Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Pawełczak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] sierpnia 2025 r. [...] w przedmiocie zwolnienia z dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej oddala skargę.

1. Decyzją z dnia 30 maja 2025 r. Nr 311 Dowódca Batalionu Dowodzenia Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych (dalej: "organ I instancji") zwolnił M. S. (dalej: "skarżąca") z dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej i przeniósł do pasywnej rezerwy przed upływem czasu jej trwania z powodu zaistnienia potrzeb Sił Zbrojnych. Jednocześnie organ ustalił zwolnienie z dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej na dzień 18 października 2023 r. i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji wskazał, że skarżąca pełniła od dnia 13 lutego 2023 r. dobrowolną zasadniczą służbę wojskową na stanowisku strzelec w [...]. W trakcie pełnienia służby skarżąca nieustannie od dnia 24 lutego 2023 r. do dnia zwolnienia z dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej pozostawała na zwolnieniach lekarskich i nie uczestniczyła w szkoleniu specjalistycznym. Organ I instancji wyjaśnił, że w związku z powyższym skarżąca nie realizowała obowiązku wynikającego z art. 143 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022 r., poz. 2305 ze zm. – dalej: "u.o.o.") polegającego na odbywaniu szkolenia specjalistycznego połączonego z wykonywaniem obowiązków na stanowisku służbowym w wymiarze do 11 miesięcy.

Następnie organ I instancji wyjaśnił, że niniejsza decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek uchylenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Bd 280/24 decyzji Dowódcy Batalionu Dowodzenia Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych nr 593 z dnia 17 października 2023 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych Nr 20 z dnia 8 stycznia 2024 r. Sąd w powyższym wyroku stwierdził przekroczenie granic uznania administracyjnego i nakazał ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie z uwzględnieniem oceny Sądu co do konieczności ustalenia istotnych okoliczności faktycznych i rozważenia ich w kontekście art. 128 ust. 2 u.o.o. oraz wszechstronnego i wyczerpującego umotywowania swojego stanowiska stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a.

Na podstawie materiału dowodowego zebranego zgodnie ze wskazaniami Sądu organ I instancji ustalił, że skarżąca w dniu 23 lutego 2023 r., tj. po 10 dniach realizacji szkolenia specjalistycznego, w trakcie porannego rozruchu fizycznego doznała urazu podudzia prawego, co zostało uznane za wypadek. W konsekwencji tego zdarzenia absencja chorobowa skarżącej trwała od dnia 23 lutego 2023 r. do dnia 30 listopada 2023 r., zaś faktyczny okres szkolenia specjalistycznego trwałby łącznie 1 miesiąc i 21 dni, bowiem szkolenie specjalistyczne zostałoby zakończone najpóźniej z dniem 12 stycznia 2024 r. W ocenie organu pozostały do wyszkolenia okres nie umożliwiał realizacji celu, o którym mowa w art. 143 ust. 2 pkt 2 u.o.o. Tym samym organ I instancji uznał, że dalsze pozostawanie skarżącej w dobrowolnej zasadniczej służbie wojskowej jest nieuzasadnione bowiem nie nabyła ona umiejętności przydatnych dla Sił Zbrojnych, a utrzymywanie takiego żołnierza w strukturach jednostki wojskowej i wypłacanie uposażenia narażałoby Skarb Państwa na straty finansowe. Ponadto organ I instancji wyjaśnił, że data zwolnienia określona na dzień 18 października 2023 r. została wyznaczona w oparciu o § 18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 maja 2022 r. w sprawie dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej (Dz. U. poz. 1078 – dalej: "Rozporządzenie") jako dzień zaistnienia okoliczności stanowiących podstawę zwolnienia, tj. dzień faktycznego zwolnienia określony pierwotnie w decyzji nr 593 z dnia 17 października 2023 r. Podkreślił, że kwestia faktycznego zaprzestania przez skarżącą pełnienia dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej została przyznana w piśmie jej pełnomocnika z dnia 10 maja 2025 r.

2. Od powyższej decyzji skarżąca, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") poprzez wydanie decyzji nieuwzględniającej oceny prawnej i wskazań wyrażonych w uzasadnieniu wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 21 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Bd 280/24).

