II SA/Op 202/09 - Wyrok

Data orzeczenia	2009-10-27	
Data wpływu	2009-06-25	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu	
Sędziowie	Ewa Janowska
Grażyna Jeżewska /przewodniczący sprawozdawca/
Krzysztof Bogusz	
Symbol z opisem	6050 Obowiązek meldunkowy	
Hasła tematyczne	Ewidencja ludności
Administracyjne postępowanie	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2006 nr 139 poz 993; art. 47 ust.2, art 10 ust. 1, art. 6 ust. 1;  Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071; art. 7, art. 77 par. 1, art 80, art. 107 par. 3; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Sędziowie: sędzia WSA Krzysztof Bogusz sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant : st. sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2009 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania oddala skargę.	
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 47 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), którą organ utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta Brzegu z [...] znak [...] odmawiającą zameldowania małoletniej J. L. oraz małoletniego M. L. na pobyt stały przy ul. [...] w B.

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

W dniu 2 lutego 2009 r. J. L. zgłosił w Urzędzie Miasta Brzegu dane niezbędne do zameldowania małoletnich: J. L. i M. L. na pobyt stały w B. przy ul. [...].

Burmistrz Miasta Brzegu wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zameldowania na pobyt stały wyżej wymienionych osób, następnie decyzją z [...], znak [...] wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), odmówił zameldowania małoletnich na pobyt stały w przedmiotowym lokalu. W uzasadnieniu wskazał, że w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym przesłuchał strony, świadków oraz zwrócił się do Komendanta Straży Miejskiej w B. o ustalenie faktycznego miejsca pobytu małoletnich J. L. i M. L. Straż Miejska w B. poinformowała organ pierwszej instancji, iż przeprowadziła rozmowę z M. L., matką dzieci, która oświadczyła, że wraz z dziećmi J. i M. L. przybywa od sierpnia 2008 r. w lokalu przy ul. [...], gdzie jest zameldowana na pobyt czasowy wraz z dziećmi. Oświadczyła również, iż w weekendy dzieci przebywają u ojca, J. L., zamieszkałego, przy ul. [...]. Poza tym, Straż Miejska poinformowała organ, że pomimo kilku prób skontaktowania się z J. L. zamieszkałym w lokalu przy ul. [...] nikogo tam nie zastała. W związku z tym rozpytano sąsiadów, którzy potwierdzili, iż dzieci J. i M. L. są widywane w weekendy u ojca J. L. Z kolei, w dniu 10 lutego 2008 r. M. L. stawiła się w Biurze Spraw Obywatelskich i oświadczyła, że nie wyraża zgody na zameldowanie na pobyt stały małoletnich dzieci J. i M. L. u ojca, ponieważ dzieci jedynie go odwiedzają, bądź nocują u niego nie dłużej niż dwa dni. M. L. dołączyła także do akt sprawy postanowienie Sądu Rejonowego w B., na mocy którego ustalono, że miejscem zamieszkania małoletnich dzieci będzie miejsce zamieszkania ich matki M. L., oraz że będzie nad nimi sprawowała bieżącą pieczę. Organ także ustalił, że obecnie małoletni zameldowani są wraz z matką na pobyt czasowy przy ul. [...] w B., jak oświadczyła M. L., po wyprowadzeniu się z lokalu przy ul. [...] z powodu przemocy psychicznej i fizycznej jakiej dopuszczał się mąż J. L.

T. Le. pełnomocnik J. L. oświadczył, iż małoletnie dzieci J. i M. L. przebywają 3 lub 4 razy w tygodniu w mieszkaniu ojca wskazując, że początkowo były to tylko odwiedziny, a od Świąt Bożego Narodzenia 2008 r. dzieci nocują w weekendy od piątku do soboty lub od soboty do niedzieli.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji powołał się również na zeznania świadków: T. L. który zeznał, że małoletnie dzieci aktualnie mieszkają w B. pzry ul. [...] wraz z matką, a ojca odwiedzają 3, 4 razy w tygodniu i nocują na weekendy z piątku na sobotę lub z soboty na niedzielę; J. W., która potwierdziła, iż od miesięcy letnich 2008 r. przy ul. [...] mieszka M. L. wraz z dziećmi oraz, że przebywają cały czas u matki; A. B., który oświadczył, iż dzieci często odwiedzają ojca.

