozliczenia w ramach dotacji należności wynikających z tych umów ratalnych uiszczonych w roku, na który przyznano dotację, a także nieuwzględnieniem kwot które pracodawca odlicza jako składki na ubezpieczenia społeczne i zaliczki na podatek dochodowy, a w rezultacie skutkowało błędnym przyjęciem, że strona pobrała dotację oświatową w nadmiernej - wysokości, a także -wykorzystała dotację niezgodnie z przeznaczeniem;

powyższych wad nie dostrzegł organ II instancji, utrzymując w mocy decyzję - wydaną przez organ I instancji, a w konsekwencji czego - naruszone zostały przepisy procedury administracyjnej, w tym w szczególności art. 7, art. 75, art. 77 §1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.;

3.art, 7, 11, 77 § 1, 80, 105 § 1 k.p.a, 107 § 3 k.p.a. oraz art. 140 k.p.a,

polegające na:

niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego -wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy;

pobieżnym i niepełnym przeanalizowaniu przez organ administracji publicznej materiału dowodowego zebranego w sprawie, skutkującym nierozpatrzeniem wszystkich okoliczności, mających znaczenie dla - wydania trafnej decyzji merytorycznej;

sporządzeniu uzasadnienia skarżonej decyzji, które nie zawierało wyjaśnienia stanowiska organu odwoławczego, a w szczególności przez poprzestanie na przytoczeniu w uzasadnieniu fragmentów orzeczeń sądowych, które nie do końca korespondowały ze stanem faktycznym niniejszej sprawy oraz treści uzasadnień uprzednio wydanych decyzji Kolegium, przy jednoczesnym braku wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji i zaniechaniu przytoczenia i wyjaśnienia przepisów prawa, będących podstawą skarżonego rozstrzygnięcia, co w konsekwencji utrudnia kontrolę sądową decyzji;

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu odwoławczego pomimo naruszenia przepisu art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności pomimo niespełnienia przesłanek wymienionych w przywołanym przepisie.

Zaskarżonej decyzji pełnomocnik Skarżącej zarzucił także rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych oraz art. 251 i art. 252 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych poprzez:

1) błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie powołanych przepisów, skutkujące przyjęciem, że Skarżąca pobrała dotację oświatową za rok 2019 w nadmiernej wysokości w kwocie 833,57 zł, podczas gdy nie zostały spełnione żadne przesłanki pozwalające na uznanie, iż wskazane kwoty stanowią dotację pobraną w nadmiernej wysokości, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji;

2) błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie powołanych przepisów skutkujące przyjęciem, że Skarżąca wykorzystała dotację oświatową za rok 2019 niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 44.272,37 zł, podczas gdy w rzeczywistości dotacja została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem, zaś organy obu instancji błędnie przyjęły nieprawidłowości w tym zakresie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ jego skutkiem było utrzymanie w mocy nieprawidłowej decyzji;

3) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie powołanych przepisów, przejawiające się w nakazaniu zwrotu kwot wydatkowanych z dotacji oświatowej na cele oświatowe wskazane w treści art. 35 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, podczas gdy organy obu instancji winny były dostrzec, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zwrotu tychże kwot, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji;

2.art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych poprzez:

1)błędną wykładnię powołanego przepisu, skutkującą uznaniem, iż Skarżąca wykorzystała dotację oświatową za rok 2019 niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 44.272,37 zł, oraz dokonała rozliczenia z dotacji za rok 2019 kwot wyższych niż wynika to z dokumentacji źródłowej, tj. listy płac za okres od stycznia do grudnia 2019r., przy nieprawidłowym uznaniu przez organ I instancji, iż rozliczeniu w ramach udzielonej dotacji oświatowej podlegały wyłącznie kwoty netto wynagrodzeń wypłaconych na rzecz osób fizycznych zatrudnionych na podstawie umów o pracę lub umów cywilnoprawnych w przedszkolu, i nieuwzględnieniu kwot stanowiących część wynagrodzenia, które przekazywane są przez pracodawcę będącego płatnikiem do Urzędu Skarbowego oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jako zaliczki na podatek dochodowy i składki ubezpieczeniowe, a tym samym pominięcie udokumentowanych wpłat do Urzędu Skarbowego oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, podczas gdy zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych dotacje podlegają wykorzystaniu na pokrycie wydatków bieżących placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki, w tym na roczne wynagrodzenie osoby fizycznej zatrudnionej na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej w przedszkolu, przy czym wynagrodzenie za pracę, jako pojęcie prawa pracy, oznacza całość należnej na podstawie przepisów płacowych i umowy o pracę zapłaty za pracę, obejmując także część, którą pracodawca odlicza jako składki na ubezpieczenia społeczne i zaliczki na podatek dochodowy, w związku z czym uprawnionym jest rozliczenie z dotacji oświatowej kwot brutto wynagrodzeń pracowników i osób zatrudnionych na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym składek na ZUS i podatku dochodowego, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji;