3. W wyniku rozpatrzenia ww. odwołania Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych (dalej: "organ odwoławczy", "organ II instancji") decyzją nr 282 z dnia 6 sierpnia 2025 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy na wstępie wskazał, że organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę uzupełnił wymagany materiał dowodowy zgodnie z oceną Sądu wynikającą z wyroku z dnia 21 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Bd 280/24. Dalej wyjaśnił, że rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia żołnierza ze służby wojskowej przed upływem czasu jej trwania ma charakter uznaniowy, wobec czego organ musi mieć na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżąca z uwagi na długotrwałą absencję chorobową nie uczestniczyła w szkoleniu specjalistycznym w jednostce wojskowej, co uniemożliwiło nabycie umiejętności przydatnych dla Sił Zbrojnych, a tym samym niweczyło cel pełnienia dobrowolnej służby wojskowej. W jego ocenie zasadnie organ I instancji uznał, że niezależnie od przyczyn absencji, czy dalszych rokowań medycznych, z uwagi na brak możliwości przeszkolenia żołnierza, dalsze jego pozostawienie w dobrowolnej zasadniczej służbie wojskowej jest nieuzasadnione. Organ II instancji wskazał również, że słuszny interes służby przejawia się w tym, aby żołnierze byli sprawni fizycznie i zdrowi. Ponadto nic nie przemawia za tym, aby za słuszny interes strony można było uznać pozostawanie w służbie osoby, która ze względu na zły stan zdrowia nie jest w stanie w pełni realizować zadań stawianych przed żołnierzami. Odnosząc się do zarzutu odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu sądu, w szczególności uzupełnił materiał dowodowy i należycie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie.

4. Na powyższą decyzję skarżąca reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy żądając jej uchylenia w całości oraz uchylenia decyzji ją poprzedzającej. Ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 128 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 u.o.o. poprzez zwolnienie skarżącej z czynnej służby wojskowej z datą wsteczną, tj. z dniem 18 października 2023 r. – podczas gdy wydanie konstytutywnej decyzji nastąpiło w dniu 20 maja 2025 r. a doręczenie jej skarżącej nastąpiło w dniu 17 czerwca 2025 r.;

- art. 153 p.p.s.a. poprzez wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji, a następnie – mimo jej zaskarżenia i podniesionych w odwołaniu zarzutów – utrzymanie jej w mocy przez organ drugiej instancji, albowiem organy obu instancji nie uwzględniły oceny prawnej oraz wskazań wyrażonych w uzasadnieniu wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 21 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Bd 280/24.

W uzasadnieniu skargi zaprezentowano stosowną argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów.

5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ II instancji stwierdził, że zgadza się co do tego, że zwolnienie z dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej wymaga wydania konstytutywnej decyzji administracyjnej, natomiast nie zgadza się z twierdzeniem jakoby decyzja taka nie mogła działać z mocą wsteczną. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że akt konstytutywny kreujący określone prawa i obowiązki pozostaje w związku z zaistnieniem przesłanek faktycznych stanowiących podstawę powstania określonych skutków prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył co następuje:

5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta dokonywana jest, co do zasady, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Stosownie zaś do art. 134 p.p.s.a., sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga jest niezasadna.

6. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zarówno stosunek służbowy żołnierzy zawodowych, jak i stosunek służbowy żołnierzy niebędących żołnierzami zawodowymi są stosunkami administracyjnoprawnymi. Dokonując oceny prawnego charakteru zwolnienia z dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej, należy wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w literaturze przyjmuje się, iż w przypadkach, gdy ustawodawca upoważnił organ administracji do rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy jednostki, natomiast nie wskazał wyraźnie formy prawnej działania organu, należy kierować się tzw. domniemaniem rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Zwolnienie żołnierza z zasadniczej służby wojskowej stanowi niewątpliwie akt wywołujący skutki w sferze zewnętrznej, albowiem zmienia sytuację prawną żołnierza (wyrok NSA z dnia 8 lipca 2025 r., sygn. akt III OSK 2587/24).

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji stanowił art. 128 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 u.o.o. Przepis art. 128 u.o.o. określa przypadki, w których dopuszczalne jest zwolnienie ze służby wojskowej żołnierza pełniącego służbę wojskową, z wyłączeniem zawodowej służby wojskowej, obowiązkowej zasadniczej służby wojskowej oraz służby pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. Bezsporną w sprawie jest okoliczność, że skarżąca pełniła dobrowolną zasadniczą służbę wojskową, a zatem zastosowanie wobec niej miał wskazany przepis.

