Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. Sp. j. z siedzibą w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 2303/17 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi G. Sp. j. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 6 grudnia 2017 r., w sprawie III SA/Wa 2303/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił G. Sp.j. z siedzibą w Z. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 28 kwietnia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r.

Sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że w skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej Strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tejże decyzji. Motywując przedmiotowy wniosek Strona skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami, w postaci pozbawienia Strony środków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, co prowadziłoby w konsekwencji do konieczności przeprowadzenia likwidacji lub nawet jej upadłości. Do skargi Strona nie dołączyła żadnych dokumentów odnoszących się do jej sytuacji finansowej, wobec czego WSA w Warszawie stwierdził, że Strona nie uprawdopodobniła przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), uzasadniających wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji.

W zażaleniu Skarżąca wniosła o uchylenie opisanego wyżej postanowienia i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie na skutek przyjęcia, że Skarżąca nie uzasadniła należycie złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu odwoławczego. Ponadto wskazała na naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a., w szczególności na skutek sporządzenia lakonicznego i enigmatycznego uzasadnienia postanowienia, które nie odnosiło się do stanu faktycznego sprawy. Skarżąca wniosła ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Uprawdopodobnienie okoliczności wskazanych we wniosku nie oznacza bowiem gołosłownego stwierdzenia przez podmiot powołujący się na te okoliczności, że one zachodzą (por. postanowienie NSA z 26 sierpnia

2014 r., II FSK 998/14, z 13 listopada 2014 r., II FZ 1504/14, dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOIS).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie Strony nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu.

Analizując argumentację zaprezentowaną przez Skarżącą w toku niniejszego postępowania uznać należy, że nie wykazała ona, iż w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że Skarżąca we wniosku wprawdzie przytoczyła ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, wskazując na okoliczności, które - jej zdaniem - potwierdzają zaistnienie tychże przesłanek w niniejszej sprawie (tj. pozbawienie jej środków do prowadzenia działalności gospodarczej, co w konsekwencji skutkowałoby koniecznością jej likwidacji lub nawet ogłoszenia upadłości Spółki). Nie przedłożyła jednak żadnej dokumentacji, która potwierdzałaby powyższe okoliczności i tym samym wskazywałaby na prawdopodobieństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków w efekcie wykonania kwestionowanej decyzji. W związku z powyższym za trafne należy uznać stanowisko Sądu I instancji sprowadzające się do stwierdzenia, że Strona nie wykazała w sposób niebudzący wątpliwości istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji.

W tej sytuacji za chybiony należy uznać również zarzut zażalenia w zakresie naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że uzasadnienie skarżonego postanowienia, do którego - wobec treści art. 166 P.p.s.a. - odpowiednio stosuje się przepis art. 141 § 4 tej ustawy, spełnia wymogi formalne określone w tejże normie prawnej (art. 141 § 4 P.p.s.a.). Zawiera bowiem zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, żądania i argumentacji przedstawionej we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, a także podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie.

Odnośnie zarzutu w zakresie lakonicznego charakteru uzasadnienia skarżonego postanowienia należy natomiast stwierdzić, że skoro Strona we wniosku de facto nie wskazała na konkretne okoliczności, przede wszystkim nie wykazała danych dotyczących jej kondycji finansowej, co pozwoliłoby Sądowi I instancji zweryfikować, czy wykonanie decyzji organu podatkowego określającej zobowiązanie podatkowe w podatku VAT na niebagatelną kwotę ponad 5 mln złotych, rzeczywiście mogłoby spowodować u Strony znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, a jedynie ogólnie sformułowała tezy o możliwej likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej lub upadłości Spółki, brak jest podstaw do stwierdzenia, że uzasadnienie przedmiotowego postanowienia nie jest wystarczające, gdyż nie odnosi się do stanu faktycznego sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji.

Wniosek zażalenia w zakresie zasądzenia kosztów postępowania - z uwagi na treść art. 209 P.p.s.a., który w ramach postępowania zainicjowanego zażaleniem nie przewiduje rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania - należy uznać za bezzasadny.