3.art. 251 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych poprzez:

- błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie powołanego przepisu skutkujące przyjęciem, iż aby wydatki poniesione z tytułu wynagrodzeń, składek na ZUS i zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych, będące elementami wynagrodzenia osób fizycznych zatrudnionych na podstawie umów o pracę lub umów cywilnoprawnych w przedszkolu niepublicznym, a także inne wydatki na cele określone w art. 35 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, w tym z tytułu czynszu najmu, mogły zostać uznane za wydatki kwalifikujące się do rozliczenia w ramach dotacji oświatowej udzielonej do końca roku budżetowego, tj. za wydatki wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem dotacji, musiałyby być faktycznie poniesione do końca roku budżetowego, na który została udzielona dotacja, podczas gdy zgodnie z treścią przepisu art. 251 ust. 4 ustawy o finansach publicznych wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, co oznacza, że zapłata za zrealizowanie zadania jest tylko jednym ze sposobów wykorzystania dotacji z budżetu samorządu terytorialnego, a wykorzystanie dotacji obejmuje także stany faktyczne, w których zrealizowane zostały cele przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej w danym okresie (do terminu wyznaczonego jako termin wykorzystania dotacji), natomiast sama płatność nastąpiła już po tej dacie, a w konsekwencji - płatności dokonane w styczniu 2020 roku z tytułu realizacji zadań przedszkola w grudniu 2019 roku, stanowią wydatki podlegające rozliczeniu z dotacji udzielonej do końca roku, poprzedzającego dokonanie wydatku;

4.art. 29 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez:

1) jego niezastosowanie i pominięcie podnoszonego przez Skarżącą faktu zawarcia z właściwą jednostką ZUS umowy ratalnej, na podstawie której dokonywała płatności rozliczanych z dotacji udzielonej na rok 2019, co w konsekwencji skutkowało zakwestionowaniem przez organy rozliczenia z dotacji płatności należności wynikających z w/w umowy ratalnej, podczas gdy zawarcie umowy ratalnej w zakresie spłaty zaległości wobec ZUS skutkuje przesunięciem terminu płatności składek dla danego płatnika, który może rozliczyć z udzielonej dotacji wydatki z tego tytułu w roku, w którym przypadałaby płatność rat wynikających z tej umowy, a tym samym składki zapłacone w roku 2019 w terminach wynikających z umowy ratalnej stanowią koszty zadań, na które przysługuje dotacja zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, i należy je uznać za poniesione w roku, na który dotacja została udzielona, a tym samym podlegają rozliczeniu z dotacji;

5. art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, poprzez:

1)niezastosowanie powołanego przepisu i poparcie zakwestionowania przez organ I instancji rozliczenia z dotacji udzielonej na 2019 rok wypłaconych przez pracodawcę zasiłków chorobowych, wyrównawczych, macierzyńskich, opiekuńczych i świadczeń rehabilitacyjnych, podczas gdy pracodawcy, którzy zgłaszają do ubezpieczenia chorobowego powyżej 20 ubezpieczonych, są płatnikami tych świadczeń, a tym samym wypłata ta finansowana jest ze środków pracodawcy, i jako ekwiwalent wynagrodzenia za pracę - zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych - podlega rozliczeniu z dotacji oświatowej;

Wobec tak skonstruowanych zarzutów pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji - w całości; umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Z daleko posuniętej ostrożności procesowej, podtrzymując wszystkie zarzuty, twierdzenia i wnioski zawarte w odwołaniu od decyzji Prezydenta z dnia 16 grudnia 2024r., nr [...] w sprawie zwrotu dotacji z dnia 23 grudnia 2024 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie jej w całości decyzji i umorzenie postępowania bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji na podstawie przepisu art. 138 § 2 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej zawarł dalszą argumentację podniesionych zarzutów

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej jako: p.p.s.a.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b)naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd ponadto stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach.

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy.