Ponadto, organ pierwszej instancji w dniu 23 lutego 2009 r. przeprowadził oględziny w mieszkaniu przy ul. [...] oraz przy ul. [...], które ujawniły, że w obu mieszkaniach znajdują się rzeczy osobiste dzieci.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia oraz treść art. 10 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych Burmistrz Miasta Brzegu uznał, że nie było podstaw do zameldowania małoletnich dzieci na pobyt stały przy ul. [...] w B., ponieważ małoletni J. i M. L. odwiedzają ojca J. L. w mieszkaniu przy ul. [...] w B., a zamieszkują przy ul. [...] w B. wraz z matką. Na koniec organ podkreślił, iż ewidencja ludności nie rozstrzyga istotnych spraw życiowych i bytowych osób lecz służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma charakter porządkowy.

J. L. nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem i wniósł odwołanie do Wojewody Opolskiego. W uzasadnieniu poinformował, że jest wyłącznym właścicielem przedmiotowego lokalu, a dzieci przebywają w nim z zamiarem stałego pobytu. Wskazał, że dzieci zostały zameldowane przez matkę jedynie na pobyt czasowy, a czasowy charakter pobytu przy ul. [...] w B. potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego, które zostało wydane jedynie na czas toczącego się postępowania. Wymeldowanie dzieci z pobytu stałego, jego zdaniem, było bezpodstawne. Wskazał, że od grudnia 2008 r. dzieci regularnie przebywają przez kilka dni w tygodniu w swoim dotychczasowym mieszkaniu, co potwierdzają zeznania świadków, stąd wniosek o zameldowanie był zgodny z art. 10 ustawy o ewidencji i dowodach osobistych. Podkreślił, iż fakt czasowego zamieszkiwania dzieci w innym miejscu nie upoważniał organu do stwierdzenia, że dzieci opuściły dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Pomimo formalnego wymeldowania nigdy nie nastąpiło całkowite zerwanie więzi dzieci z jego mieszkaniem. W jego ocenie, spełnione zostały wszystkie wymogi ustawowe do dokonania czynności zameldowania. Jest bowiem właścicielem mieszkania oraz posiada władzę rodzicielską i może działać jako ich przedstawiciel ustawowy. Dodał, że przebywanie w mieszkaniu związane jest ze sprawowaniem przez niego władzy rodzicielskiej, o której mowa w art. 97 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Obowiązujące zaś przepisy do zameldowania na pobyt stały nie wymagają aby przebywanie osoby pod danym adresem było ciągłe i nieprzerwane. Zaakcentował, że dzieci przebywają w jego mieszkaniu z zamiarem stałego pobytu.

Wojewoda Opolski omówioną na wstępie decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta Brzegu z dnia [...], odmawiającą zameldowania małoletnich dzieci na pobyt stały przy ul. [...] w B.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, podzielając ustalenia faktyczne sprawy poczynione przez organ I instancji. W uzasadnieniu prawnym wskazał, iż podstawą rozstrzygnięcia w sprawie były przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Stwierdził, że zgodnie z art. 10 ust. 1 cyt. ustawy osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Zameldowanie na pobyt stały następuje wtedy, gdy spełnione zostaną warunki określone w art. 10 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy. Następnie omówił art. 47 ustawy wskazując, że na podstawie zgłoszenia, obejmującego wymagane dane, organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany dokonać zameldowania (art. 47 ust. 1) w formie czynności materialno - technicznej polegającej na rejestracji zgłaszanych danych. Jeżeli jednak dane zawarte w zgłoszeniu, na podstawie których ma być dokonane zameldowanie budzą wątpliwości, to rozstrzygnięcie powinno nastąpić w drodze decyzji (art. 47 ust. 2). Zdaniem Wojewody Opolskiego, organ pierwszej instancji zasadnie powziął wątpliwości co do stałego zamieszkiwania małoletnich w przedmiotowym lokalu, gdyż kilka miesięcy wcześniej, na wniosek J. L., Burmistrz Miasta Brzegu wszczął postępowanie o wymeldowanie M. L. wraz z dziećmi z miejsca pobytu stałego z lokalu przy ul. [...], które zakończyło się wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania, ponieważ 26 listopada 2008 r. M. L. wraz dziećmi wymeldowała się z przedmiotowego lokalu. Przyjmując zatem zgłoszenie przez ojca nowego miejsca pobytu małoletnich dzieci organ pierwszej instancji był zobowiązany ustalić, czy zamieszkały one w lokalu przy ul. [...] w B., i czy J. L. sprawuje faktyczną opiekę nad nimi.

