drukuj    zapisz    Powrót do listy

6042 Gry losowe i zakłady wzajemne, Wstrzymanie wykonania aktu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, II SA/Rz 940/17 - Postanowienie WSA w Rzeszowie z 2017-09-08, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

II SA/Rz 940/17 - Postanowienie WSA w Rzeszowie

Data orzeczenia
2017-09-08  
Data wpływu
2017-09-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Maciej Kobak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
II GSK 634/18 - Wyrok NSA z 2021-04-23
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369 art. 61 par. 3 i 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja

Dnia 8 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 8 września 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. i P. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. W. i P. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2017 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie

Opisaną w sentencji decyzją, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] o wymierzeniu M. W. i P. P. (w dalszej części: "skarżący") kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W skardze na powyższą decyzję, skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie jej wykonania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednak stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej w skrócie: "Ppsa"), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 Ppsa. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku strony skarżącej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Twierdzenia strony skarżącej o zaistnieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji muszą być poparte dodatkowymi informacjami mogącymi je uprawdopodobnić (tak m. in. NSA w postanowieniach z dnia 09.02.2016 r. sygn. akt I OZ 83/16, z dnia 03.02.2016 r. sygn. akt II GSK 1801/15, z dnia 27.01.2016 r. sygn. akt II FSK 3401/15). W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku, ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to nie obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (tak NSA m. in. w postanowieniach z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt I FZ 419/16, z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt II FZ 895/16, z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09). Rzeczą sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Natomiast brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (tak NSA m. in. w postanowieniach z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt I OZ 1075/11, z dnia 4 marca 2008 r. sygn. akt II OZ 173/08).

Odnosząc powyższe rozważania na stan niniejszej sprawy należy podkreślić, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie stanowi podstawy uzasadniającej uwzględnienie wniosku o wstrzymanie jego wykonalności. Skarżący w żaden sposób nie uzasadnili wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, w szczególności nie przedstawili żadnych argumentów celem uprawdopodobnienia, dlaczego wykonanie decyzji przed rozstrzygnięciem skargi mogłoby doprowadzić do wyrządzenia im znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie sądu, w sprawie nie występuje żadna szczególna sytuacja umożliwiająca uwzględnienie wniosku o ochronę tymczasową niezawierającego żadnej argumentacji na jego poparcie. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł także żadnych okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie ustawowych przesłanek przewidzianych w w/w przepisie.

Dlatego też na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.



Powered by SoftProdukt