III OSK 2184/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-03-19	
Data wpływu	2025-11-06	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Olga Żurawska - Matusiak /przewodniczący/
Paweł Mierzejewski /sprawozdawca/
Przemysław Szustakiewicz	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	III SAB/Gl 793/24	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 32, art. 183 § 1 pkt 5, art. 184, art. 156 § 1 i § 3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2003 nr 78 poz 706; art. 4 ust. 1; Konwencja sporządzona w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz  dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska,	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 maja 2025 r., sygn. akt III SAB/Gl 793/24 w sprawie ze skargi B. P. na bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej 1. prostuje z urzędu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 maja 2025 r., sygn. akt III SAB/Gl 793/24 w ten sposób, że w wierszach dwunastym i osiemnastym po słowie "G." wpisuje słowa "Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie"; 2. oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 maja 2025 r., sygn. akt III SAB/Gl 793/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. P. (dalej jako "skarżąca") na bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni w G. (dalej "organ" albo "skarżący kasacyjnie organ") w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej:

1. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności bez rażącego naruszenia prawa;

2. zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie miesiąca od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem;

3. oddalił skargę w pozostałym zakresie;

4. zasądził od Dyrektora Zarządu Zlewni w G. na rzecz skarżącej 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

U podstaw rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.

W dniu 15 stycznia 2023 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem (wysłanym na adres mailowy: [...]@wody.gov.pl) o przesłanie zanonimizowanego skanu operatu wodnoprawnego - Wykonanie wylotu do ziemi i odprowadzanie oczyszczonych ścieków przy jednorodzinnym domu mieszkalnym i rodzinnym zakładzie masarniczym w T., Gmina G., powiat w., autorstwa mgr inż. R. L., złożonego w toku postępowania administracyjnego znak sprawy: [...].

Wobec braku odpowiedzi skarżąca w dniu 29 stycznia 2023 r. napisała do organu e-mail, w którym przypomniała, że złożyła wniosek o udzielenie informacji publicznej.

Pismem datowanym na dzień 6 lutego 2023 r. organ odpowiedział, że nie może pozytywnie rozpatrzyć żądania, albowiem akta mogą być udostępnione wyłącznie na zasadach określonych w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: "k.p.a.". Zgodnie z art. 73 tej ustawy wgląd w akta postępowania administracyjnego przysługuje zaś wyłącznie stronom postępowania administracyjnego.

Skarżąca w dniu 9 lutego 2023 r. skierowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 16 lutego 2023 r. organ podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia 6 lutego 2023 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że przedmiot ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U z 2022 r. poz. 902), dalej: "u.d.i.p.", obejmuje dostęp do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do każdej informacji i nie może stanowić podstawy do uzyskania dostępu do akt postępowania. Tę materię reguluje norma art. 73 k.p.a., która uniemożliwia uzyskiwanie kopii i odpisów z akt podmiotom niebędącym stronami postępowania administracyjnego. Odnosząc się do drugiej podstawy żądania, tj. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, wyjaśniono, że przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2625 ze zm.), dalej: "Prawo wodne", nie przewidują udostępniania operatów wodnoprawnych.

Pismem z dnia 15 maja 2022 r. skarżąca złożyła skargę na bezczynność organu w przedmiocie wniosku o udzielenie informacji publicznej i informacji o środowisku. Zarzuciła naruszenie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wobec niezrealizowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wobec powyższego zażądała: rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym; stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności i nosi ona znamiona rażącego naruszenia prawa; zobowiązania organu do udzielenia skarżącej informacji w zakresie określonym w terminie 7 dni od daty prawomocności wyroku; wymierzenia grzywny w wysokości 300 zł; przyznania na rzecz skarżącej kwoty pieniężnej w wysokości 200 zł; zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Przedstawił stan faktyczny, podkreślając bezzasadność żądań skarżącej.

Wyrokiem z dnia 19 września 2023 r. (sygn. akt III SAB/GI 172/23) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę.

W uzasadnieniu wydanego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek pismem z dnia 6 lutego 2023 r., informując, że nie może pozytywnie rozpatrzyć żądania, albowiem akta mogą być udostępnione wyłącznie na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, zaś zgodnie z art. 73 k.p.a. wgląd w akta postępowania administracyjnego przysługuje wyłącznie stronom tego postępowania. Po drugie - żądana przez skarżącą we wniosku informacja nie miała charakteru informacji publicznej w rozumieniu powoływanego we wniosku art. 10 u.d.i.p., dotyczyła wyłącznie konkretnej sprawy administracyjnej, w procesie wydawania pozwolenia wodno-prawnego, na określonej działce, ewentualnie uzyskanego przez prywatnych inwestorów osoby fizyczne dla swoich celów prywatnych. Ustawodawca jednoznacznie ograniczył krąg osób mających status strony postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego i wnioskowany operat stanowi dokument prywatny, sporządzony przez lub na zlecenie osoby inicjującej postępowanie, stanowi też załącznik do stosownego wniosku (art. 407 ust. 1 pkt i art. 409 Prawa wodnego). Nie stanowi jednak informacji publicznej ale dokument prywatny i jako taki nie może być udostępniony na podstawie regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym niedopuszczalne jest rozszerzanie kręgu osób ewentualnie uprawnionych do uzyskania jakichkolwiek informacji w trybie u.d.i.p. w tym procesie.

