Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr) po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2545/18 w sprawie ze skargi D.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2545/18 oddalił skargę D.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Komendant Stołeczny Policji w [...] wystąpił w dniu [...] marca 2015 r. do Starosty [...] z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji D.G. do kierowania pojazdami. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Starosta zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie skierowania D.G. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami do czasu otrzymania z Sądu Rejonowego [...] rozstrzygnięcia w kwestii uchylenia mandatu karnego, a tym samym zasadności naliczenia punktów karnych. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. Starosta [...] podjął zawieszone postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. skierował skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawień prawa jazdy kategorii A, B, C, E w formie teoretycznego i praktycznego egzaminu państwowego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył D.G. podnosząc zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 10 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, uznając, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Kolegium wskazało, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji D.G. jako kierowcy, bowiem od dnia [...] marca 2014 r. do [...] marca 2015 r. dopuścił się trzech naruszeń tj.: niedostosowanie się do pozostałych znaków, nie wyszczególnionych w katalogu znaków i sygnałów drogowych; spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego - kolizja drogowa; wyprzedzanie na przejściach dla pieszych i bezpośrednio przed nimi, przekroczenie prędkości powyżej 50 km/h. W ocenie Kolegium fakt powtarzających się wykroczeń oraz ich różnorodność świadczą o uzasadnionych i poważnych zastrzeżeniach, co do posiadanych przez D.G. kwalifikacji. Organ odwoławczy wskazał, ze policjant jest uprawniony zgodnie z art. 129 ust. 2 pkt 13a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "P.r.d.", do złożenia wniosku o skierowanie kierującego pojazdem na egzamin sprawdzający kwalifikacje, a jedyną przesłanką wydania decyzji jest istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji kierowcy. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego organ wyjaśnił, że "uzasadnione zastrzeżenia", o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r. poz. 978 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "u.k.p.", to wątpliwości powzięte z wiarygodnego źródła i nasuwające duże wątpliwości do kierowania pojazdami. Wskazał, że istotę powyższego stanowi zaistnienie takich okoliczności czynu, z których będzie wynikało, że dana osoba nie ma umiejętności lub wiadomości potwierdzonych dokumentem uprawniającym do kierowania pojazdami, a więc dających podstawę do "uzasadnionych zastrzeżeń". Kolegium wyjaśniło, że w przedmiotowej sprawie informację o uzasadnionych zastrzeżeniach co do posiadanych przez skarżącego kwalifikacjach do prowadzenia pojazdów kategorii A + B + BE + C + CE organ powziął na podstawie wniosku Komendanta [...] w [...] o skierowaniu skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje. Podstawę wnioskowania o sprawdzenie kwalifikacji kierującego może stanowić jedno zdarzenie mające postać przestępstwa lub wykroczenia drogowego lub wiele tego typu zdarzeń.

Skargę na powyższą decyzję wniósł D.G. zarzucając naruszenie:

I. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 46 § 1 Kodeksu wykroczeń polegające na wydaniu decyzji o skierowaniu skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii A, B, C, E w formie teoretycznego i praktycznego egzaminu państwowego, na podstawie informacji od Komendanta Stołecznego Policji o popełnieniu trzech wykroczeń, gdy uległy one zatarciu, przez co naruszenie przepisów ruchu drogowego spowodowane tymi wykroczeniami uważa się za niebyłe najpóźniej z dniem [...] marca 2017 r., a zatem organ nie mógł wydać decyzji w oparciu o te zdarzenia;

b) art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p. przez jego nieuzasadnione zastosowanie, w sytuacji gdy organ nie ustalił faktu przekroczenia przez skarżącego prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, co skutkowało błędnym przyjęciem, że w ciągu roku otrzymał on 27 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a w konsekwencji wydaniem zaskarżonej decyzji;

II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 7 K.p.a. przez wydanie decyzji na podstawie dowodów i materiałów, co do których strona nie miała możliwości wypowiedzenia się, w tym nie miała możliwości zgłoszenia swoich zastrzeżeń i wniosków, a które to naruszenie doprowadziło do niepełnego i niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

b) art. 77 § 1 K.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, które to naruszenie doprowadziło do nieustalenia istotnych okoliczności faktycznych w sprawie;

c) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji I instancji, podczas gdy organ odwoławczy winien uchylić decyzję, a postępowanie umorzyć.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Orzekając o oddaleniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że powtarzające się wykroczenia, zwłaszcza mające istotny wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym mogą rodzić uzasadnione zastrzeżenia, co do kwalifikacji kierującego. Policjant interweniujący w związku z popełnionym przez kierującego przestępstwem lub wykroczeniem drogowym, na podstawie własnych obserwacji, czy dokonanych ustaleń dotyczących sposobu popełnienia wykroczenia, bądź na podstawie wyjaśnień samego sprawcy, zeznań świadków, może nabrać uzasadnionych wątpliwości co do posiadanych przez niego kwalifikacji w zakresie nieznajomości podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym (vide: W.Kotowski, Ustawa o kierujących pojazdami. Komentarz LEX 2013). Sąd I instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie informację o uzasadnionych zastrzeżeniach co do posiadanych przez skarżącego kwalifikacji do prowadzenia pojazdów kategorii A, B, C, E organ powziął na podstawie wniosku Komendanta Stołecznego Policji w [...] o skierowaniu skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ uznał, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do posiadanych przez skarżącego kwalifikacji. W ocenie Sądu tak ustalony stan faktyczny odpowiada wymogom wynikającym z przepisów prawa i może stanowić podstawę faktyczną wyrokowania. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd I instancji podkreślił, że z punku widzenia zasadności skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji bez znaczenia jest to, czy karalność danego wykroczenia uległa przedawnieniu. Wyjaśnił, że kwestia zatarcia ukarania, jest instytucją prawa karnego, działa na przyszłość, nakazując traktowanie ukaranego jako osoby niekaranej. Dla sfery prawa administracyjnego instytucja ta nie ma większego znaczenia, zwłaszcza dla zdarzeń prawnych, z którymi była związana. Sąd I instancji stwierdził, że brak jest podstaw ku temu, aby przyjąć, że zatarcie ukarania (skazania) miałoby powodować uznanie, że przestały istnieć uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji kierowcy, o jakich mowa w art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p. W związku z powyższym Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 46 § 1 Kodeksu wykroczeń poprzez jego niezastosowanie, wyjaśniając przy tym, że skarżący pozostaje w błędnym przekonaniu, iż zatarcie ukarania skutkuje wyłączeniem możliwości powoływania się w postępowaniu administracyjnym na zdarzenie będące przyczyną ukarania. Sąd I instancji nie podzielił również poglądu skarżącego, że zatarcie ukarania za wykroczenia drogowe, musi wywierać skutki w zakresie oceny dopuszczalności nakładania na skarżącego obowiązków mających wynikać z wykroczeń, które w zakresie regulacji prawnokarnych uznaje się za niebyłe, a sprawa wykroczenia jest traktowana jakby go w ogóle nie popełniono. Sąd wyjaśnił, że system punktów karnych, o którym mowa w art. 98 u.k.p. jest formą sankcji nakładanej na kierowcę, wynikającej z naruszenia przepisów prawa o ruchu drogowym, natomiast kompetencja, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p. ma na celu umożliwienie organom administracji podjęcia działań służących zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Regulacje te pełnią zatem różne funkcje i są od siebie niezależne. Z tej przyczyny Sąd uznał, że skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego nie ma charakteru sankcji i nie musi być powiązane z liczbą punktów karnych uzyskanych przez danego kierowcę, na co wskazuje skarżący. Zdaniem Sądu istotą powyższego rozwiązania ustawowego jest zaistnienie okoliczności uzasadniających poważne wątpliwości co do tego, czy dana osoba ma umiejętności i wiedzę uprawniające do kierowania pojazdami.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

I. na podstawie art. 174 pkt. 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p. przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w niniejszej sprawie zaistniały obiektywne i słuszne zastrzeżenia co do kwalifikacji kierowcy, uzasadniające skierowanie go na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień prawa jazdy, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że w sytuacji skarżącego przesłanki takie nie zaistniały,

2) art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji przez pozbawienie strony możliwości sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy z uwagi na automatyzm wydania przez Starostę decyzji administracyjnej w przedmiocie skierowania kierującego na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień prawa jazdy kategorii A, B, C, E w formie teoretycznego i praktycznego egzaminu państwowego, utrzymania w mocy tejże decyzji przez organ II instancji oraz oddalenia skargi przez Sąd I instancji, opierając się jedynie na niezweryfikowanych twierdzeniach wniosku Komendanta Stołecznego Policji,

II. na podstawie art. 174 pkt. 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 P.p.s.a. i w związku z:

1) art. 7 K.p.a. przez brak podjęcia wszelkich niezbędnych czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, co skutkowało podważeniem zasady praworządności oraz zasady ogólnej prawdy materialnej i niewyjaśnieniem okoliczności stanu faktycznego;

2) art. 77 § 1 K.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, które to naruszenie doprowadziło do nieustalenia istotnych okoliczności faktycznych.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.

Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji podniesienia obu podstaw kasacyjnych, zasadą jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (vide: wyrok NSA z dnia 9 marca 2005r. sygn. akt FSK 618/04, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Odnosząc się zatem do zarzutów naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. należy pokreślić, iż organy administracji publicznej ferujące rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie należycie wykonały swoje obowiązki praworządnego działania. Podjęły w szczególności wszelkie czynności, które należy uznać za niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Miały przy tym na względnie zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywatela. Kluczowym ustaleniem faktycznym, na którym zostało oparte rozstrzygnięcie sprawy jest to, że skarżący jako kierujący pojazdem, w okresie od dnia [...] marca 2014 r. do dnia [...] marca 2015 r., dopuścił się trzech naruszeń przepisów ruchu drogowego tj.: niedostosowania się do pozostałych znaków, nie wyszczególnionych w katalogu znaków i sygnałów drogowych; spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego (kolizja drogowa); wyprzedzania na przejściach dla pieszych i bezpośrednio przed nimi oraz przekroczenia prędkości powyżej 50 km/h. Zarzuty postawione w ramach omawianej podstawy kasacyjnej nie podważają prawidłowości powyższych ustaleń. Wskazują jedynie na zatarcie ukarania za stwierdzone wykroczenia. Mając na uwadze, iż kwestia ta nie została w badanej skardze kasacyjnej przedstawiona jako naruszenie przepisów regulujących zagadnienie zatarcia ukarania za popełnione wykroczenie, a jedynie zasygnalizowana w motywach zarzutu naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., to wyłącznie w takim zakresie wypada się do niej odnieść. Nie ulega wątpliwości, iż obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) nie oznacza nieograniczonego obowiązku prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zakres tego postępowania jest zdeterminowany przepisami prawa materialnego, wskazującymi na fakty istotne z punktu widzenia dyspozycji normy materialnoprawnej (vide: B.Adamiak [w:] B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.Beck 2017, s. 456-457). W niniejszej sprawie normę taką stanowi art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p., który pozwala staroście na wydanie decyzji administracyjnej o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego kwalifikacji. Powyższa kompetencja organu administracji ma na celu umożliwienie podjęcia działań, które poprzez weryfikację przyznanych uprawnień do kierowania pojazdami, służą zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Regulacja ta pełni zatem inną funkcję niż przepisy reglamentujące odpowiedzialność wykroczeniową (prawnokarną) za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Odpowiedzialność prawnokarna sprawcy konkretnego wykroczenia drogowego jest niezależna od możliwości sprawdzenia w toku postępowania administracyjnego kwalifikacji kierującego pojazdem, w razie istnienia uzasadnionych zastrzeżeń co do ich posiadania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuj się, że skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego nie ma charakteru sankcji i nie musi być powiązane z liczbą punktów karnych uzyskanych przez danego kierowcę. Możliwość skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest niezależna od tego, czy karalność danego wykroczenia uległa przedawnieniu (vide: wyrok NSA z dnia 25 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 922/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W takiej sytuacji nie sposób doszukać się argumentów, które mogłyby wyłączać możliwość stosowania art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p. wobec osoby, której ukaranie uległo zatarciu w warunkach art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. z 2019 r. poz. 821 ze zm.). Wszak zatarcie ukarania za określone naruszenia przepisów ruchu drogowego nie podważa tego, że wystąpiły okoliczności faktyczne, które mogą wywoływać uzasadnione zastrzeżenia co do posiadania przez kierującego wymaganych kwalifikacji. Zatarcie ukarania odnosi zatem skutki na zupełnie innej płaszczyźnie prawnej niż płaszczyzna sprawdzenia kwalifikacji kierującego pojazdem w razie powstania uzasadnionych zastrzeżeń co do ich posiadania. Ponadto należy wyraźnie zaznaczyć, iż wzgląd na konieczność zapewnienia przez organy państwa bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jako istotnego elementu bezpieczeństwa publicznego, nie pozwala uznać zatarcia ukarania za okoliczność wyłączającą możliwość badania kwalifikacji kierowcy na gruncie art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p., w razie wystąpienia uzasadnionych zastrzeżeń co do ich posiadania przez kierującego. Tym samym niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. przez oparcie zaskarżonego wyroku o ustalenia faktyczne wskazujące na naruszenia przez skarżącego przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia [...] marca 2014 r. do [...] marca 2015 r.