W art. 128 u.o.o. wyróżniono przypadki obligatoryjnego zwolnienia ze służby wojskowej (ust. 1) oraz fakultatywnego (ust. 2), w których żołnierza można zwolnić ze służby wojskowej przed upływem czasu jej trwania. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie: "można zwolnić ze służby wojskowej" oznacza, że pozostawiono właściwemu organowi pewien luz decyzyjny w zakresie uznania, czy w zaistniałym przypadku należy żołnierza zwolnić ze służby.

Art. 128 ust. 2 u.o.o. określa, że żołnierza można zwolnić ze służby wojskowej przed upływem czasu jej trwania w przypadku:

1) zaistnienia potrzeb Sił Zbrojnych;

2) odmowy wydania lub cofnięcia żołnierzowi poświadczenia bezpieczeństwa, lub niewyrażenia przez żołnierza zgody na przeprowadzenie postępowania sprawdzającego;

3) braku możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe w tej samej lub innej jednostce wojskowej, odpowiadające jego przygotowaniu zawodowemu oraz kwalifikacjom i umiejętnościom przydatnym w Siłach Zbrojnych;

4) otrzymania w opinii służbowej ogólnej oceny dostatecznej;

5) złożenia przez niego, drogą służbową, pisemnego wniosku uzasadnionego szczególnie ważnymi względami osobistymi lub rodzinnymi;

6) zachowania naruszającego godność i honor żołnierza lub nielicującego z powagą służby;

7) zachowania godzącego w dobre imię lub interes Sił Zbrojnych.

7. W niniejszej sprawie uznano, że postawą zwolnienia skarżącej ze służby wojskowej jest przypadek wymieniony w art. 128 ust. 2 pkt 1 u.o.o., tj. potrzeba Sił Zbrojnych. Jednocześnie ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 22 u.o.o. pojęcie potrzeb Sił Zbrojnych, przez które należy rozumieć celowość:

a) powołania do służby wojskowej,

b) wyznaczenia na stanowisko służbowe,

c) zwolnienia ze stanowiska służbowego,

d) przeniesienia do dyspozycji albo do innego korpusu osobowego,

e) zwolnienia ze służby wojskowej,

f) realizacji zadań służbowych przez żołnierzy,

g) realizacji innych zadań zabezpieczających interes bezpieczeństwa państwa.

Należy więc zauważyć, że pojęcie potrzeb Sił Zbrojnych odnoszone jest do celowości pełnienia lub też zwolnienia ze służby żołnierza, a przesłanka zwolnienia ze służby wojskowej z uwagi na potrzeby Sił Zbrojnych wymaga od organu właściwego wykazania, że nie jest celowe, aby dany żołnierz pełnił nadal służbę wojskową.

W ocenie Sądu przesłanka tego rodzaju została w niniejszej sprawie wykazana. Sąd podziela zaprezentowane przez organy stanowisko, że dalsze pozostawanie skarżącej w dobrowolnej zasadniczej służbie wojskowej nie jest celowe z uwagi na potrzeby Sił Zbrojnych. W ramach potrzeb Sił Zbrojnych uwzględnia się celowość m.in. realizacji zadań służbowych przez żołnierzy i zwolnienia ze stanowiska służbowego.

W realiach niniejszej sprawy skarżąca pełniła dobrowolną zasadniczą służbę wojskową na stanowisku strzelec w [...] od dnia 13 lutego 2023 r. Podczas pełnienia służby skarżąca od dnia 24 lutego 2023 r. do dnia zwolnienia ze służby, tj. do dnia 18 października 2023 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim. W związku z powyższym skarżąca nie uczestniczyła w szkoleniu specjalistycznym w jednostce wojskowej i nie nabyła w tym czasie umiejętności przydatnych dla Sił Zbrojnych.