Powołując się na treść art. 97 ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U z 1964 r. Nr 9, poz. 59 ze zm.) Wojewoda wskazał, że do istotnych spraw dziecka, o których rozstrzygają rodzice, należy miejsce jego zamieszkania. Sprawą taką nie jest natomiast zameldowanie dziecka, które stanowi obowiązek rodziców wynikający z przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jak też z faktu zamieszkiwania dziecka pod określonym adresem. Zdaniem organu odwoławczego, o zamieszkaniu dziecka decyduje art. 26 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.). I tak, jeżeli władza rodzicielska przysługuje na równi obojgu rodzicom mającym osobne miejsce zamieszkania, miejsce zamieszkania dziecka jest u tego z rodziców, u którego dziecko stale przebywa. Obowiązek zaś meldunkowy za osobę nieposiadającą pełnej zdolności do czynności prawnych, na podstawie art. 9a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, wykonuje jej przedstawiciel ustawowy lub inna osoba sprawująca nad nią faktyczną opiekę w miejscu ich wspólnego pobytu. Powołując się na postanowienie Sądu Rejonowego w B. Wydział III Rodzinny i Nieletnich z [...], sygn. akt [...] wskazał, że w rozpatrywanej sprawie, to Sąd postanowił, że na czas toczącego się postępowania o powierzenie wykonywania władzy rodzicielskiej, miejscem zamieszkania małoletnich dzieci będzie zamieszkanie matki. Zatem Sąd rozstrzygnął, na określony czas, o istotnych sprawach dzieci. Przedstawicielem małoletnich w chwili obecnej jest zatem M. L. i to ona jest uprawniona do zgłoszenia danych do zameldowania lub wymeldowania swoich małoletnich dzieci. Zatem miejscem zamieszkania małoletnich dzieci jest miejsce zamieszkania ich matki. Na koniec organ odwoławczy dostrzegł, że dzieci przebywają zarówno w mieszkaniu przy ul. [...] w B., gdzie zameldowane są na pobyt czasowy od 26 listopada 2008 r. do 25 lutego 2010 r., jak i w mieszkaniu swojego ojca przy ul. [...] w B., gdzie posiadają też rzeczy osobiste i zabawki. Jednakże mieszkanie ojca jedynie odwiedzają 3-4 razy w tygodniu, a w weekendy od piątku do soboty lub od soboty do niedzieli śpią w nim. Dzieci mają prawo do przebywania u każdego z rodziców, bowiem żadne z nich nie ma ograniczonej władzy rodzicielskiej, a w Sądzie nadal toczy się postępowanie o powierzenie wykonywania władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców. Wojewoda podkreślił, że dzieci nie przebywają stale u ojca, jedynie odwiedzają go i tylko raz w tygodniu nocują u niego. W pozostałe dni śpią i przebywają w miejscu zameldowania na pobyt czasowy, a więc w lokalu, gdzie zamieszkują z matką, która sprawuje nad nimi opiekę - zgodnie z ww. postanowieniem Sądu - stąd nie można było przyjąć, że dzieci przebywają stale w mieszkaniu ojca i zameldować na pobyt stały.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu J. L. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody Opolskiego. Przytaczając treść art. 6 ustawy o ewidencji i dowodach osobistych podniósł, że postępowanie dowodowe bez wątpliwości wykazało, iż - za zgodą obojga rodziców - dzieci zamieszkują w jego mieszkaniu. Ponadto dzieci nie posiadają innego miejsca stałego pobytu, a skarżący jako ich przedstawiciel ustawowy podjął decyzję, że pod tym adresem dzieci zamieszkają z zamiarem stałego pobytu. Nieprzebywanie dzieci bez przerwy pod wskazanym adresem nie dowodzi braku zamiaru stałego pobytu. Tym bardziej, że opuszczenie przez dzieci stałego pobytu nie było dobrowolne i ma charakter jedynie tymczasowy. Wykonanie zaś czynności materialno-technicznej zameldowania jego dzieci na pobyt stały w przedmiotowym lokalu jest obowiązkiem organu meldunkowego. Wskazał, że czynność ta nie wymaga zgody drugiego z rodziców, ponieważ żona wyraziła zgodę na zamieszkiwanie u niego dzieci, a obowiązek ich zameldowania spoczywa na nim jako właścicielu mieszkania.

