III SA/Łd 793/07 - Wyrok

Data orzeczenia	2008-04-24	
Data wpływu	2007-12-12	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Ewa Alberciak /sprawozdawca/
Krzysztof Szczygielski /przewodniczący/
Teresa Rutkowska	
Symbol z opisem	6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami	
Hasła tematyczne	Ruch drogowy	
Sygn. powiązane	I OSK 1002/08	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 1997 nr 98 poz 602; art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b; Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071; art. 156 par. 1 pkt 2 k.p.a.; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Dnia 24 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] roku: Nr [...] oraz Nr [...] ("Skierowanie"); 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego P. K. kwotę 200 złotych (dwieście złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi.	
Uzasadnienie
III SA/Łd 793/07

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), Starosta [...] skierował P. K. na egzamin sprawdzający w zakresie uprawnień kategorii A i B.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał, że nieprzystąpienie do egzaminu w terminie 30 dni od daty otrzymania decyzji bądź uzyskanie wyniku negatywnego spowoduje wydanie kolejnej decyzji o cofnięciu uprawnień zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 2 lub 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

W tej samej dacie i w tej samej sprawie Starosta [...] wydał drugą decyzję – skierowanie nr w rejestrze [...], w której określił, że niepoddanie się sprawdzeniu kwalifikacji w terminie do 30 maja 2007 r. spowoduje wydanie decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Decyzje te zostały doręczone stronie w dniu 14 maja 2007 r.

Od powyższych decyzji odwołał się P. K. Podał, iż w dniu 20 listopada 2006 r. odbył w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego szkolenie w celu zmniejszenia ilości punktów karnych. Zdaniem odwołującego po odbyciu szkolenia ilość punktów wynosiła 18 (przed dodaniem 8 punktów za wykroczenie z D.) i jeśli punkty zostały odjęte, to na koncie nie ma 26 punktów, tylko 20. Podniósł, że jedno z wykroczeń było zarejestrowane przez Straż Miejską w P., która zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego nie miała uprawnień do prowadzenia kontroli fotoradarem.

Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżone decyzje organu I instancji w całości i orzekło o skierowaniu P. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji - egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie kategorii prawa jazdy A,B, oraz orzekło, że niepoddanie się sprawdzeniu kwalifikacji w terminie do dnia 31 grudnia 2007 r. spowoduje wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.

W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z przepisem art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Stosownie do wskazanego przepisu art. 130 ust. 1, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od O do 10 i wpisuje się do ewidencji. Użyte w przepisie art. 114 ust. 1 sformułowanie "podlega" oznacza, iż decyzje w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie zostały pozostawione uznaniu organu. Na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1, starosta jest zobowiązany wydać decyzję o skierowaniu takiej osoby na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Tryb występowania z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji regulują przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.). Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 cytowanego rozporządzenia, komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wniosek ten sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych (§ 7 ust. 2). Wpisu ostatecznego zaś do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenia zostaną stwierdzone prawomocnymi wyrokami sądów, postanowieniami sądu o warunkowym umorzeniu postępowania albo wyrokami nakazowymi lub mandatami karnymi (§ 4 ust. 1). Organ wydający prawomocne rozstrzygnięcie, dające podstawę wpisu do ewidencji oraz organ upoważniony do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego oraz do wykonywania czynności, o których mowa w § 4 ust. 2 i 3 cytowanego rozporządzenia, niezwłocznie przekazuje stosowne informacje właściwemu organowi prowadzącemu ewidencję (komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych) na odpowiednich formularzach, których wzory określone zostały w załącznikach do rozporządzenia (§ 4 ust. 5 i 6).

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zaskarżone decyzje zostały wydane w związku z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w stosunku do P. K. We wniosku wskazano, iż w okresie od [...] do [...] wielokrotnie naruszył on przepisy ruchu drogowego tj. - w dniu [...], D., przekroczenie prędkości od 41 do 50 km/h (8 punktów), - w dniu [...], P., przekroczenie prędkości od 41 do 50 km/h (8 punktów), w dniu [...], R., przekroczenie prędkości powyżej 50 km/h (10 punktów). W konsekwencji P. K. otrzymał łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Zdaniem Kolegium skierowanie P. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest zasadne. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające potwierdziło, że wpisy punktów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego zostały dokonane na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć i są ostateczne.