W tym miejscu zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 143 ust. 1 u.o.o. dobrowolna zasadnicza służba wojskowa jest pełniona przez okres do 12 miesięcy. Natomiast w myśl ust. 2 ww. przepisu w czasie pełnienia dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej realizuje się:

1) szkolenie podstawowe w wymiarze do 28 dni zakończone przysięgą wojskową i wydaniem książeczki wojskowej;

2) szkolenie specjalistyczne połączone z wykonywaniem obowiązków na stanowisku służbowym albo w trakcie kształcenia, o którym mowa w art. 95 ust. 4, w wymiarze do 11 miesięcy.

W związku z powyższym organ I instancji uznał, że nie jest zasadne dalsze utrzymywanie w strukturach jednostki wojskowej żołnierza, który nie ukończył szkolenia specjalistycznego. Dobrowolna zasadnicza służba wojskowa ma na celu przeszkolenie wojskowe jak największej ilości żołnierzy oraz zwiększenie liczebności Sił Zbrojnych. Żołnierz przebywający na długotrwałym zwolnieniu nie realizuje zatem wskazanych wyżej celów.

Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że podany przez organ powód zwolnienia mieści się w zakresie przesłanki potrzeb Sił Zbrojnych, w ramach której ocenia się celowość powołania do służby, realizacji zadań służbowych przez żołnierzy, czy też zwolnienia ze stanowiska służbowego. Sąd podziela ocenę organów, że utrzymywanie w strukturach dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej skarżącej, która od dnia 24 lutego 2023 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, przez co nie została przeszkolona i nie nabyła umiejętności wymaganych w strukturach Sił Zbrojnych - nie jest celowe z punktu widzenia potrzeb Sił Zbrojnych w rozumieniu art. 2 pkt 2 u.o.o. Tym samym w ocenie Sądu organy wykazały przesłankę do zwolnienia skarżącej z dobrowolnej zasadniczej służy wojskowej, o której mowa w art. 128 ust. 2 pkt 1 u.o.o. Nie jest przy tym istotne z punktu widzenia omawianej przesłanki z jakich powodów skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim. Istotą jest bowiem sam fakt nieobecności żołnierza w służbie i brak w związku z tym przeszkolenia i nabycia umiejętności wymaganych w strukturach Sił Zbrojnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Wa 1644/24).

8. W omawianym kontekście należy również wyjaśnić, że pozbawiony jest racji zarzut skargi sprowadzający się do naruszenia art. 128 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 u.o.o. poprzez zwolnienie skarżącej z czynnej służby z datą wsteczną z dniem 18 października 2023 r., podczas gdy w ocenie skarżącej decyzja konstytutywna, jaką jest zaskarżona decyzja organu I instancji, wywołuje skutki prawne ex nunc, tj. od momentu doręczenia jej stronie postępowania, ewentualnie od daty jej wydania.

W art. 128 ust. 1 pkt 1 u.o.o., ustawodawca określając upływ czasu pełnienia służby, jako powód obligujący do zwolnienia żołnierza ze służby nie wskazał konkretnie z jakim dniem może to nastąpić. Należy jednak przyjąć, iż skutek prawny w postaci zwolnienia ze służby należy w tym przypadku łączyć z zaistnieniem w konkretnej dacie przesłanki, która uprawnia do zwolnienia, to jest z dniem, z którym upłynął czas pełnienia służby. Na względzie trzeba mieć też regulację zawartą w art. 146 ust. 1 pkt 1 u.o.o. zgodnie z którym dobrowolna zasadnicza służba wojskowa może zostać przerwana w każdym czasie z uwagi na potrzeby Sił Zbrojnych, a także przepis zawarty w § 18 Rozporządzenia, w którym zostały wskazane dyrektywy dotyczące określenia, z jakim dniem zwalnia się żołnierza z dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej. W przypadku zwolnienia z powodu ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby wojskowej zwolnienie następuje z dniem uprawomocnienia się orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej określającego niezdolność do pełnienia czynnej służby wojskowej; w przypadku, gdy została wydana decyzja stanowiąca podstawę do zwolnienia ze służby zwolnienie następuje z dniem, w którym decyzja taka stała się ostateczna; w przypadku innych zdarzeń dających podstawę do zwolnienia żołnierza z dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej zwolnienie następuje z dniem zaistnienia okoliczności stanowiących podstawę zwolnienia. W rozpoznawanej sprawie zdarzeniem tym było przebywanie na zwolnieniu lekarskim, które przyczyniło się do braku uczestnictwa skarżącej w szkoleniu specjalistycznym w jednostce wojskowej i nienabycia w tym czasie umiejętności przydatnych dla Sił Zbrojnych.

