Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska, Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska (spr.), Sędzia del. NSA Roman Ciąglewicz, Protokolant Piotr Baryga, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2009r. sygn. akt II SA/Wa 183/09 w sprawie ze skargi A. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008r. [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 7 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 183/09, oddalił skargę A. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2008 r. [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

Rozkazem personalnym [...] z dnia [...] września 2008 r. Komendant Szkoły Policji w P. zwolnił nadkom. A. S. ze służby w Policji z dniem [...] września 2008 r., któremu nadano rygor natychmiastowej wykonalności, uzasadniając to ważnym interesem społecznym, wyrażającym się w potrzebie zapewnienia ciągłości i prawidłowości realizacji nałożonych na Zakład Prewencji Szkoły Policji w P. zadań służbowych.

W uzasadnieniu rozkazu podano, iż nadkom. A. S. od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia 26 października 2007 r. oraz od dnia 7 listopada 2007 r. do dnia 14 sierpnia 2008 r. był niezdolny do służby z powodu choroby. Na zwolnieniu lekarskim przybywał łącznie 482 dni, z czego jedno zwolnienie zostało wystawione przez lekarza chorób wewnętrznych, zaś pozostałe przez lekarza psychiatrę.

W związku z przebywaniem policjanta na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, w dniu 19 lipca 2007 r. został on skierowany do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Poznaniu, celem orzeczenia o zdolności do dalszej służby w Policji na zajmowanym stanowisku. W dniu 10 sierpnia 2007 r. funkcjonariusz pobrał od Przewodniczącej WKL MSWiA w Poznaniu kartę obiegową do wykonania niezbędnych badań lekarskich, jednak nie stawił się przed komisją w celu jej zdania oraz wyznaczenia terminu badania a także nie poinformował przełożonego o jakichkolwiek trudnościach w tym przedmiocie.

W dniu 29 października 2007 r. A. S. stawił się do służby po okresie długotrwałej nieobecności z powodu choroby, trwającej nieprzerwanie od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia 26 października 2007 r. Z uwagi na to, iż policjant nie posiadał zaświadczenia lekarskiego, określającego jego aktualny stan zdrowia i zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, wymaganego z uwagi na przebywanie na zwolnieniu lekarskim dłużej niż 30 dni nie został dopuszczony do wykonywania czynności służbowych, zaś w dniu 30 października 2007 r. skierowano go do lekarza medycyny pracy, celem oceny stanu zdrowia i możliwości wykonywania przez niego obowiązków służbowych.

W okresie od dnia 31 października 2007 r. do dnia 19 listopada 2007 r. policjant wykonywał zlecone przez lekarza medycyny pracy badania lekarskie. W dniu 7 listopada 2007 r. A. S. przedłożył zwolnienie lekarskie, stwierdzające niezdolność do pracy do dnia 18 listopada 2007 r. W dniu 19 listopada 2007 r. przedłożył kolejne zwolnienie lekarskie na okres do dnia 18 grudnia 2007 r. oraz jednocześnie zaświadczenie wydane przez lekarza medycyny pracy, datowane na dzień 19 listopada 2007 r., stwierdzające zdolność do wykonywania przez policjanta pracy na stanowisku wykładowcy w Szkole Policji w P. Następnie, od dnia 19 listopada 2007 r. do dnia 14 sierpnia 2008 r. A. S. nieprzerwanie przebywał na zwolnieniu lekarskim.

W związku z powyższym, w dniu 8 sierpnia 2008 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia ww. policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji.

W dniu 18 sierpnia 2008 r. A. S. stawił się do służby po okresie długotrwałego zwolnienia lekarskiego z powodu choroby. Funkcjonariusz w dalszym ciągu nie posiadał orzeczenia komisji lekarskiej, na którą został skierowany w dniu 19 lipca 2007 r., jak również nie przedstawił żadnego innego zaświadczenia lekarskiego, określającego jego aktualny stan zdrowia i zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, w związku z czym nie dopuszczono go do wykonywania zadań służbowych do czasu przedstawienia stosownego zaświadczenia oraz skierowano w dniu 19 sierpnia 2008 r. na badania kontrolne, które miały ustalić stan zdrowia funkcjonariusza i możliwości wykonywania przez niego obowiązków służbowych.