Organ II instancji wskazał, że zaskarżone decyzje należało jednak uchylić ze względów formalnych. Po pierwsze dlatego, że organ pierwszej instancji orzekł o skierowaniu P. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji dwoma decyzjami, zamiast jedną decyzją zwaną "skierowaniem", której wzór stanowi załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 24, poz. 215 ze zm.). Po drugie, decyzje organu pierwszej instancji określają różne terminy poddania się egzaminowi; w decyzji o nr [...] wskazano - "30 dni od daty otrzymania decyzji", a w drugiej decyzji - "skierowaniu" - "do dnia [...]". Z powyższych względów zaskarżone decyzje należało uchylić i orzec co do istoty sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wskazało, iż zgodnie z art. 97 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148 ze zm.), w postępowaniu mandatowym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, funkcjonariusz uprawniony do nakładania grzywny w drodze mandatu karnego może ją nałożyć, gdy stwierdzi popełnienie wykroczenia naocznie pod nieobecność sprawcy albo za pomocą urządzenia pomiarowego lub kontrolnego, a nie zachodzi wątpliwość co do osoby sprawcy czynu. Trzeba wskazać, że nałożenie grzywny w drodze mandatu karnego nie może nastąpić w tym wypadku po upływie 30 dni od daty ujawnienia czynu. Natomiast, jeśli termin ten minął, organ uprawniony do występowania w charakterze oskarżyciela publicznego w danej sprawie kieruje do sądu rejonowego wniosek o ukaranie. Zgodnie z przepisem § 4 ust. 8 rozporządzenia w sprawie postępowania w stosunku do kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, funkcjonariusz nakładający grzywnę w drodze mandatu karnego ma obowiązek informowania sprawcy o ilości punktów, które będą mu przypisane za wykroczenie. P. K. został ukarany za wykroczenie popełnione w dniu [...], prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w D., sygn. akt IX W 483/07 z dnia 26 lutego 2007 r., a nie w drodze mandatu karnego. Stąd też brak informacji o ilości punktów przypisanych za to wykroczenie.

Organ II instancji wyjaśnił, co do zarzutu dotyczącego braku uprawnień straży miejskiej do prowadzenia kontroli fotoradarem, iż zarzut ten nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Wykroczenie, którego dotyczy ten zarzut, popełnione w dniu [...], zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu. Na podstawie tego wyroku dokonano wpisu ostatecznego 8 punktów do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Odnosząc się z kolei do kwestii zmniejszenia punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego z tytułu odbycia szkolenia, organ wyjaśnił, iż zgodnie z § 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Z akt sprawy wynika, że taka sytuacja miała miejsce. Wobec powyższego, nie zmniejszono liczby punktów z tytułu odbytego przez P. K. szkolenia, gdyż "decydująca jest data popełnienia wykroczenia, a nie kiedy zostanie ono wpisane na czyjeś konto".

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zaskarżanej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 6, art. 50a, art. 80c, art. 100c, art. art. 130a i art. 131 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, polegające na błędnym uznaniu, że Straż Miejska w P. miała prawo używania fotoradaru oraz wymierzenia mu mandatu karnego i przyznania punktów karnych. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub w przypadku uznania jedynie naruszenia prawa materialnego uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania oraz obciążenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. kosztami postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ogóle nie wzięło pod uwagę jego argumentacji przedstawionej w odwołaniu od decyzji Starosty [...], w którym odwoływał się do faktu, iż 8 punktów karnych za wykroczenie z dnia [...] wystawiły mu służby zupełnie do tego nieuprawnione. Podał, że naruszenie przepisów o ruchu drogowym z dnia 27.07.2006r. nastąpiło w D. poprzez przekroczenie prędkości od 41 do 50 km/h i naruszenie to zostało ustalone przez policję fotoradarem, a następnie sprawa została skierowana do Sądu Rejonowego w D., który wydał wyrok w sprawie, na mocy którego to wyroku dokonano wpisu 8 punktów do ewidencji kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym. Zaś naruszenie przepisów o ruchu drogowym z dnia [...] nastąpiło w P., poprzez przekroczenie prędkości od 41do 50 km/h i naruszenie to zostało ustalone przez straż miejską fotoradarem, a następnie został wręczony mu mandat karny i dokonano wpisu 8 punktów do ewidencji kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pomyliło te dwa zdarzenia i mylnie przyjęło, iż straż miejska występowała w wykroczeniu z dnia [...] w D., a nie, jak to było faktyczni, w dniu [...] w P., gdzie wyroku sądu nie było, był zaś mandat karny. Podniósł, iż zgodnie z przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym straż gminna (miejska), na dzień [...] miała prawo wykonywać jedynie niektóre czynności, ściśle wskazane w ustawie, z zakresu ruchu drogowego. Czynności, do których wykonywania na dzień zanotowania wykroczenia uprawniona była straż gminna (miejska) wymienione były w następujących artykułach ustawy Prawo o ruchu drogowym: art. 6, art. 50a, art. 80c, art. 100c, art. 130a, przy czym żaden z tych artykułów nie dawał prawa straży gminnej (miejskiej) do pomiaru prędkości przy pomocy fotoradaru oraz nakładania na kierowców przekraczających prędkość grzywny w postaci mandatu karnego i przyznawania punktów karnych. Skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22.03.2007, sygn. akt 1/07, opublikowany w OTK-A 2007/3/29. Zdaniem skarżącego mandat karny i przyznane mu punkty karne nie miały podstawy prawnej i jako takie nie powinny funkcjonować w obrocie prawnym i być podstawą wydawania dalszych decyzji prawnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosiło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśniło, iż powołany przez skarżącego wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie ma wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Wyrok Trybunału wywiera skutki prawne od dnia ogłoszenia, w sposób określony w art. 190 ust. 3 Konstytucji, a więc na przyszłość. Tak więc co do zasady nie ma mocy wstecznej, czyli nie odnosi się do kwestii obowiązywania tego przepisu w okresie od dnia jego wejścia w życie do dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową, lub z ustawą aktu normatywnego na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania (art. 190 ust. 4 Konstytucji). Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, iż w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w dacie wydania zaskarżonej decyzji P. K. posiadał 26 punktów przyznanych na podstawie wpisów ostatecznych, w tym 8 punktów za wykroczenie z dnia [...]. Pomyłkowe wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż zarzut w kwestii braku uprawnień straży miejskiej do prowadzenia kontroli fotoradarem dotyczy wykroczenia popełnionego "w dniu [...]", zamiast wykroczenia popełnionego "w dniu [...]" i stwierdzonego "prawomocnym mandatem", nie ma wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Organ wyjaśnił, że przepisy prawa nie dają możliwości wznowienia "postępowania mandatowego".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oznacza to, że sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia w postępowaniu administracyjnym przepisów prawa materialnego i procesowego, jeśli mogły mieć wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.).

Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy – Prawo o ruchu drogowym, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Stosownie do treści art. 130 ust. 1 policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje do tej ewidencji.

Organ I instancji wydał dwie decyzje z tej samej daty – z dnia [...] o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz w obu tych decyzjach określił dwa różne terminy poddania się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje. Zdaniem Sądu, taki sposób orzekania pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jest to wyjście w załatwieniu sprawy poza granice dopuszczone przepisem prawnym.

Art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b nie przewiduje terminu do złożenia egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Nie upoważnia on także starosty do wyznaczenia takiego terminu, a tym samym do wyznaczenia daty wykonania przedmiotowego rozstrzygnięcia. W razie niepoddania się obowiązkowi złożenia egzaminu, starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, stosownie do art. 140 ust. 1 pkt 4 lit a ustawy. Również ten przepis nie określa daty sprawdzenia kwalifikacji kierowcy, a tym samym nie precyzuje, po jakim czasie od skierowania na egzamin starosta ma zastosować powyższą sankcję. Oznacza to, że organ każdorazowo ocenia kiedy w okolicznościach konkretnej sprawy można mówić o niewykonaniu przedmiotowego obowiązku, a w konsekwencji kiedy zostaną spełnione przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Kwestia ta podlega więc rozstrzygnięciu dopiero w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 a ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Decyzja, o jakiej mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy, rozstrzyga wyłącznie o obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, a nie o terminie wykonania takiego rozstrzygnięcia. A zatem brak jest jakichkolwiek podstaw do określenia terminu sprawdzenia kwalifikacji w decyzji o skierowaniu na egzamin.

Stosownie do treści art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy administracji publicznej obowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Wszystkie więc elementy decyzji, zarówno rozstrzygnięcie, jak i warunki, terminy i inne dodatkowe zastrzeżenia, winny mieć oparcie w przepisach ustawowych lub wykonawczych. Wynika to również z art. 107 § 2 k.p.a., zgodnie z którym poza składnikami, o których mowa w § 1 tego przepisu, decyzja może zawierać także inne elementy, o ile stanowią tak przepisy szczególne. W braku podstawy prawnej do ustalenia np. terminu wykonania nałożonego obowiązku, termin ten należy uznać za pozbawiony podstawy prawnej, a więc nieważny zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2007 r. sygn. akt I OSK 1363/06, niepublikowany).

Sąd w tym składzie powyższy pogląd w pełni podzielił.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić więc należy, że decyzje organu I instancji wydane zostały bez podstawy prawnej, skoro z treści art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b jednoznacznie wynika, że rozstrzyga on wyłącznie o obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, a nie o terminie wykonania takiego obowiązku. Oznacza to, że spełniona została przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. do stwierdzenia nieważności takich decyzji.

Wprawdzie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] uchyliło powyższe decyzje organu I instancji, jednakże błędnie przyjęło, że decyzja o skierowaniu na sprawdzenie kwalifikacji kierowcy może w ogóle zawierać rozstrzygnięcie także w przedmiocie terminu poddania się egzaminowi i w związku z tym, tak jak organ I instancji, bez podstawy prawnej orzekło o terminie sprawdzenia kwalifikacji.

Należy podkreślić, iż obowiązkiem każdego organu odwoławczego jest kontrola prawidłowości zaskarżonego aktu. Kontrola ta powinna być dokonana z uwzględnieniem wszystkich przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w rozstrzyganej sprawie. Organ II instancji nie dokonał prawidłowej kontroli wydanych przez organ I instancji decyzji. W tej sytuacji decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. również została wydana bez podstawy prawnej. Powyższe oznacza to, że także w tym przypadku spełniona została przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. do stwierdzenia nieważności takiej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji.

Na podstawie art. 152 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał jej wykonanie do czasu uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.

J. W.