Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 1300/19 w sprawie ze skargi K.B. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Nowym Sączu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 11 września 2019 r. znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 3 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K.B. (dalej: skarżący) na decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w Nowym Sączu z 11 września 2019 r. w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z 29 kwietnia 2019 r. skarżący dokonał zgłoszenia wodnoprawnego dotyczącego odprowadzania wód z pompowania pomiarowego i oczyszczającego na dz. ew. nr [...]/1 z otworu poszukiwawczego 0-1 w m. [...], gm. [...].

Postanowieniem z 10 maja 2019 r. Kierownik Nadzoru Wodnego w Limanowej nałożył na skarżącego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia z 29 kwietnia 2019 r. przez złożenie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku – decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli są wymagane. Jako podstawę wezwania organ I instancji powołał art. 423 ust. 4 ustawy z 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r., poz. 2268, ze zm.).

W piśmie z 15 maja 2019 r. skierowanym do Kierownika Nadzoru Wodnego w Limanowej skarżący zakwestionował nałożony na niego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego. Skarżący wskazał, że żądanie złożenia wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest niezgodne z art. 422 Prawa wodnego, który stawia warunek "jeżeli są wymagane".

Następnie Kierownik Nadzoru Wodnego w Limanowej decyzją z 14 czerwca 2019 r. wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia wodnoprawnego.

Skarżący złożył odwołanie od decyzji z 14 czerwca 2019 r.

Decyzją z 11 września 2019 r. Dyrektor Zarządu Zlewni w Nowym Sączu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z 14 czerwca 2019 r.

Organ odwoławczy wskazał, że Gmina Łukowica posiada aktualny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, więc obowiązkiem zgłaszającego było dołączenie wypisu i wyrysu z tego planu.

Skarżący wniósł skargę na decyzję z 11 września 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że zastosowanie w tej sprawie miał art. 422 Prawa wodnego, który wskazuje, że do zgłoszenia wodnoprawnego należy dołączyć wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku – decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli są wymagane. Organ I instancji nałożył taki obowiązek na skarżącego. Oznaczało to konieczność przedłożenia wyrysu z planu, a w razie jego braku – wymienionych decyzji. Ponieważ w Gminie Łukowica obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, skarżący powinien był przedłożyć wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łukowica.

Zgodnie z art. 423 ust. 4 Prawa wodnego, w przypadku konieczności uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów lub informacji, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw – w drodze decyzji. Od tego rodzaju postanowienia nie przysługuje zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący zarzucając błędną interpretację art. 422 ust. 3 w związku z art. 394 ust. 1 pkt 8 Prawa wodnego oraz art. 112 i art. 113 k.p.a.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 3 marca 2020 r. i utrzymaną tym wyrokiem decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w Nowym Sączu z 11 września 2019 r a także o umorzenie postępowania. Skarżący oświadczył, że zrzeka się rozprawy i wniósł o zwrot kosztów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 394 ust. 1 pkt 8, zgłoszenia wodnoprawnego wymaga odprowadzanie wód z wykopów budowlanych lub z próbnych pompowań otworów hydrogeologicznych. Z kolei zgodnie z art. 422 pkt 3 Prawa wodnego, do zgłoszenia wodnoprawnego dołącza się "wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku - decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli są wymagane". Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, z przepisu tego nie wynika, że dołączenie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, konieczne jest wyłącznie w przypadku wykonywania czynności, robót lub urządzeń wodnych uwzględnianych w tego rodzaju akcie planistycznym. Przeciwnie, z cytowanego przepisu wynika, że wypisu i wyrysu nie składa się tylko w przypadku braku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takim wypadku może być konieczne złożenie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy, ale tylko jeżeli są wymagane. W każdym innym przypadku, złożenie wypisu lub wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obligatoryjne. Wynika to z tego, że jedną z przesłanek wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia wodnoprawnego, jest naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 423 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 396 ust. 1 pkt 7 Prawa wodnego). Oceny zgodności zgłoszenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego właściwy organ dokonuje na podstawie składanego przez stronę jego wypisu i wyrysu, nawet jeżeli ta ocena ogranicza się do stwierdzenia, że planowane wykonywanie czynności, robót lub urządzeń wodnych nie jest uwzględniane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym nie narusza jego ustaleń.

Zgodnie z art. 423 ust. 4 Prawa wodnego, w przypadku konieczności uzupełnienia zgłoszenia wodnoprawnego organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów lub informacji, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że od tego rodzaju postanowienia nie przysługuje zażalenie, lecz można je kwestionować w odwołaniu od decyzji w sprawie sprzeciwu (art. 141 § 1 i art. 142 k.p.a.). Nawet jeżeli przyjąć, że skarżący złożył wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia wzywającego go do uzupełnienia braków zgłoszenia wodnoprawnego, na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a., a organ powinien wydać w tym przedmiocie postanowienie, od którego służy zażalenie (art. 113 § 3 k.p.a.), to i tak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Organ udzielił bowiem skarżącemu niezbędnych wyjaśnień w formie pisma, a ponadto skarżący miał możliwość (z której skorzystał) zakwestionowania wezwania do uzupełnienia braków zgłoszenia wodnoprawnego oraz otrzymanego pisma wyjaśniającego w odwołaniu od decyzji, a następnie w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz w skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Powyższe oznacza, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie.

Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.