Dokonując analizy przepisu art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji organ wskazał, iż ma on charakter fakultatywny, co oznacza, że możliwość skorzystania z jego dyspozycji leży w gestii organu po spełnieniu przesłanek formalnych w nim zawartych. Oznacza to również, iż oprócz samego faktu upływu 12 miesięcy zaprzestania służby z powodu choroby powinny być brane pod uwagę również inne czynniki, w tym przede wszystkim rokowania na powrót policjanta do zdrowia. W ocenie organu przepis ten dotyczy sytuacji, w której dochodzi do zwolnienia policjanta z uwagi na upływ 12-miesięcznego okresu zaprzestania służby z powodu choroby, a nie upływu 12-miesięcznego okresu przebywania na zwolnieniu lekarskim. Istotne jest zatem ustalenie, czy przez powyższy okres funkcjonariusz świadczył służbę, tzn. został do niej dopuszczony i faktycznie wykonywał obowiązki służbowe. Stwierdził, iż w przypadku A. S. dniem zaprzestania służby z powodu choroby był dzień 19 stycznia 2007 r., w związku z czym z dniem 20 stycznia 2008 r. upłynął termin 12 miesięcy zaprzestania służby z powodu choroby. Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie doszło wprawdzie do przerwania ciągłości zwolnienia lekarskiego, jednakże nie nastąpiło przerwanie okresu nieświadczenia służby od czasu jej zaprzestania z powodu choroby, ponieważ faktyczne podjęcie służby przez policjanta nie miało miejsca. W okresie, którego nie obejmuje zwolnienie lekarskie, A. S. nie został bowiem dopuszczony do wykonywania obowiązków służbowych, nie zostały mu przydzielone do realizacji żadne czynności, jak również nie wyznaczono mu pomieszczenia służbowego.

Od powyższego rozkazu personalnego A. S. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, domagając się jego uchylenia w całości. W uzasadnieniu wskazał, iż rozkaz został oparty na błędnej interpretacji art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, bowiem w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w cytowanym przepisie. Stwierdził również, iż jedynym dokumentem potwierdzającym zaprzestanie służby z powodu choroby jest zwolnienie lekarskie. W ocenie funkcjonariusza czasowa niezdolność do służby z powodu choroby, potwierdzona zwolnieniami lekarskimi, trwała od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia 26 października 2007 r., a następnie od dnia 7 listopada 2007 r. do dnia 14 sierpnia 2008 r., zatem w dniach od 27 października 2007 r. do 6 listopada 2007 r. pełnił on służbę, przerywając tym samym zwolnienie lekarskie.

Rozkazem personalnym [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz Komendanta Szkoły Policji w P. podnosząc, iż Komendant Szkoły Policji w P. słusznie zastosował art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, albowiem przez okres ponad 12 miesięcy od dnia jej zaprzestania funkcjonariusz nie podjął służby. Ponadto, dostarczając zaświadczenie o zdolności do pełnienia służby policjant przebywał już na zwolnieniu lekarskim. Organ nie zgodził się z poglądem strony, iż w okresie od dnia 27 października 2007 r. do dnia 6 listopada 2007 r. pełnił służbę i nie był chory, bowiem nie posiadał zaświadczenia lekarskiego wydanego na druku ZUS ZLA. A. S. po upływie terminu zwolnienia lekarskiego w dniu 27 października 2007 r. nie zgłosił się do lekarza po kolejne zwolnienie, lecz usiłował w dniu 29 października 2008 r. podjąć służbę, co nie oznaczało jednak, że był zdrowy i zdolny do służby. Po długotrwałej chorobie policjant nie był uprawniony do samodzielnej oceny własnego stanu zdrowia i podjęcia decyzji o powrocie do służby.

Organ zaznaczył, iż A. S. do dnia 14 sierpnia 2008 r. nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku wynikającego z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych praw i obowiązków o przebiegu służby policjantów, w myśl którego policjant skierowany do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby jest obowiązany bez zbędnej zwłoki poddać się badaniom lekarskim zleconym przez komisję lekarską, a mianowicie nie poddał się badaniom komisji lekarskiej, na którą został skierowany ponad rok wcześniej, tj. w dniu 19 lipca 2007 r. Pomimo dwukrotnych wezwań (maj i czerwiec 2008 r.) policjant nie stawiał się do WKL w Poznaniu oraz nie dostarczył w wyznaczonym terminie karty badań oraz całej dokumentacji leczniczej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji A. S. zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego, tj.:

– art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię przepisu, który chroni trwałość stosunku służbowego policjanta w okresie choroby oraz jego niewłaściwe zastosowanie,

– § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów,

– art. 87 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie w sprawie zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 916 z dnia 24 sierpnia 2004 r., które nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego.

