Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Jacek Czaja (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 grudnia 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 873/18 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków w zakresie uzupełnienia zgłoszenia w elektronicznym systemie SENT 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Z. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

I.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 27 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 873/18, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z [...] czerwca 2018 r. nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków w zakresie uzupełnienia zgłoszenia w elektronicznym systemie SENT.

Powyższy wyrok dotyczył postępowania, w którym Naczelnik Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie decyzją z [...] lutego 2018 r. nałożył na Z. K. karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000,00 zł. - w związku z wynikami kontroli z [...] lipca 2017 r. przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie. Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie decyzją z [...]czerwca 2018 r. - zaskarżoną do WSA w Krakowie - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jako podstawa prawna tej decyzji wskazany został przepis art. 233 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 800) oraz art. 26 ust. 5 ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 708 ze zm. Dalej: ustawa o SENT).

II.

Z. K. złożył skargę kasacyjną od tego wyroku i zaskarżając ten wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie oraz uchylenie decyzji organu drugiej instancji, a nadto zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej.

W skardze kasacyjne zarzucono:

I. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w związku z art. art. 12 ustawy z 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 1039), a to poprzez zaniechanie wydania wyroku uwzględniającego skargę, pomimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego ww. przepisów prawa i w konsekwencji poprzez zaaprobowanie braku umorzenia postępowania o nałożenie kary pieniężnej w sytuacji, w której w związku ze stwierdzonymi uchybieniami nie doszło do żadnych uszczupleń podatkowych, a zatem postępowanie winno podlegać umorzeniu;

II. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) p.p.s.a., w związku z art. 24 ust 1a ustawy SENT, poprzez zaniechanie wydania wyroku uwzględniającego skargę, pomimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego ww. przepisów prawa, wyrażającego się zaniechaniem wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i bezzasadnym niezastosowaniem i w konsekwencji nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł., podczas gdy treść w/w przepisu wskazuje, że kara pieniężna na przewoźnika winna zostać nałożona co najwyżej w wysokości 2.000 zł.

III. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 24 ust 1a ustawy SENT, poprzez zaniechanie wydania wyroku uwzględniającego skargę, pomimo, że decyzje organów obu instancji dotknięte były obrazą przepisów prawa materialnego, a to przepisu art. 5 ust 4 pkt 6 ustawy SENT w zw. z art. 33 ust 2 pkt 3 i art. 4 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2200, dalej: u.t.d.), poprzez bezzasadne przyjęcie, że w przypadku niezarobkowego krajowego drogowego przewozu towarów przez odwołującego się istniał obowiązek uzupełnienia zgłoszenia SENT o numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy nie było to wymagane;

IV. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 24 ust 1a ustawy SENT, poprzez zaniechanie wydania wyroku uwzględniającego skargę, pomimo, że decyzje organów obu instancji dotknięte były Obrazą przepisów prawa materialnego, a to przepisu art. 5 ust 4 pkt 8 w zw. z art. 1 pkt 2 ustawy SENT w zw. z art. 31 ust 3 Konstytucji, poprzez przyjęcie, że odwołujący się nie uzupełnił zgłoszenia w systemie o numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi, podczas gdy w zgłoszeniu przewozu towarów SENT o nr SENT20170724005526 zawarte były wszystkie dane pozwalające zidentyfikować wszystkie konieczne elementy potwierdzające legalność dokonanego przewozu, zaś celem i rolą ustawy SENT interpretowanej w związku z postanowieniami art. 31 ust 3 Konstytucji, która w procesie stosowania prawa ma - na zasadzie art. 8 Konstytucji - bezpośrednie zastosowanie, jest przeciwdziałanie nielegalnemu obrotowi i transportowi towarów, a nie karanie za drobne nieścisłości dokumentacyjne;

V. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 24 ust 1a ustawy SENT, poprzez zaniechanie wydania wyroku uwzględniającego skargę, pomimo, że decyzje obu instancji dotknięte były obrazą przepisów prawa materialnego, a to przepisu art. 26 ust 1 ustawy SENT w zw. z art. 31 ust 3 Konstytucji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 26 ust 3 w zw. z art. 22 ust 3 oraz art. 24 ust 3 ustawy SENT w zw. z art. 31 ust 3 Konstytucji poprzez jego niezastosowanie i nałożenie kar pieniężnych, w sytuacji, w której nawet jeśli po stronie odwołującego się, w ramach wykonywanego przezeń przewozu dało się stwierdzić drobne nieścisłości, czy też nieprawidłowości, to nie budziło najmniejszych wątpliwości, że dokonywany przewóz jest legalny i odbywa się z zachowaniem wszelkich standardów i w zgodzie z przepisami prawa, a zatem nakładanie kary nie stanowiło realizacji celu ustawy SENT, a wręcz było sprzeczne z tym celem, a w konsekwencji sprzeczne z zasadą proporcjonalności z art. 31 ust 3 Konstytucji;

VI. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. poprzez zaniechanie wydania wyroku uwzględniającego skargę, pomimo że decyzje organów obu instancji dotknięte były obrazą przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 122 oraz art. 187 § 1 i art. 210 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego, i w konsekwencji ograniczenie postępowania do badania wyłącznie niektórych aspektów stanu faktycznego, w następstwie czego w ogóle nie poddano pod ocenę faktu zgodności transportu z prawem, a zatem jego zgodności in genere z przepisami ustawy SENT.

VII. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. poprzez zaniechanie wydania wyroku uwzględniającego skargę, pomimo że decyzje organów obu instancji dotknięte były obrazą przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez dokonanie w zaskarżonej decyzji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także dokonanie jego oceny z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, przez co ocena ta stała się oceną dowolną, albowiem zebrany bowiem w toku postępowania podatkowego materiał dowodowy nie uprawniał do stawiania tez, takich jak w zaskarżonej decyzji. Sama zaś ocena zgromadzonego materiału procesowego, przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, pozbawiona została obiektywizmu. Organ kontroli oceniając poszczególne fragmenty materiału dowodowego wyeksponował jedynie te jego elementy, które służyć miały źle rozumianemu "interesowi fiskalnemu". W toku postępowania pominięte zostały natomiast te składniki materiału procesowego, które służyły obiektywnemu ustaleniu stanu faktycznego sprawy, i które winny zostać uwzględnione. Tak ustalony stan faktyczny sprawy nie powinien zatem podlegać subsumcji pod odnośne przepisy prawa materialnego. W toku postępowania kontrolujący, czy to konsekwentnie pomijali te dowody, które wprost przeczyły propagowanym przez organ I instancji tezom, czy też uznawali materiał procesowy za niewiarygodny, wskazując na jego sprzeczność z pozostałymi dowodami, nie odwołując się jednak do konkretnych dowodów. Konsekwencją zaprezentowanego sposobu procedowania okazało się błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Tak ustalony stan faktyczny nie powinien zatem podlegać subsumcji pod odnośne przepisy prawa materialnego. Przyjmując bowiem za podstawę zastosowania przepisów prawa materialnego źle ustalony stan faktyczny sprawy organ nie mógł silą rzeczy podjąć prawidłowych rozstrzygnięć. W kontekście powyższego przypomnieć należy za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2005 r.., sygn. akt I FSK 1444/01 (Przegląd Podatkowy 2006/6/53), iż: "niepełne, a więc wadliwe ustalenie stanu faktycznego nie może służyć prawidłowej subsumcji do odpowiednich norm prawa materialnego. Tym samym należy uznać, iż organ rozpatrując sprawę narusza prawo zarówno w wypadku wadliwej oceny stanu faktycznego, wadliwego zastosowania prawa, ale również wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego." Trudno wobec powyższego uznać, aby ocena materiału zaprezentowana w zaskarżonej decyzji mogła zostać zaaprobowana jako prawidłowa, skoro w istocie sprowadza się ona do próby wywodzenia z góry przyjętych, już na początku postępowania kontrolnego, tez.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie powyższych zarzutów skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

III.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.