Podkreślenia wymaga również to, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jednakże z mocy art. 134 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez SKO, przedstawiony w części historycznej uzasadnienia, uznaje za ustalony prawidłowo i przyjmuje go za podstawę oceny zaskarżonej decyzji.

W sprawie mają przede wszystkim zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1483 z późn. zm.; dalej: u.f.p.), ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 439, z późn. zm.; dalej: u.f.z.o.), ustawy z dnia z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1043), jak również przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.).

W analizowanej sprawie spór bez wątpienia dotyczy kwestii związanej z poprawnością przeprowadzonego przez Prezydenta postępowania dowodowego i zastosowanych przepisów prawa, zakończonego wydaniem decyzji o zwrocie dotacji, jak również zaaprobowaniem tego postępowania przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.

Znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy w ocenie Sądu był wystarczający do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i nie budził żadnych wątpliwości. Organy obu instancji zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, i na tej podstawie zastosowały właściwe przepisy prawa. W zaskarżonej decyzji zarówno SKO, jak i Prezydent w sposób precyzyjny wyjaśnili wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Okoliczności wskazujące na wystąpienie przesłanek art. 252 ust. 1 pkt 2, ust. 5 i 6 pkt 2, u.f.p. w zw. z art. 35 u.f.z.o. zostały dostatecznie wyjaśnione na podstawie dokumentów stanowiących akta sprawy.

Trzeba bowiem wskazać, że zgodnie z art. 252 ust. 1 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego:

1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,

2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości

- podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.

Oznacza to tym samym, że dotyczy on środków publicznych przyznanych i wypłaconych beneficjentowi.

W przedmiotowej sprawie podstawą wydania zaskarżonej decyzji było pobranie w 2019r. przez Skarżącą dotacji w nadmiernej wysokości w kwocie: 833,67 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych oraz wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za 2019r. w kwocie 44.272,37 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania dotacji z budżetu miasta K., tj.: od dnia 13 grudnia 2019r. do dnia zapłaty.

W ocenie Sądu w zebranym w sprawie materiale dowodowym orzekające w sprawie organy wykazały, że dotacja pobrana przez Skarżąca w kwocie 833,67 zł jest pobrana w nadmiernej wysokości. Z przedłożonych przez Skarżącą list obecności wynika bowiem, że dziecko B D-M zostało wykazane do pobrania dotacji w okresie od listopada 2018 r. do marca 2019 r., choć umowa była zawarta od 26 listopada 2018 r. do 28 lutego 2019 r. Skarżąca nie przedstawiła innych dokumentów potwierdzających uczęszczanie w/w dziecka do Przedszkola w marcu 2019r. Zresztą z udzielonych przez Skarżącą wyjaśnień wynika, że dziecko zostało wykazane w marcu 2019r. do wypłaty dotacji pomyłkowo. Zasadnie zatem uznano, że kwota 833,67 zł za marzec 2019 r. to dotacja pobrane w nadmiernej wysokości.

Sporną kwestią okazała się także kwalifikacja wykorzystania dotacji jako niezgodnej z przeznaczeniem tej jej części, która stanowiła wynagrodzenie nauczycieli oraz wynagrodzenie pozostałych pracowników stwierdzono brak otrzymania potwierdzenia zapłaty za pochodne od wynagrodzeń, rozliczenie z dotacji wynagrodzeń pracowników, które zostały zapłacone po roku budżetowym na który została przyznana dotacja.

Sąd podziela stanowisko SKO co do tego, że nie jest możliwe rozliczenie z dotacji wynagrodzenia pracowników z listy płac 1/12/2019 z 30 grudnia 2019 r., które zostało zapłacone po roku budżetowym, na który została przyznana dotacja tj. w dniu 8 stycznia 2020r., 10 stycznia 2020r. oraz 22 stycznia 2020r. Wynika to z art. 35 ust. 3 u.f.z.o. Stanowi on, że dotacja może być wykorzystana wyłącznie na pokrycie wydatków związanych z realizacją określonych zadań, poniesionych w roku budżetowym, na który dotacja została udzielona. Zatem ustawodawca jasno powiązał finansowanie wydatku bieżącego z dotacji z rokiem budżetowym, na który to wsparcie finansowe zostaje przekazane. Tym samym otrzymana dotacja dotycząca 2019r. mogła być wydatkowana wyłącznie na pokrycie wydatków związanych z realizacją zadań określonych w ust. 1, poniesionych w tym samym roku. Artykuł 35 ust. 3 u.f.z.o. ma zastosowanie w przypadku, gdy w roku następnym po roku budżetowym nastąpiło wyrównanie dotacji za rok poprzedni. Dzięki tej regulacji wyrównanie dotacji dokonane w roku następnym po roku budżetowym, którego ta dotacja dotyczy powinno być traktowane tak jak dotacja rozliczana w ramach roku, w którym została faktycznie wypłacona, chociaż dotyczyła zadań roku poprzedniego. W tej sprawie nie chodzi jednak o wyrównanie w 2020r. dotacji za 2019r. Tożsame stanowisko w tej kwestii zajął tutejszy Sąd między innymi w wyrokach z 15 października 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 193/25 oraz z 20 listopada 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 566/25.