W ocenie skarżącego naruszone zostały również przepisy postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 10, art. 15, art. 77, art. 81 oraz art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazując na powyższe A. S. wniósł o uchylenie w całości obu wydanych w sprawie decyzji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przywrócenie do służby oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na argumenty powołane w wydanych w sprawie decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Mając na uwadze materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, tj. art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kluczowym zagadnieniem było ustalenie, czy w niniejszej sprawie rzeczywiście wystąpiła przesłanka określona w/w przepisie tj. zaprzestanie służby z powodu choroby przez okres powyżej 12 miesięcy.

Sąd pierwszej instancji ustalił, iż bezsporne jest, że A. S. przebywał na zwolnieniu lekarskim nieprzerwanie od dnia 19 stycznia 2007 r. do dnia 26 października 2007 r. oraz od dnia 7 listopada 2007 r. do dnia 14 sierpnia 2008 r. Istotne jest zatem rozstrzygnięcie, czy stawienie się w dniu 29 października 2007 r. do służby i zgłoszenie chęci jej podjęcia przerwało wskazany w powołanym przepisie okres zaprzestania służby z powodu choroby.

W ocenie Sądu bieg terminu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, nie został przerwany, a co za tym idzie spełniona została przesłanka w nim określona. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż przez cały okres, w którym A. S. zgłaszał chęć podjęcia służby, tj. od dnia 29 października 2007 r. do dnia 7 listopada 2007 r. (początek kolejnego zwolnienia lekarskiego), nie został on dopuszczony do jej pełnienia z uwagi na nieprzedstawienie zaświadczenia potwierdzającego zdolność do służby po długotrwałym leczeniu lekarskim. Funkcjonariuszowi nie zostały przydzielone do realizacji żadne czynności służbowe, ani też nie zostało mu wyznaczone pomieszczenie służbowe. Fakt podpisywania przez skarżącego listy obecności w spornym okresie pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie świadczy o podjęciu służby, tym bardziej, że na liście obecności zamieszczona jest adnotacja Kierownika Zakładu Prewencji Szkoły Policji w P., iż A.S. został odsunięty do dnia 26 listopada 2007 r. od realizacji zadań służbowych z uwagi na brak stosownego zaświadczenia lekarskiego. Bezpośredni przełożony skarżącego nie podjął zatem jakichkolwiek czynności, które wskazywałyby na dopuszczenie A. S. do służby. Przeciwnie, w dniu 30 października 2007 r. policjant otrzymał skierowanie na przeprowadzenie badań kontrolnych po długotrwałym zwolnieniu lekarskim.

Skarżący, stawiając się w dniu 29 października 2007 r. do służby, nie przedłożył wymaganego zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego odzyskanie zdolności do służby. Ponadto zignorował skierowanie go z urzędu w dniu 19 lipca 2007 r. do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Poznaniu celem orzeczenia zdolności do służby w Policji oraz na zajmowanym stanowisku, bowiem nie poddał się badaniom zleconym przez komisję lekarską, do czego był zobowiązany na podstawie § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2002 r. Nr 151, poz. 1261).

Wprawdzie w dniu 19 listopada 2007 r. skarżący otrzymał od lekarza medycyny pracy zaświadczenie potwierdzające jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym przez niego stanowisku, jednak w momencie wydawania tego dokumentu przebywał równocześnie na zwolnieniu lekarskim, które trwało nieprzerwanie od dnia 7 listopada 2007 r. do dnia 14 sierpnia 2008 r.