W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania - określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. - jak też nie zachodzą przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice w jakich Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Jest to więc przepis szczególny, który modyfikuje regułę wynikającą z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. - przez NSA stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., umożliwiając ograniczenie się do omówienia i oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Tym samym dopuszczalne jest pominięcie innych elementów uzasadnienia wyroku, zbędnych dla wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku oraz istoty rozstrzygnięcia sprawy przez NSA. W rozpoznawanej sprawie przesłanka zawarta w art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a. została spełniona.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie zawiera zarzuty oparte na obydwu podstawach kasacyjnych, przy czym z uwagi na ich charakter, zasadne jest łączne rozważenie tych zarzutów.

Uzasadnienie skargi kasacyjnej w znacznej części stanowi przytoczenie fragmentów tez z wybranych orzeczeń sądów administracyjnych, Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego oraz obszernych cytatów z dokumentów związanych z procesem legislacyjnym dotyczącym ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. Cytowane, w ramach powyżej wskazanej relacji, oceny i tezy, ogólnie powiązane z zarzutami skargi kasacyjnej, stanowią podstawę sformułowanego przez autora skargi kasacyjnej zarzutu wadliwości całego postępowania prowadzonego przez organy. Miałoby to być skutkiem zarówno naruszenia zasad tego postępowania, jak i naruszenia konstytucyjnej zasady proporcjonalności - poprzez zastosowanie nadmiernie surowego środka represji wobec skarżącego - a nadto działania organów bez podstawy prawnej.

Zarzuty te nie są usprawiedliwione. Trafnie wskazał sąd pierwszej instancji na prawidłowe ustalenia organów administracji, z których wynika, że skarżący dokonywał przewozu oleju napędowego (kod CN 2710), którego załadunek miał miejsce w składzie P. w T.. Skarżący w zgłoszeniu do rejestru SENT (numer referencyjny SENT [...]) wykazał dane podmiotu wysyłającego towar - "B." spółka z o.o. w G., jak i swoje dane, jako przewoźnika, będącego także podmiotem odbierającym towar. Przeprowadzona kontrola ujawniła, że dokument przewozowy wskazany przez przewoźnika w zgłoszeniu SENT (DOWÓD WYDANIA/ATEST [...]z [...] lipca 2017 r.), nie oddaje stanu faktycznego transportu, gdyż dane w nim zawarte nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu transportu w zakresie nadawcy, odbiorcy oraz miejsca dostawy towaru, a tym samym w żadnym stopniu nie są skorelowane z dokumentem SENT tego przewozu. W szczególności wskazany dowód wydania nr [...]nie wskazywał rzeczywistego miejsca dostarczenia towaru, jak i odbiorcy towaru. Z tego powodu prawidłowo ustalił organ, co trafnie zaakceptował sąd pierwszej instancji, że opisany dokument przewozowy nie mógł być podstawą transportu towaru z T. do odbiorcy, którym był skarżący (miejsce dostarczenia: G. dz. [...]), bowiem dane w dowodzie wydania wskazywały inne miejsce dostawy (B. spółka z o.o. w G.), niż w dokumencie SENT (Z. K. G. dz. [...]).