Prawidłowo zakwestionowane zostały przez SKO wydatki z dotacji zasiłku chorobowego i opiekuńczego pracowników Przedszkola. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez tutejszy Sąd w wyroku z 5 października 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 383/22. Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jedn. Dz. U. z 2025r. poz. 501; dalej: ustawa o świadczeniach pieniężnych) płatnicy składek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, wypłacają zasiłki w terminach przyjętych dla wypłaty wynagrodzeń lub dochodów, a Zakład Ubezpieczeń Społecznych bieżąco po stwierdzeniu uprawnień. Zasiłki te wypłaca się nie później jednak niż w ciągu 30 dni od daty złożenia dokumentów niezbędnych do stwierdzenia uprawnień do zasiłków. Według art. 64 ust. 2 ustawy o świadczeniach pieniężnych jeżeli płatnik składek nie wypłacił zasiłku w terminie, o którym mowa w ust. 1, jest on obowiązany do wypłaty odsetek od tego zasiłku w wysokości i na zasadach określonych w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych. Stosownie natomiast z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2026r. poz. 199), płatnik składek jest obowiązany według zasad wynikających z przepisów ustawy obliczać, potrącać z dochodów ubezpieczonych, rozliczać oraz opłacać należne składki za każdy miesiąc kalendarzowy. Rozliczenie składek, o których mowa w ust. 1, oraz wypłaconych przez płatnika w tym samym miesiącu zasiłków oraz zasiłków rodzinnych i pielęgnacyjnych podlegających rozliczeniu na poczet składek następuje w deklaracji rozliczeniowej według ustalonego wzoru. Nie podlegają rozliczeniu w deklaracji rozliczeniowej zasiłki wypłacone przez płatnika bezpodstawnie (art. 46 ust. 2). Zgodnie natomiast z art. 46 ust. 4 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, deklaracja rozliczeniowa zawiera m.in. kwoty wypłaconych zasiłków oraz zasiłków finansowanych z budżetu państwa, podlegających rozliczeniu w ciężar składek na ubezpieczenia społeczne oraz kwoty wynagrodzeń z tytułu niezdolności do pracy.

Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że Skarżąca jest płatnikiem świadczeń na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych, zatem zobowiązana jest do wypłaty zasiłków w imieniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Oznacza to zatem, że nie dokonuje ona wypłaty swoich zobowiązań, lecz zobowiązań Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Jak wynika z kolei z art. 46 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych płatnik składek na poczet zobowiązań z tytułu składek rozlicza w deklaracji wypłacone przez niego zasiłki. Oznacza to, że poniesiony przez płatnika wydatek powoduje pomniejszenie kwoty należnych do zapłaty przez niego Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych składek na ubezpieczenie społeczne o kwotę wypłaconego przez pracownikowi zasiłku. Nie oznacza to natomiast, że następuje pomniejszenie zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Płatnik ponosi bowiem koszt pełnych składek należnych Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, dokonując wydatków dwojakiego rodzaju, tj. pracownikowi w formie zasiłku (zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 11 ustawy o świadczeniach pieniężnych) oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (pozostała część należnych składek). Przyjąć zatem należy, że w ramach dotacji rozliczeniu podlega w istocie kwota zobowiązania wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a nie kwota zasiłków. Przy czym celem rozliczenia dotacji płatnik nie jest uprawniony do wykazania pełnej kwoty składek należnych Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, gdyż dokonał potrącenia o kwotę tychże zasiłków. Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w ciężar tychże składek uwzględnił bowiem kwoty wypłaconych zasiłków.