Odpowiadając na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje w nie zawartą

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej P.p.s.a.). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialonoprawnym. W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu (art. 151 P.p.s.a.).

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwaną dalej K.p.a.) oraz art. 47 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm. - zwaną dalej ustawą), utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta Brzegu z [...], znak [...] odmawiającą zameldowania małoletniej J. L. oraz małoletniego M. L. na pobyt stały przy ul. [...] w B.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy powołanej ustawy o ewidencji ludności, a formalnoprawną - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Przyjdzie najpierw odnotować, że w postępowaniu dotyczącym realizacji obowiązku meldunkowego chodzi przede wszystkim o zapewnienie zgodności zapisów w ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osób, na których ciąży obowiązek zameldowania lub wymeldowania się. Jak słusznie dostrzegł organ odwoławczy obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia bowiem realizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządów terytorialnych. Zameldowanie lub wymeldowanie jest czynnością materialno-techniczną polegającą na rejestracji stanu faktycznego. Ewidencja ludności gromadzi zatem dane o miejscu faktycznego zamieszkiwania i pobytu osób, a nie rozstrzyga spraw życiowych, bytowych i majątkowych, dlatego nie są one rozstrzygane w decyzji administracyjnej.

Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, że odpowiada ona prawu. Przy zameldowaniu na pobyt stały niezbędne jest spełnienie przesłanki wskazującej, że osoba ubiegająca się o zameldowanie w danym lokalu faktycznie w nim przebywa z zamiarem stałego tam pobytu.

Przesłanka ta została w toku niniejszego postępowania administracyjnego dostatecznie wyjaśniona. Jak wynika z akt administracyjnych w kontrolowanej sprawie przeprowadzono wnikliwe postępowanie administracyjne, które wykazało, że małoletnie dzieci skarżącego stale przebywają u matki. Przeprowadzone dowody z przesłuchania stron oraz świadków, jak też z oględzin potwierdziły, iż małoletnie dzieci jedynie odwiedzają ojca i tylko raz bądź dwa razy w tygodniu u niego nocują. W pozostałe dni śpią i przebywają w miejscu zameldowania na pobyt czasowy wraz z matką. Nie było zatem podstaw do przyjęcia, że miejscem pobytu stałego J. L. i M. L. jest mieszkanie ich ojca, w którym on stale mieszka.