W świetle powyższego za bezpodstawne uznać trzeba twierdzenie autora skargi kasacyjnej, jakoby zgłoszenie SENT - łącznie z jego uzupełnieniem - "odpowiadało rzeczywistości". Całkowicie niewiarygodna jest także teza skargi kasacyjnej o dokonaniu sprzedaży paliwa skarżącemu "jeszcze przed opuszczeniem bazy paliw", po uprzednim jego zakupie przez spółkę "B.", co nie tylko nie zostało w żaden sposób udokumentowane w trakcie kontroli, ale - przed wszystkim - nie mogło mieć wpływu na realizację obowiązków wynikających z przepisów ustawy o SENT. Przepisy tej ustawy obligują bowiem podmioty zobowiązane - w tym przypadku skarżącego - do aktualizacji danych przewozu przed rozpoczęciem jego wykonywania, o ile zmiana dotyczy danych rejestrowanych w systemie SENT, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Prawidłowo więc uznał sąd pierwszej instancji, że spełnione zostały przesłanki nałożenia, na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o SENT, kary pieniężnej w wysokości 10000 zł za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym (innych niż dotyczące towaru).

Niezasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisu art. art. 12 cyt. ustawy o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (dalej jako: ustawa nowelizująca z 10 maja 2018 r.), a w konsekwencji naruszenia powiązanego z tym przepisem art. 24 ust 1a ustawy o SENT, w brzmieniu nadanym wskazaną ustawą nowelizującą.

Przepis art. 12 ustawy nowelizującej z 10 maja 2018 r. ma charakter normy intertemporalnej, jednakże jej treść pozostaje bez znaczenia dla oceny prawnej sytuacji przewoźników dokonujących przewozów objętych systemem SENT, do których zalicza się skarżący - o czym mowa w dalszej części uzasadnienia. Przede wszystkim jednak, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, przepis ten nawet potencjalnie nie mógł mieć zastosowania, jako nieobowiązujący w stanie prawnym aktualnym w tej sprawie, gdyż ostateczna decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wydana została [...] czerwca 2018 r., zaś art. 12 ustawy nowelizującej z 10 maja 2018 r. wszedł w życie 18 czerwca 2018 r. (zob. art. 21 tej ustawy), na co słusznie zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji.

Jakkolwiek art. 12 ustawy nowelizującej z 10 maja 2018 r. odnosi się wprost do stosowania art. 30 ust 4 ustawy SENT - w brzmieniu określonym tą ustawą - wprowadzającego zakaz wszczynania postępowań w sprawie nałożenia kary w przypadkach, gdy nie doszło do uszczuplenia należności publicznoprawnych, jednakże wskazany art. 12 - nakazujący umorzenie postępowania z tego właśnie powodu, w przypadkach postępowań wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie tej noweli do ustawy o SENT - nie wyłącza obowiązywania normy ogólnej z art. 30 ust. 5 ustawy o SENT, która expressis verbis wyklucza stosowanie znowelizowanego art. 30 ust. 4 ustawy o SENT w stosunku do przewoźników.

Nie są także zasadne zarzuty błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 26 ust 1 ustawy o SENT w zw. z art. 31 ust 3 Konstytucji oraz niezastosowania art. 26 ust 3 w zw. z art. 22 ust 3 oraz art. 24 ust 3 ustawy o SENT w zw. z art. 31 ust 3 Konstytucji. Wbrew bowiem stanowisku autora skargi kasacyjnej, okoliczność dokonywania "legalnego" - w jego ocenie - przewozu oraz zachowania "wszelkich standardów", nie mogła zostać uwzględniona przez organy administracji publicznej, jako przesłanka odstąpienia od nałożenia kary na skarżącego. Nieuprawnione - na gruncie ustawy o SENT, jest także stwierdzenie, że nałożenie kary nie stanowiło realizacji celu tej ustawy, czy "wręcz było sprzeczne z tym celem, a w konsekwencji sprzeczne z zasadą proporcjonalności z art. 31 ust 3 Konstytucji".

