Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu w miejscu zamieszkania, tj. z B.
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe razem z [...] córką i matką. Otrzymuje świadczenia z pomocy społecznej w łącznej wysokości [...] zł (alimenty, zasiłek rodzinny). Matka pobiera emeryturę, która wraz z zasiłkiem pielęgnacyjnym wynosi [...] zł. Miesięczne opłaty wynoszą: czynsz 326 zł, gaz 104 zł, prąd 60 zł, rata kredytu 45 zł. Ponadto ponosi znaczne koszty leczenia. Podała, że nie posiada nieruchomości oraz oszczędności, papierów i przedmiotów wartościowych. Właścicielem mieszkania jest matka.
Z treści przepisu art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wynika, że ustanowienie adwokata z urzędu obejmuje prawo pomocy w zakresie częściowym. Z kolei przepis art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodzinny.
Stosownie do art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do tych przepisów szczególnych należy zaliczyć przepisy określające przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy na wniosek strony.
Mając na uwadze, że skarżąca otrzymuje niskie świadczenia z pomocy społecznej z tytułu wychowywania dziecka oraz wysokość emerytury matki, a także wysokość ponoszonych wydatków i brak majątku, przyjąć należy, że wykazała ona, iż spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu.
Nie może natomiast zostać uwzględniony podniesiony przez skarżąca argument dotyczący ustanowienia w niniejszej sprawie adwokata prowadzącego kancelarię w B. Skarżąca nie wskazała bowiem we wniosku o przyznanie prawa pomocy, który konkretnie adwokat prowadzący kancelarię w tej miejscowości miałby w miarę możliwości zostać wyznaczony przez właściwą okręgową radę adwokacką. Z treści przepisu art. 244 § 3 ustawy wynika zaś, że jeżeli strona we wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazała konkretnego adwokata, wówczas właściwa okręgowa rada adwokacka, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym adwokatem, wyznaczy adwokata wskazanego przez stronę.
Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.