Wojewódzki Sąd uznał za niezasadne zarzuty dotyczące prawidłowości działania organu po stawieniu się skarżącego do służby w dniu 18 sierpnia 2008 r., w tym między innymi zarzut dotyczący naruszenia § 14 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r., poprzez zwolnienie ze służby przed wydaniem zaświadczenia w przedmiocie określenia zdolności do jej podjęcia po długotrwałym zwolnieniu lekarskim lub przed wydaniem orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Poznaniu. Organ nie zwolnił skarżącego ze służby zaraz po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby, bowiem w pierwszej kolejności miał zamiar ustalić, czy policjant będzie w stanie wykonywać obowiązki służbowe oraz czy ustała choroba będąca powodem zaprzestania służby. Zwolnienie ze służby nastąpiło po ponad półtora roku od dnia jej zaprzestania z powodu choroby, tym bardziej, iż skarżący już od roku 2000 bardzo często przebywał na długotrwałych zwolnieniach lekarskich (w 2000 r. przez 23 dni, w 2001 r. – 122 dni, w 2002 r. – 86 dni, w 2003 r. – 139 dni, w 2005 r. – 101 dni i w 2006 r. – 34 dni).

Wprawdzie organ skierował skarżącego w dniu 18 sierpnia 2008 r. na badania kontrolne w związku z jego długotrwałym przebywaniem na zwolnieniu lekarskim, zaś potem skierowano go na badania orzecznicze do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Poznaniu, jednak organ nie miał obowiązku czekać ze zwolnieniem skarżącego ze służby w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji do czasu wydania orzeczenia w tym zakresie. Poza tym, jak już wskazano, to sam skarżący nie dostarczył zaświadczenia o zdolności do służby oraz nie chciał poddać się badaniom lekarskim przed komisją lekarską, na którą został skierowany w dniu 19 lipca 2007 r., a więc na ponad rok przed zwolnieniem ze służby.

Nie zgodzono się również ze skarżącym, iż organ nie uwzględnił zaświadczenia lekarskiego z dnia 19 listopada 2007 r., które potwierdzało jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku i było ważne do 2010 r. Skarżący nie mógł być dopuszczony do służby w oparciu o ten dokument, bowiem po jego wydaniu, czyli w czasie kiedy przebywał na zwolnieniu lekarskim, A. S. po raz kolejny przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, tym razem do dnia 14 sierpnia 2008 r., co obligowało przełożonego skarżącego do skierowania go na ponowne badania kontrolne, wymagane z uwagi na przebywanie na zwolnieniu lekarskim dłużej niż 30 dni.

Za niezasadne Sąd pierwszej instancji uznał pozostałe zarzuty, dotyczące naruszenia art. 87 Konstytucji RP oraz wskazanych przepisów postępowania administracyjnego, bowiem organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a wydając zaskarżony rozkaz personalny miał na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego.

W sprawie nie uchybiono również art. 15 K.p.a. ponieważ zwrócenie się organu pierwszej instancji do Dyrektora Biura Prawnego Komendy Głównej Policji o wyrażenie opinii w przedmiotowej sprawie nie stanowiło naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Również nadanie rozkazowi Komendanta Szkoły Policji w P. rygoru natychmiastowej wykonalności zostało przez organ wystarczająco uzasadnione i spełnia wymogi przewidziane w art. 108 § 1 K.p.a.

Od powyższego wyroku złożono skargę kasacyjną, na podstawie art. 173 i następne ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako P.p.s.a), zarzucono:

1) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.):

a) art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007. r. Nr 43, poz. 277 ze zm., dalej jako "ustawa o Policji"), poprzez błędną wykładnię przepisu oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż spełnione zostały przesłanki określone w tym przepisie, tj. że skarżący z powodu choroby zaprzestał pełnienia służby na okres ponad 12 miesięcy, co pozwalało na jego zwolnienie, podczas gdy w przypadku skarżącego nie minął wymagany okres, albowiem skarżący stawił się do służby przed jego upływem i był gotowy do pełnienia służby, a jedynie z przyczyn od niego niezależnych nie został dopuszczony do wykonywania obowiązków,

b) § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych I Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2002 r. Nr 151, poz. 1261, dalej jako "rozporządzenie MSWiA") poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż organ mimo skierowania skarżącego na badania nie musiał oczekiwać na ich wyniki, w konsekwencji czego uprawniony był do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, podczas gdy uzasadnione było wcześniejsze zapoznanie się z wynikami badań (które wykazały brak przeciwwskazań do dalszego pełnienia służby).