Podkreślić należy jednocześnie, że deklaratoryjność czy konstytutywność decyzji nie przesądza o skutkach z niej wynikających. Kwestia jaki skutek - ex tunc, czy ex nunc - ma określone orzeczenie, wynika nie z samego podziału orzeczeń na konstytutywne oraz deklaratoryjne, ale zależy też od właściwości stosunku materialnoprawnego oraz stanu faktycznego konkretnej sprawy. Każdy akt stosowania prawa odnosi się do określonego stanu faktycznego i w związku z tym jego skutki prawne mogą być powiązane w czasie z zaistnieniem danego stanu faktycznego. Akt konstytutywny, kreujący określone prawa i obowiązki, pozostaje zawsze w związku z zaistnieniem przesłanek faktycznych, stanowiących podstawę powstania określonych skutków prawnych. W konsekwencji konstytutywna decyzja może działać zarówno z mocą na przyszłość, jak i z mocą wsteczną, a o temporalnej skuteczności decyzji nie przesądza jej deklaratoryjność lub konstytutywność (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 993/13; z dnia 13 października 2017 r. sygn. akt I OSK 2170/16; z dnia 25 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 3158/18; z dnia 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1406/19; z dnia 11 lipca 2023 r. sygn. akt I OSK 188/21; z dnia 6 września 2023 r. sygn. akt I OSK 1863/21).

Skoro zatem z art. 146 ust. 1 pkt 1 u.o.o. wynika, że dobrowolna zasadnicza służba wojskowa może zostać przerwana w każdym czasie, z uwagi na potrzeby Sił Zbrojnych, natomiast § 18 ust. 1 Rozporządzenia stanowi, że dowódca jednostki wojskowej zwalnia żołnierza z dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej, m.in. z dniem zaistnienia okoliczności stanowiących podstawę zwolnienia, określając dzień zwolnienia z tej służby – nie można skutecznie czynić zarzutu, że w sprawie doszło do błędnego wskazania daty zwolnienia skarżącej z dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej. Skoro skarżąca w dacie 18 października 2023 r. nie mogła zrealizować szkolenia specjalistycznego w myśl art. 143 ust. 2 pkt 2 u.o.o., zaś art. 128 u.o.o. pozostawia pewien luz decyzyjny w zakresie uznania zwolnienia żołnierza ze służby, to za dopuszczalne i tym samym prawidłowe należy uznać wskazanie tego dnia jako daty zwolnienia skarżącej z dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej.

9. Bezzasadny jest również zarzut obrazy przepisów postępowania w postaci art. 153 p.p.s.a. polegającej na nieuwzględnieniu oceny prawnej oraz wskazań wyrażonych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Bd 280/24. Należy bowiem podkreślić, że organy orzekające w sprawie uzupełniły materiał dowodowy zgodnie z zaleceniami Sądu w ww. wyroku, a także uzasadniając swoje rozstrzygnięcia wskazały zarówno stan faktyczny sprawy, jak również przepisy, które należało w sprawie zastosować, wyjaśniając przy tym przesłanki, które przemawiały za zwolnieniem skarżącej z dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej w konkretnym terminie. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji ustosunkował się ponadto w sposób spójny i logiczny do podnoszonych przez skarżącą zarzutów.

10. Reasumując, sąd stwierdza, że sformułowane w skardze zarzuty są bezzasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Zwolnienie skarżącej z dobrowolnej zasadniczej służby wojskowej i przeniesienie do pasywnej rezerwy wskutek nieukończenia szkolenia specjalistycznego nastąpiło zgodnie z obowiązującymi w tym względzie przepisami prawa, które stanowiły podstawę prawną decyzji. Tym samym Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji stwierdził, że jest ona zgodna z prawem, gdyż nie narusza ona ani przepisów materialnoprawnych ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym, mającym wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji na podstawie wszechstronnie zebranego i ocenionego materiału dowodowego wykazały wszystkie okoliczności niezbędne do wyjaśnienia sprawy w sposób przewidziany m.in. przepisami art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie miał zatem podstaw, aby zakwestionować stanowisko organu co do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

11. Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.