Przechodząc zatem do oceny zarzutów postawionych w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) należy dostrzec, iż przepisy u.k.p. nie definiują pojęcia "uzasadnione zastrzeżenia" co do kwalifikacji kierowcy. W ujęciu językowym pojęcie to wskazuje na konieczność posługiwania się racjami obiektywnymi, słusznymi, usprawiedliwionymi, które wyrażają krytykę lub wątpliwość. Na gruncie przepisów u.k.p. zwrot ten oznacza zatem wątpliwości powzięte z wiarygodnego źródła i oparte na obiektywnych racjach co do posiadania kwalifikacji do kierowania pojazdami. Uwzględniając z kolei kontekst funkcjonalny art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p., a więc konieczność zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, "uzasadnione zastrzeżenia" co do kwalifikacji kierowcy winny być definiowane przez pryzmat poziomu zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym wywoływanego przez kierującego. Istotą powyższej regulacji jest bowiem możliwość reagowania przez organy państwa w razie wystąpienia istotnych wątpliwości co do tego, czy kierujący - pomimo formalnego posiadania kwalifikacji w następstwie wydania prawa jazdy określonej kategorii - ma rzeczywiste umiejętności i wiedzę uprawniające do kierowania pojazdami. Efektywna ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga bowiem, aby organ upoważniony do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby otrzymały je osoby mające odpowiednie kwalifikacje, ale także aby dysponował instrumentami pozwalającymi na kontrolowanie, czy osoby, które są uprawnione do prowadzenia pojazdów, nie utraciły tych kwalifikacji (vide: wyrok NSA z dnia 25 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 922/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że wniosek o skierowanie skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje był oparty na konkretnych i obiektywnie ustalonych okolicznościach. Skoro skarżący w okresie krótszym niż 12 miesięcy dopuścił się trzech wykroczeń, w tym kolizji drogowej oraz szczególnie niebezpiecznego zachowania polegającego na wyprzedzaniu na przejściach dla pieszych i bezpośrednio przed nimi oraz przekroczeniu dozwolonej prędkości powyżej 50 km/h, to różnorodność naruszonych przepisów prawa i ich znaczenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego uprawniały organy administracji do powzięcia uzasadnionych zastrzeżeń co do tego, czy skarżący posiada kwalifikacje do prowadzenia pojazdów. Należy podkreślić, że przynajmniej dwa z trzech popełnionych przez skarżącego naruszeń przepisów ruchu drogowego powodowały istotne zagrożenie dla zdrowia lub nawet życia uczestników ruchu drogowego. Pozwala to wyprowadzić wniosek o istnieniu uzasadnionych zastrzeżeń co do tego, czy skarżący zna i potrafi stosować podstawowe regulacje prawne obowiązujące w ruchu drogowym i czy ma umiejętności aby w sposób bezpieczny dla siebie i innych uczestników ruchu drogowego kierować pojazdem. Przekroczenie dozwolonej prędkości stanowi wykroczenie, które jest jedną z najczęstszych przyczyn wypadków drogowych, niejednokrotnie kończących się śmiercią lub ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu uczestników ruchu drogowego. Z kolei wyprzedzanie na przejściach dla pieszych i bezpośrednio przed nimi jest manewrem obarczonym szczególnie wysokim ryzykiem wystąpienia wypadku drogowego i stanowi jaskrawy przykład braku umiejętności zgodnego z prawem współkorzystania z infrastruktury drogowej. Powyższe okoliczności dostatecznie usprawiedliwiają skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p. Wniosek wyprowadzony w tym zakresie przez organy administracji i zaakceptowany przez Sąd I instancji uznać należy zatem za odpowiadający prawu. Tym samym zarzut kasacyjny sformułowany w powyższym zakresie jest bezzasadny.

Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji RP. Pierwszy z powyższych przepisów stanowi, iż każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Z kolei drugi wskazuje, że każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, a wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Autor skargi kasacyjnej naruszenia owych przepisów upatruje w pozbawieniu strony możliwości sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy z uwagi na automatyzm wydania przez starostę decyzji administracyjnej w przedmiocie skierowania kierującego na egzamin sprawdzający kwalifikacje, utrzymania w mocy tejże decyzji przez organ odwoławczy i oddalenia skargi przez Sąd I instancji, w oparciu jedynie o niezweryfikowane twierdzenia organu Policji. Tak postawiony zarzut nie odpowiada dyspozycji ww. norm konstytucyjnych, a nadto pomija to, iż prowadzone postępowanie administracyjne opierało się na normie art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p. Okoliczności faktyczne sprawy, które nie zostały podważone przez skarżącego kasacyjnie, trafnie zostały uznane za odpowiadające dyspozycji owego przepisu. Nadto zakres ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym odpowiada treści powyższej normy. Okoliczności sprawy zostały wszechstronnie rozważone, co pozwoliło na wyprowadzenie prawidłowego wniosku o istnieniu uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji skarżącego jako kierowcy. Te zaś rodzą konieczność zweryfikowania wiedzy i umiejętności skarżącego koniecznych dla kierowania pojazdami. Powyższe zaprzecza zarzutom automatyzmu w ferowaniu decyzji przez organy administracji i niezweryfikowaniu twierdzeń organu Policji zawartych we wniosku inicjującym postępowanie.

Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 P.p.s.a.

Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.