2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 151 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w sprawie, której okoliczności przemawiają za wydaniem rozstrzygnięcia na korzyść skarżącego, a także

b) art. 134 § 1 P.p.s.a., poprzez:

– niedostrzeżenie nieprawidłowości w działaniu organu administracyjnego drugiej instancji, który będąc do tego zobowiązanym (jako organ odwoławczy) nie naprawił licznych przeoczeń i naruszeń dokonanych w toku procesu zwolnienia skarżącego ze służby przez organ administracyjny pierwszej instancji, na które skarżący zwracał uwagę w skardze do WSA w Warszawie,

– nieprzeanalizowanie wszystkich aspektów prawnych sprawy i nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego dotyczących naruszeń prawa mających miejsce w toku zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, w szczególności zaś naruszeń przepisów proceduralnych (K.p.a.) których organy zobowiązane są przestrzegać a także przekroczenia granic uznaniowości przez organ administracji.

Wobec powyższego wniesiono o uchylenie w całości – na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. – zaskarżonego orzeczenia WSA w Warszawie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, ewentualnie, w razie uznania, iż spełnione są przesłanki z art. 188 P.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżanego orzeczenia WSA w Warszawie oraz rozpoznanie skargi i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez uchylenie skarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji [...] z dnia [...] listopada 2008 r. i poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Szkoły Policji w P. [...] z dnia [...] września 2008 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Ponadto o zasądzenie – na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. – na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Jednocześnie, mając na uwadze treść art. 153 P.p.s.a., wniesiono o dokonanie oceny prawnej przedmiotowej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które wiązać będą sąd/organ oraz o rozpoznanie sprawy pod nieobecność skarżącego i/lub jego pełnomocnika.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości jak również, że skarżący podtrzymuje w całości swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w odwołaniach i skardze do WSA. Podsumowując wskazano, iż nie można się zgodzić z wykładnią dokonaną przez Sąd art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji oraz za nieuzasadnione i sprzeczne z obowiązującym prawem było zsumowanie okresów chorobowych, na które nie pozwalało stawienie się skarżącego do służby i legitymowanie się przez niego zaświadczeniem lekarskim z dnia 19 listopada 2007 r. o braku przeciwwskazań do pełnienia służby na dotychczas zajmowanym stanowisku, co zdaniem skarżącego, spowodowało przerwanie terminu określonego w w/w przepisie. Ponadto w tym przepisie jest mowa o pełnieniu służby a nie o wykonywaniu obowiązków służbowych, dlatego też niedopuszczenie skarżącego do pracy i niepowierzenie mu obowiązków nie oznacza, iż nie pełnił on służby, bowiem należy odróżnić "czas pełnienia służby" (od chwili mianowania do chwili zwolnienia z niej, obejmującą czas wykonywania obowiązków służbowych w/g grafiku oraz czas wolny) od czasu "wykonywania obowiązków służbowych" (czas służby, w którym policjant nosi na sobie mundur). Pełnienie służby nie można w żadnym razie utożsamiać z wykonywaniem obowiązków służbowych. Ponadto przepis art. 41 ust. 2 pkt 7 nie posługuje się terminem formalnym "niezdolność do pracy (służby) z powodu choroby", a jedynie konkretnym terminem "choroba". Czyli żeby zwolnić policjanta trzeba ustalić, czy był chory faktycznie przez okres 12 miesięcy, a wobec skarżącego kasacyjnie czy był chory w okresie od 19 stycznia 2007 r. do 20 stycznia 2008 r. Zdaniem skarżącego w żadnym razie akta sprawy nie pozwalają na takie stwierdzenie, wręcz przeciwnie wskazane zaświadczenie z dnia 19 listopada 2009 r. świadczy o braku przeciwwskazań do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Gdyby był chory to takiego zaświadczenia by nie uzyskał. Powołano się przy tym na orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych.

Poza tym ani Sąd ani organy nie dopatrzyły się tego, iż skarżący stawił się do służby w dniu 29 października 2007 r. a kolejne zwolnienie lekarskie wystawiono mu na okres od 7 listopada 2007 r., co dowodzi, iż nie można powiedzieć, że skarżący był w tym czasie chory. Mając zaś na uwadze orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 kwietnia 1997 r. (sygn. akt K 14/96), przy wykładni art. 41 ustawy o Policji nie może być mowy o interpretacji rozszerzającej. Zatem, skoro jest mowa o pełnieniu służby a nie wykonywaniu obowiązków służbowych, to samo stawienie się w miejscu pełnienia służby i zgłoszenie gotowości jej podjęcia należy uznać za wystarczające do przerwania 12 miesięcznego okresu od zaprzestania pełnienia służby z powodu choroby.

