Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 listopada 2020 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania zaświadczenia żądanej treści uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2019 r. nr [...]

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23), utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania zaświadczeń żądanej treści, wydane na podstawie art. 61a k.p.a.

W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że skierowanym do Komendanta Głównego Policji pismem K. J. wystąpił o wydanie zaświadczeń o treści:

– "Czy jako funkcjonariusz Policji, zwolniony ze służby czynnej w Policji z dniem [...] kwietnia 2005 roku oraz nabyciem praw z ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji od dnia następnego po zwolnieniu, tj. [...] maja 2005 roku, nabyłem prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w stanie spoczynku, czy też do nabycia tego prawa nie doszło, mimo orzeczenia WSA w Warszawie, jak i utrwalonego orzecznictwa i wykładni prawa sądów administracyjnych, wraz z okolicznościami wynikającymi z zaświadczeń Komendanta Powiatowego Policji w R. i G.";

– "Czy pismo urzędowe z dnia [...] maja 2005 roku z Wydziału Koordynacji Inwestycji i Gospodarki Nieruchomościami Biura Logistyki KGP numer [...], miało czy też nie miało charakteru wystąpienia w imieniu i upoważnienia Komendanta Głównego Policji do podległych organów Policji i ich funkcjonariuszy działających w sprawach związanych z prawem do lokalu mieszkalnego i praw pochodnych w zakresie ogólnie ujmując emerytów Policji.";

– "Czy w/w pismo stanowiło, czy też nie stanowiło polecenia działania orzeczniczego, w przedmiocie pozbawienia na podstawie powołanych zmian w przepisach podstawowych policjantów w stanie spoczynku prawa do równoważnika za brak lokalu i wzruszenia decyzji ostatecznych obejmujących stan spoczynku f-sza policji o przyznaniu bezterminowo równoważnika za brak lokalu.";

– "Czy przedmiotowe pismo i wskazania do działania nadal funkcjonuje w obiegu prawnym, czy też wytyczne te uchylono jako niezgodne z prawem polecenie służbowe, lub inna forma działania ze strony KGP w sprawach administracyjnych.".

Organ połączył wskazane wnioski do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnął o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego.

Postanowienie organu I instancji zostało przez stronę zaskarżone. Strona przywołała orzecznictwo w zakresie stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszących się do wydawania zaświadczeń.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], organ podtrzymał prezentowane wcześniej stanowisko.

Organ wskazał, iż wnioski strony zostały sformułowane nieprecyzyjnie, znajdują się w nich elementy wysoce ocenne, co przy jednoznacznym żądaniu strony wydania zaświadczeń o treści wyłącznie przez nią wskazanej, uniemożliwia ich rozpatrzenie. W odniesieniu do kwestii proceduralnych, zastosowanie przepisu art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego jest uzasadnione niemożnością procedowania określonych w wyżej wskazanej formie wniosków strony.

K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...].

Wniósł o wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obiegu prawnego, jako wadliwego i niedopuszczalnego na podstawie art. 61a k.p.a. Zdaniem skarżącego organ wydał akt naruszający art. 156 par. 1 k.p.a., doszło do przywołania przepisu, ale brak jest spełnienia jego dyspozycji. Orzeczenie wydano bez podstawy prawej.

Nieuzasadnione jest również przyjęcie, iż wnioski o zaświadczenie o charakterze ocennym nie mogą być rozpoznawane. Nie ma też prawnego uzasadnienia dokonanego przez organ połączenia wniosków.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się w trojaki sposób:

1. przez wydanie zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana;

2. przez odmowę w ogóle wydania zaświadczenia, np. z powodu braku podstaw prawnych do jego wydania albo niestwierdzenia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego, czy istnienia zakazów wynikających z przepisów szczególnych;

3. przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści, np. z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia żądała osoba ubiegająca się o zaświadczenie (Z.R. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, PiP 2004/10, s. 58), a także w razie istnienia wątpliwości co do takiego stanu faktycznego czy prawnego.

(tak: Małgorzat Jaśkowska w: Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego do art. 219; stan prawny na dzień 15 lipca 2020 r. pozostali autorzy Komentarza: Martyna Wibrandt-Gotowicz i Andrzej Wróbel, Lex Omega).

Jak zatem wynika z powyższego, brak jest prawnych podstaw do zakończenia postępowania o wydanie zaświadczenia żądanej treści postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania wydanym na podstawie art. 61a k.p.a., jak to uczynił organ w niniejszym postępowaniu.

Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącego organ winien zastosować się do wykładni prawa wskazanej przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu i rozpoznać wniosek skarżącego w dopuszczalnej prawnie formie.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.