[L.G.] E. W. Sp. z o.o. z siedzibą w B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozpoznania zarzutów dotyczących nałożenia grzywny w celu przymuszenia.
Skarga niniejsza jest sprawą z zakresu stosunków pracy, a dokładnie inspekcji pracy, która zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwolniona jest z kosztów sądowych.
Niemniej jednak, w dniu 23 kwietnia 2009 r., skarżąca Spółka uiściła opłatę kancelaryjną za odpis wyroku z uzasadnieniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Rozważana sprawa korzysta ze zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, bowiem w myśl art. 239 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) strona, wnosząca do sądu skargę w sprawie ze stosunków pracy i stosunków służbowych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Wobec powyższego, uiszczoną przez skarżącą Spółkę opłatę kancelaryjną należało uznać za nienależną.
Stosownie do przepisu art. 225 cytowanej ustawy opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami nienależnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 225 w związku z art. 239 pkt 1 lit. d Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.
1
