Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej B. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 października 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 240/19 w sprawie ze skargi B. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 8 października 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 240/19 oddalił skargę B. J. (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie.

Na powyższy wyrok skarżący złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że jego obecna sytuacja materialna nie pozwala na pokrycie kosztów badań lekarskich, na które został skierowany zaskarżoną decyzją. Podał, że o jego ciężkiej sytuacji finansowej świadczy udzielenie mu przez Sąd prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 powołanego przepisu, jednak wyłącznie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi więc wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy jeszcze raz podkreślić – jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a.

Użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Samo powołanie się na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Podkreślić także należy, że rozstrzygając wniosek o wstrzymanie, Sąd nie bada legalności zaskarżonego aktu, bowiem prowadziłoby to do tzw. przedsądu. Bada jedynie, czy wykonanie zaskarżonego aktu może prowadzić w okolicznościach danej sprawy, wskazanych przede wszystkim przez skarżącego we wniosku, do zagrożenia w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dlatego też – jak przyjęto w judykaturze – wniosek taki powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Podkreślić także należy, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Każdy bowiem akt prawny wywołuje określone skutki prawne, nie wszystkie jednak podlegają ochronie tymczasowej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał wystąpienia okoliczności uzasadniających udzielenie mu ochrony tymczasowej. Pomimo bowiem powołania się na kwestię odpłatności badań lekarskich i swojej złej sytuacji finansowej nie wykazał wysokości kosztów badań i nie przyrównał jej do swojej sytuacji majątkowej. Uniemożliwia to Sądowi ustalenie, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody. Przyznanie skarżącemu prawa pomocy nie wskazuje automatycznie, że wykonanie odpłatnych badań spowoduje wyrządzenie mu szkody o znacznych rozmiarach.

Ponadto zwrócić należy uwagę, że nałożony na skarżącego obowiązek – poddanie się badaniom lekarskim – ma na celu stwierdzenie istnienia bądź nieistnienia przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdami, a zatem ma wyjaśnić wątpliwości co do stanu zdrowia skierowanego, co leży w interesie także innych użytkowników dróg. Wzgląd na interes publiczny – bezpieczeństwo w ruchu drogowym – służy także ochronie indywidualnego interesu skarżącego, który winien bezpiecznie dla siebie i innych osób korzystających z dróg publicznych, uczestniczyć w ruchu drogowym.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.