Nie mający podstaw okazał się zarzut Skarżącej co do nieprawidłowego zakwestionowania wydatków z dotacji na realizację zawartej z właściwą jednostką Zakładu Ubezpieczeń Społecznych umowy ratalnej, na podstawie której dokonywała płatności rozliczanych z dotacji udzielonej na rok 2019. Zdaniem Sądu wówczas, gdy Skarżąca uzyskała zgodę Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rozłożenie zaległych składek na raty i ich spłatę w 2019 r., poprzez zawarcie z nim umowy ratalnej nie jest dopuszczalne pokrywanie z dotacji uzyskanej z budżetu gminy na rok 2019 wydatków na wynagrodzenia pracowników szkoły wraz z tzw. pochodnymi, których nie mogła sfinansować w roku 2018. Jest to niedopuszczalne na podstawie przywoływanego już art. 35 ust. 3 u.f.z.o.

Warunkiem wystąpienia z żądaniem zwrotu dotacji na mocy art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. jest stwierdzenie przez organ, że dotacja została "pobrana nienależnie lub w nadmiernej wysokości". Ustalenia w tym zakresie stanowią element stanu faktycznego, a więc muszą być dokonane w postępowaniu wyjaśniającym, według reguł określonych w k.p.a. (zob. art. 67 ust. 1 u.f.p.). W związku z czym Skarżąca była zobowiązana do wykazania, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został nieprawidłowo oceniony, albo też, że nie został on zgromadzony w sposób kompletny i wszechstronny. W ocenie Sądu wykazanie chociażby jednej z tych okoliczności było niemożliwe, ponieważ w postępowaniu przed organami strona nie przedłożyła dokumentów, z których wynikałby inny stan faktyczny

W ocenie Sądu organy w zaskarżonym rozstrzygnięciu nie naruszyły przepisów prawa materialnego, wskazanych w treści skargi, w tym wskazanych przepisów art. 35 u.f.z.o. w zw. z art. 252 ust. 1 u.f.p., poprzez błędne uznanie, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości.

Podkreślić przy tym należy, że skoro dotacje pochodzą ze środków publicznych, to sposób ich wykorzystania jest pod szczególną kontrolą. Dotujący jest zobowiązany do kontrolowania wydatkowania dotacji, a dotowany - do przeznaczania otrzymanych dotacji tylko na zadania określone w umowie o dotację w terminie w niej określonym i w sposób tam opisany. Prawidłowość gospodarowania środkami dotacji z budżetów jednostek samorządu terytorialnego podlega ochronie określonej m.in. przepisami odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt. 1 i § 2 k.p.a. Wynikająca z art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności oznacza obowiązek dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej. Wbrew zarzutom skargi, zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do wydania decyzji przez organ odwoławczy. To, że organ odwoławczy podzielił argumentację organu pierwszej instancji, nie oznacza, że nie rozpoznał wniesionego odwołania, a jego rozstrzygnięcie było wynikiem bezrefleksyjnego powtórzenia twierdzeń i ustaleń organu pierwszej instancji, jak twierdzi strona. W stanie niniejszej sprawy wyrażenie przez organ odwoławczy takiej samej oceny tego samego stanu faktycznego, jaką wyraził organ pierwszej instancji, nie mogło stanowić o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Podkreślić należy, że organ odwoławczy zasadnie oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku kontroli i postępowania przed organem pierwszej instancji. Przeciwnie do zarzutów skargi, organ odwoławczy odniósł się również do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie działał na podstawie przepisów prawa i dokonał oceny w oparciu o materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Organ ten w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze powody podjętego rozstrzygnięcia, wypełniając kryteria przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, zdaniem Sądu, działanie organu nie stanowi w tym zakresie naruszenia obowiązujących przepisów prawa.

W ocenie Sądu, nie były też zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia pozostałych przepisów postępowania, tj. art. 7, art.75, art. 77§1, art. 80 k.p.a.

Sąd uznał, że organy wydając zaskarżone decyzje odniosły się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń strony skarżącej. Spowodowało to - zdaniem Sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Odmienna ocena materiału dowodowego, niż jak to chciałaby strona skarżąca, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Jak już wyżej wskazano, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 litera a-c p.p.s.a.).

Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa materialnego czy procesowego na treść decyzji, a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję, musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011 r., sygn. akt I OSK 915/11).

Dlatego też zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenie decyzji może nastąpić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w takim wypadku rzeczą Sądu jest wykazanie, że uchybienie przepisom prawa przez organ orzekający było tak istotne, że przy poprawnym ich zastosowaniu brzmienie osnowy decyzji byłoby lub mogłoby być inne.

Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.