Ponadto według skarżącego termin 12 miesięcy nie minął skarżącemu, bowiem ten stawił się do służby 18 sierpnia 2008 r. i nie można liczyć go od 19 listopada 2007 r., tj. od dnia przebywania na zwolnieniu lekarskim. Dodatkowo organ wydając decyzję o zwolnieniu pominął badania profilaktyczne, które skarżący wykonał w sierpniu 2008 r. i przekazał do lekarza medycyny, zaś lekarz nie wystawił zaświadczenia, gdyż w przedmiocie zdolności od dalszej służby miała orzec Komisja Lekarska w Poznaniu, która nie wydała takiego zaświadczenia, ponieważ Komendant Szkoły Policji w P. przed upływem terminu do wykonania badań wydał decyzję o zwolnieniu skarżącego z dniem 9 września 2008 r.

Również Sąd całkowicie pominął kwestie uznaniowości przy wydawaniu decyzji o zwolnieniu i rozstrzygnięcia sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, choć zgodnie z art. 134 P.p.s.a powinien był zbadać, czy nie doszło do przekroczenia granic tzw. uznania administracyjnego, w świetle wyników badań profilaktycznych, które wskazywały na brak przeciwwskazań do dalszego pełnienia służby. Skutków błędów popełnionych przez organ administracji nie można przenosić na stronę. Rozstrzygnięcie sprawy niezgodnie z żądaniem skarżącego w sytuacji, gdy wydano w takich samych stanach faktycznych odmienne rozstrzygnięcia stanowi naruszenie zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlegała oddaleniu. Ponieważ skarga kasacyjna opiera się na obu podstawach, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem przesądzenie, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowo ustalony albo nie został skutecznie podważony, można dokonać oceny procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego.

Stwierdzić należy, iż zarzuty te nie są zasadne. Sąd pierwszej instancji nie naruszył bowiem art. 151 P.p.s.a., który to przepis był zobligowany zastosować w sytuacji gdy uznał, iż nie zachodzą przesłanki z art. 145 P.p.s.a., tj. zaskarżony akt administracyjny nie narusza prawa w stopniu określonym w tym przepisie. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a.

Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji w żaden sposób przepisu tego nie naruszył. Przede wszystkim nie przekroczył granic sprawy i orzekał w jej ramach. Dokonał oceny legalności zaskarżonego rozkazu personalnego w sposób kompleksowy i wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej ustosunkował się do zarzutów skargi. Rozpoznając sprawę dokonał oceny przestrzegania przez organ zarówno przepisów prawa procesowego, jak i materialnego.

Wynika to wprost z uzasadnienia wyroku. Natomiast ew. kwestionowanie prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji tej oceny, nie może odbywać się w ramach zarzutu naruszenia art. 134 P.p.s.a.

Ponieważ zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej, to nie posiada kompetencji do uzupełniania czy przeprawiania zarzutów skargi kasacyjnej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego stwierdzić należy, iż także ten zarzut nie jest zasadny. Bezsporne jest, iż skarżący w okresie od 19 stycznia do 26 października 2007 r. oraz od dnia 7 listopada 2007 r. do dnia 14 sierpnia 2008 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim z uwagi na chorobę. Tak więc zaprzestał on pełnienia służby z powodu choroby. W stanie faktycznym niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że skarżący nie podjął tej służby w okresie od dnia 26 października 2007 r. do dnia 6 listopada 2007 r. włącznie, a co za tym idzie został przekroczony okres 12 miesięcy, o którym mowa w art. 41 ust. 2 ww. ustawy o Policji.

