Skarżący (D. B.), reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego, a zastępowany przez pełnomocnika, wniósł skargę we wskazanym w sentencji zakresie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 4 lutego 2026 r. pełnomocnika Skarżącego wezwano do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: złożenie dowodu wniesienia ponaglenia, złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi udzielonego zgodnie z treścią art. 35 p.p.s.a., podanie adresu zamieszkania Skarżącego oraz nr PESEL Skarżącego i jej przedstawiciela ustawowego stosownie do treści art. 46 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143) – w skrócie jako p.p.s.a. Wezwanie doręczono skutecznie 11 lutego 2026 r. osobie działającej jako upoważniony pracownik pełnomocnika pod adresem wskazanym w treści skargi. Z akt sprawy wynika, że do dnia wydania postanowienia braki formalne skargi nie zostały usunięte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3) lub jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6). Po pierwsze, w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) – dalej jako k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z kolei zgodnie z § 3 art. 37 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie ponaglenia przewidzianego w powołanym wyżej art. 37 k.p.a. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z kolei, zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wyczerpanie przez stronę skarżącą trybu określonego w art. 37 § 1 k.p.a. poprzez uprzednie złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia, warunkowało złożenie do Sądu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Z akt sprawy nie wynika, aby skarga została poprzedzona ponagleniem. Również pełnomocnik Skarżącego, pomimo wezwania Sądu, nie wykazał, że takie ponaglenie zostało złożone, gdyż nie odpowiedział na wezwanie Sądu. Z tego powodu skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Niezależnie od powyższego pełnomocnik Skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa oraz podanie adresu zamieszkania Skarżącego oraz nr PESEL Skarżącego i jego przedstawiciela ustawowego. Zgodnie bowiem z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga wniesiona do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. które określa art. 46 ww. ustawy. W myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. Z kolei stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie: numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Natomiast stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Brak pełnomocnictwa uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu, bowiem nie pozwala na stwierdzenie czy skarga pochodzi od osoby uprawnionej do reprezentowania strony skarżącej, a zatem czy wnosząca ją osoba posiada legitymację procesową do skutecznego jej wniesienia. Ponadto w podjętej 2 lutego 2026 r. uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt III OPS 2/25 stwierdzono, że podpisanie skargi przez osobę, która nie przedstawiła dokumentu pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi podlegający usunięciu, na podstawie art. 49 § 1, w związku z art. 57 § 1 i w związku z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., przez jej wezwanie do dołączenia dokumentu pełnomocnictwa, a nieusunięcie braku formalnego skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a w związku z art. 49 § 1 i w związku z art. 46 § 3 P.p.s.a. NSA stwierdził również, że zaniechanie wykonania przez pełnomocnika wezwania Sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi przez dołączenie do akt pełnomocnictwa, będzie rodziło ten sam skutek w stosunku do strony. Artykuł 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi ("sąd odrzuca skargę") w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd nie ma kompetencji do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu.
Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącego 11 lutego 2026 r. Zatem termin do usunięcia braków upływał z końcem 18 lutego 2026 r. (środa) i upłynął on bezskutecznie, ponieważ w zakreślonym prawem terminie braki formalne skargi nie zostały usunięte. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 §1 pkt 3 i pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.