Zgodnie zaś z art. 26 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską jest miejsce zamieszkania rodziców albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej. Natomiast jeżeli władza rodzicielska przysługuje na równi obojgu rodzicom mającym osobne miejsce zamieszkania, miejsce zamieszkania dziecka jest u tego z rodziców, u którego dziecko stale przebywa. Z powyższej regulacji jednoznacznie wynika, że decydujące znaczenie ma pobyt dziecka u danego rodzica. Skoro zatem dzieci skarżącego przebywają stale z matką, to nie było podstaw do zameldowania ich na pobyt stały u ojca. Osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia (art.10 ust.1 ustawy). Z przytoczonego przepisu o zameldowaniu na pobyt stały czy czasowy wynika, że o zameldowaniu pod określonym adresem nie decyduje jedynie wola zameldowania się, lecz także fakt przebywania w danym lokalu powyżej zakreślonej cezury czasowej, zatem argument skargi sprowadzający się do podjęcia "decyzji" przez skarżącego o miejscu stałego zameldowania dzieci nie może obligować organu do zameldowania dzieci wedle woli skarżącego. O charakterze pobytu w określonej miejscowości decyduje zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu, jednakże w razie wątpliwości co do charakteru pobytu organ administracji państwowej nie może ograniczyć się do bezkrytycznego przyjęcia oświadczenia woli takiej osoby co do jej zamiaru. O ocenie charakteru pobytu decyduje bowiem nie tylko treść oświadczenia woli, lecz również okoliczności faktyczne wskazujące na rzeczywisty zamiar. Natomiast w myśl art. 9a ustawy obowiązek meldunkowy za osobę nieposiadającą pełnej zdolności do czynności prawnych wykonuje jej przedstawiciel ustawowy lub inna osoba sprawująca nad nią faktyczną opiekę w miejscu ich wspólnego pobytu. W sytuacji zatem, gdy matka wraz z dziećmi opuściła dotychczasowe miejsce zamieszkania i przebywa pod innym adresem zobowiązana była do dokonania zameldowania siebie jak też dzieci, określając charakter pobytu w nowym miejscu. Rację ma Wojewoda Opolski, że przepis art. 47 ust. 2 cyt. ustawy stanowi podstawę dla weryfikacji prawidłowości czynności materialno-technicznej zameldowania, powyższe dokonywane jest w razie powzięcia przez właściwy organ wątpliwości co do prawdziwości danych zgłoszonych we wniosku o zameldowanie. Dlatego też wszczęcie postępowania opartego na wymienionym wyżej przepisie jest możliwe wyłącznie jeżeli zgłoszone w dacie dokonywania meldunku dane budzą wątpliwości. W razie powzięcia przez Burmistrza Miasta Brzegu wątpliwości co do aktualnego, stałego pobytu dzieci skarżącego w przedmiotowym lokalu na organie spoczywał obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wydania stosownego orzeczenia, biorąc pod uwagę ustalenia faktyczne sprawy. Ponadto należy raz jeszcze podkreślić, że postępowanie rejestracyjne na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy ogranicza się do oceny zgłoszenia meldunkowego pod względem formalnym. Natomiast w razie, gdy wyłonią się wątpliwości dotyczące danych zawartych w zgłoszeniu właściwy organ na mocy art. 47 ust. 2 ustawy jest uprawniony, a zarazem zobowiązany do przeprowadzenia właściwego postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia o zameldowaniu w drodze decyzji administracyjnej. Skoro w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji powziął wątpliwości co do danych objętych złożonym przez skarżącego zgłoszeniem pobytu stałego, to właściwym było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, w którym badaniu podlega nie formularz zgłoszenia pobytu stałego, w tym potwierdzenie pobytu przez uprawnionych do lokalu, lecz faktyczne przebywanie wskazanych osób pod określonym adresem z zamiarem stałego pobytu, a więc materialnoprawne przesłanki zameldowania na pobyt stały określone w art. 6 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy. Postępowanie to, w zależności od jego wyników powinno się zakończyć decyzją o zameldowaniu bądź odmowie zameldowania pod wskazanym adresem. Zdaniem Sądu, w badanej sprawie wątpliwości organu były uzasadnione, gdyż kilka miesięcy wcześniej Burmistrz Miasta Brzegu wszczął postępowanie o wymeldowanie M. L. wraz z dziećmi z miejsca pobytu stałego z lokalu położonego w B. przy ul. [...], na wniosek skarżącego, w którym wskazał, że żona wraz z dziećmi opuściła miejsce stałego pobytu. Ostatecznie postępowanie wszczęte z wniosku skarżącego w sprawie wymeldowania zakończyło się wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania, albowiem 26 listopada 2008 r. M. L. wymeldowała się wraz dziećmi z przedmiotowego lokalu.

W kontrolowanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów proceduralnych oraz materialnych. Organ przeprowadził postępowanie zgodnie z postanowieniami art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., które przesądzają, że winien on podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w tym celu winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a wyniki tak przeprowadzonego postępowania powinny znajdować pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji administracyjnej. Nie doszło również do naruszenia art. 47 ust. 2 powołanej ustawy, o czym powiedziano powyżej.

Natomiast ustosunkowania się wymaga jedynie częściowo nietrafna argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co do przesądzającego charakteru postanowienia Sądu Rejonowego, ustalającego miejsce zamieszkania dzieci przy matce.

Warto w tym miejscu odnotować z uwagi na argumentację organu odwoławczego, że w wyroku z dnia 2 marca 1990 r. III SA 149/90, z którym tut. Sąd w pełni się identyfikuje, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na różnice występujące pomiędzy pojęciem "pobyt stały" w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy a "miejscem zamieszkania", o którym mowa w art. 25 Kodeksu cywilnego. Jak wywiedziono w tym wyroku pierwsze pojęcie odnosi się do konkretnego adresu (dom, lokal), drugie zaś jedynie do miejscowości. NSA odnotowało, że miejsce zamieszkania to pojęcie prawa cywilnego ukształtowane na potrzeby stosunków cywilnoprawnych. NSA stwierdził także, że art. 21 § 1 pkt 3 K.p.a., ustalający właściwość miejscową organu administracji publicznej, odróżnia miejsce zamieszkania od miejsca pobytu. Miejsce zamieszkania stanowi, obok imienia i nazwiska oraz wieku, element indywidualizujący osobę fizyczną, wskazując jej związek z określoną miejscowością. Zatem od miejsca zamieszkania należy odróżnić adres zamieszkania wskazujący tylko miejsce, w którym w danej miejscowości przebywa dana osoba, także mieszkanie, czyli lokal, w którym osoba zamieszkuje. Podkreślił, iż z zasady miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 25 Kc. będzie się pokrywało z miejscem pobytu w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności, zwłaszcza gdy chodzi o osobę, która sama wybiera miejsce zamieszkania. Inaczej jednak może się przedstawiać sytuacja, gdy chodzi o określenie miejsca zamieszkania danej osoby według miejsca zamieszkania innej osoby. Dotyczyć to może dzieci pozostających pod władzą rodzicielską lub osoby pozostającej pod opieką. W tych wypadkach miejscem zamieszkania tych osób jest miejsce zamieszkania rodziców bądź rodzica lub opiekuna, i to bez względu na to, czy dana osoba w tej miejscowości przebywała, przebywa czy będzie przebywać. Jest to zatem fikcja prawna, wprowadzona do celów cywilnoprawnych. Nie jest ona przydatna do celów meldunkowych, gdyż zadaniem organów ewidencji ludności jest likwidacja fikcji polegającej na niezgodności zapisów ewidencji z rzeczywistym miejscem pobytu osób, których dotyczy obowiązek meldunkowy. Stąd nie ma żadnych przeszkód prawnych, by dziecko pozostające pod władzą rodzicielską przebywało na stałe np. u innej osoby i u tej osoby miało miejsce pobytu stałego w rozumieniu art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy. A zatem, przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, okoliczność, że Sąd Rejonowy ustalił postanowieniem miejsce zamieszkania małoletnich, nie zwalnia organu ewidencji ludności od obowiązku wyjaśnienia - w sprawie o zameldowanie na pobyt stały - czy małoletni rzeczywiście przebywają pod adresem, w którym ma nastąpić zameldowanie, a jeżeli tak, to czy jego zamieszkanie tam ma charakter pobytu stałego w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy, co też w kontrolowanej sprawie organ meldunkowy uczynił.

Reasumując, przyjdzie powtórzyć, iż organ ewidencji ludności nie miał podstaw do zameldowania małoletnich na pobyt stały we wskazanym lokalu, jak tego domagał się jego właściciel, albowiem przeprowadzone postępowanie wykazało, że dzieci jedynie odwiedzają skarżącego za zgodą matki i fakt ten nie jest kwestionowany przez skarżącego.

W świetle powyższych wywodów argumentacja skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc zatem pod uwagę, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, należało w myśl przepisu art. 151 P.p.s.a., skargę oddalić.