Zagadnienie spełnienia postulowanego w skardze kasacyjnej wymogu proporcjonalności nałożonej kary należy zresztą oceniać w zupełnie innej płaszczyźnie, a mianowicie jako ustawowo niedookreślonej dyrektywy odstąpienia od nałożenia kary, co było przedmiotem rozważań zarówno organów, jak i sądu pierwszej instancji. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, sąd pierwszej instancji uznał za odpowiadające wymogom prawa stanowisko organu co do tego, że "nie zostały wskazane przez skarżącego okoliczności tłumaczące uwarunkowania jakie przyczyniły się do naruszenia art. 5 ust. 4 pkt 8 ustawy o SENT". Ponadto sąd pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły ponadprzeciętne, losowe okoliczności związane z naruszeniem przez skarżącego prawa, a co więcej, skarżący nie wykazał okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożonej kary.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w świetle przytoczonych w skardze kasacyjnej argumentów, sformułowany w tym zakresie zarzut skargi kasacyjnej nie jest usprawiedliwiony. Jest oczywiste, że na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy o SENT, jak i jej art. 24 ust. 3 - wzorca normatywnego adekwatnego w rozpoznawanej sprawie - dla odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej niezbędne jest wykazanie wystąpienia przypadku uzasadnionego ważnym interesem podmiotu wnioskującego o odstąpienie od nałożenia kary. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, pojęcie ważnego interesu przewoźnika wiąże się z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności, które mogą go uzasadniać, przy czym ma ono cechy charakterystyczne dla klauzul generalnych, których indywidualne zastosowanie wymaga wyraźnego odniesienia do konkretnej sprawy i sytuacji, w jakiej organ podejmuje decyzję, a więc w każdym indywidualnym przypadku należy uwzględniać różne aspekty i okoliczności konkretnej sprawy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 27 lipca 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 219/21).

Skarżący kasacyjnie, zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak też przed sądem pierwszej instancji, nie tylko nie wskazał konkretnych okoliczności istotnych z punktu widzenia przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w stosunku do niego, ale nawet do takich okoliczności się nie odwoływał, pomijając ogólne rozważania w zakresie nakładania kar na podstawie przepisów ustawy o SENT. Z tego względu trafnie sąd pierwszej instancji uznała za nienaruszającą prawa ocenę wyrażoną przez organy, co do braku podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Ocena ta wprost wskazywała że "w stanie faktycznym sprawy nie zaszły żadne nadzwyczajne okoliczności i nie zachodzi przesłanka spełnienia ważnego interesu strony czy interesu publicznego", czego w skardze kasacyjnej skutecznie nie zakwestionowano.

Oceny tej nie można było także podważyć na dalszym etapie postępowania, poprzez żądanie przeprowadzenia dowodów, o których mowa we wniosku dowodowym skarżącego kasacyjnie z 28 marca 2019 r., na okoliczność sytuacji finansowej przedsiębiorstwa skarżącego, którego Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił. Przypomnieć należy, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Reguła wydania wyroku na podstawie akt sprawy, rozumiana jest jako oparcie rozstrzygnięcia na istotnych w sprawie faktach, udokumentowanych w aktach i stanowiących przedmiot analizy sądu administracyjnego, co oznacza orzekanie na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz zakaz wykraczania poza ten materiał. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej lecz ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej.

Bezpodstawne są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania (punkt VI i VII petitum skargi kasacyjnej). Po pierwsze, w stanie prawnym mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła konieczność dokonywania ustaleń faktycznych obejmujących okoliczności szeroko rozumianej "legalności" obrotu towarem jego i przewozu, poddanego kontroli przez funkcjonariuszy Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie. Po drugie, teza autora skargi kasacyjnej o błędnej ocenie materiału dowodowego, jak też o braku obiektywizmu i wyeksponowaniu elementów służących "interesowi fiskalnemu", nie może być uznana za trafną w sytuacji, w której nie została ona poparta argumentacją odnoszącą się do konkretnych okoliczności sprawy. Stąd nieskuteczny jest argument o pominięciu w toku postępowania dowodów, które "służyły obiektywnemu ustaleniu stanu faktycznego sprawy, i które winny zostać uwzględnione", skoro zarzut taki nie znajduje rozwinięcia w odniesieniu do konkretnych dowodów, a więc nie jest uzasadniony w rozumieniu art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 265).