Przede wszystkim nie podjął skarżący tej służby faktycznie i ta okoliczność jest bezsporna. Nie został on bowiem dopuszczony do służby z uwagi na brak stosownego zaświadczenia lekarskiego, że jest osobą zdrową, mogącą podjąć służbę na danym stanowisku. To na skarżącym ciążył obowiązek przedstawienia stosownego zaświadczenia lekarskiego, bowiem przełożony nie mógł dopuścić skarżącego do służby bez takiego aktualnego orzeczenia lekarskiego. Wynikało to z przepisu art. 229 § 2 i 4 Kodeksu pracy, który miał zastosowanie do policjanta na mocy § 3 ust. 1 pkt 1 zarządzenia Nr 916 Komendanta Głównego Policji z dnia 24 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków bezpieczeństwa i higieny służby oraz organizacji służby bhp w Policji (Dz. Urz. KGP Nr 16, poz. 98).

Bezsporne jest, iż skarżący w okresie do 7 listopada 2007 r. takiego orzeczenia nie przedstawił, a od tego dnia znowu przebywał na zwolnieniu lekarskim. Przy czym nie ma tutaj znaczenia, że skarżący przedstawił w dniu 19 listopada 2007 r. wystawione w tym dniu zaświadczenie lekarskie o zdolności do wykonywania pracy na swoim stanowisku, skoro w tym dniu przebywał znowu na zwolnieniu lekarskim z uwagi na chorobę. A więc nadal nie pełnił służby z uwagi na chorobę.

Ponadto jak to wskazano wyżej skarżący nie przedstawił stosownego zaświadczenia lekarskiego, że ustala przyczyna zaprzestania służby z powodu choroby w okresie od 29 grudnia do 7 listopada 2007 r.

W takiej sytuacji Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, iż została spełniona przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji umożliwiająca zwolnienie skarżącego ze służby – nie wykonywał on bowiem służby przez okres 12 miesięcy od dnia jej zaprzestania z powodu choroby. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji służbę w tej formacji mogą pełnić osoby posiadające fizyczną i psychiczną zdolność do jej pełnienia. Zatem przerwanie biegu okresu wskazanego w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji może nastąpić w przypadku ustalenia zdolności policjanta do pełnienia służby. Przy czym przepis ten odnosi się do stanu zdrowia policjanta, a nie do samego faktu przedłożenia zwolnienia lekarskiego. Tak więc sama gotowość skarżącego do podjęcia służby w sytuacji gdy brak jest stosownego obligatoryjnego zaświadczenia lekarskiego, iż ustala przyczyna zaprzestania służby z powodu choroby, w okolicznościach faktycznych niniejszej sporawy, nie stanowi podstawy przerwania biegu okresu, o którym mowa w powołanym przepisie.

Wskazać również należy, iż podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby, organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Odniósł się również do tej okoliczności Sąd pierwszej instancji i należy zgodzić się z jego stanowiskiem w tym zakresie. Nie bez znaczenia pozostaje tutaj fakt, iż skarżący pomimo długotrwałego zwolnienia lekarskiego nie poddał się badaniom lekarskim celem ustalenia stanu zdrowia, chociaż obowiązek taki wynika z § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261). Nie poddał się takiemu badaniu w związku ze skierowaniem wystawionym w dniu 19 lipca 2007 r., jak również w dniu 19 maja 2008 r. Ta okoliczność ma zasadnicze znaczenie dla oceny możliwości zastosowania przez organ dyspozycji przepisu art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. W tej sytuacji nie można zarzucić organowi naruszenia interesu skarżącego.

Nie można również zarzucić naruszenia § 14 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 2 września 2002 r. Skarżący po wielomiesięcznym zwolnieniu lekarskim wyraził gotowość podjęcia służby, chociaż nie przedstawił stosownego zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia. W związku z tym zobligowany był przeprowadzić stosownie badania, bowiem bez tych badań nie mógł zostać dopuszczony do służby. Jednakże ta okoliczność nie ma znaczenia dla oceny możliwości zwolnienia skarżącego ze służby w trybie powołanego wyżej przepisu art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Skarżący został zwolniony ze służby bowiem upłynęło 12 miesięcy od zaprzestania służby z powodu choroby i nie ma znaczenia czy po upływie tego okresu stan zdrowia skarżącego pozwalał na podjęcie służby, czy też nie.

Dlatego też organ nie musiał dysponować stosownym orzeczeniem lekarskim zanim podjął decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby. Takie orzeczenie byłoby niezbędne do podjęcia służby przez skarżącego, ale nie do zwolnienia ze służby opartego na wskazanej wyżej przesłance.

Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.