Poza tym - jak podkreślił to organ w drugiej udzielonej 16 lutego 2023 r. ponownej odpowiedzi - PGW WP nie jest dysponentem akt postępowania, w którym sporządzono żądany operat wodnoprawny bowiem organem administracji publicznej był Dyrektor Zarządu Zlewni w G., który jest podmiotem odrębnym od PGW WP.

Skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok Sądu pierwszej instancji podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d oraz art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich wadliwą wykładnię prowadzącą do braku uznania za informację publiczną zanonimizowanego operatu wodnoprawnego - wykonanie wylotu do ziemi i odprowadzenie oczyszczonych ścieków przy jednorodzinnym domu mieszkalnym i rodzinnym zakładzie masarniczym w T., gmina G., powiat w., autorstwa mgr inż. R. L.;

2) art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 15 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie Środowiska oraz o ocenach oddziaływania na Środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie prowadzące do przyjęcia, że skarżąca skonkretyzowała wniosek, ograniczając go wyłącznie do zastosowania art. 10 u.d.i.p., pomimo że wprost we wniosku do usunięcia naruszenia prawa z dnia 9 lutego 2023 r. powołała się także na ww. normę prawną;

3) art. 73 ust. 1 k.p.a. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż akta postępowania mogą być udostępnianie wyłącznie na zasadach określonych w k.p.a. i wgląd w akta przysługuje wyłącznie stronom postępowania, mimo iż skarżąca nie domagała się wglądu w akta postępowania, lecz zapoznania wyłącznie z jednym zanonimizowanym dokumentem. Nadto, przez błędne jego zastosowanie sprowadzające się do faktycznego przyjęcia, że art. 73 ust. 1 k.p.a. wyłącza stosowanie zarówno przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej w stosunku do tego rodzaju dokumentów jak operat wodnoprawny,

4) art. 151 P.p.s.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 września 2024 r., sygn. akt III OSK 345/24 uchylił w całości wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wydanego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zgodnie z którym obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Na gruncie ustawy - Prawo wodne organami właściwymi w sprawach gospodarowania wodami są: 1) minister właściwy do spraw gospodarki wodnej; 2) minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej; 3) Prezes Wód Polskich; 4) dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich; 5) dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich; 6) kierownik nadzoru wodnego Wód Polskich; 7) dyrektor urzędu morskiego; 8) wojewoda; 9) starosta; 10) wójt, burmistrz lub prezydent miasta - art. 14 ust. 1 Prawa wodnego. Zdaniem NSA należy zatem przyjąć, że zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej w zakresie adekwatnym do posiadanej właściwości są wymienione wyżej organy. Z podanych przyczyn wydanie przez Sąd pierwszej instancji wyroku rozstrzygającego o bezczynności "Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w G." jest wadliwe, albowiem nie dotyczy podmiotu, który ustrojowo jest organem władzy publicznej i w konsekwencji jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. W ocenie NSA należy odnotować, że wniosek dostępowy z 15 stycznia 2023 r. został wniesiony drogą elektroniczną na adres: [...]@wodv.qov.pl. Jest to adres email Zarządu Zlewni w G. Treść wniosku dostępowego potwierdza, iż dotyczy on udostępnienia operatu wodnoprawnego sporządzonego na potrzeby wydania decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie wylotu do ziemi i odprowadzanie oczyszczonych ścieków przy jednorodzinnym domu mieszkalnym i rodzinnym zakładzie masarniczym w T., Gmina G., powiat w. Organem właściwym w takich sprawach jest Dyrektor Zarządu Zlewni - art. 397 ust. 3 pkt 2 lit a i art. 240 ust. 4 pkt 1 lit. b w zw. z art. 247 ust. 1 i art. 14 ust. 1 pkt 5 Prawa wodnego. Powyższe potwierdza zatem, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 15 stycznia 2023 r. został skierowany do Dyrektora Zarządu Zlewni w G..

Z akt sprawy wynika, że odpowiedzi na wniosek dostępowy skarżącej z 6 lutego 2023 r. oraz z 16 lutego 2023 r. zostały sporządzone przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G., a więc przez organ, który nie był jego adresatem - wynika to bezpośrednio z treści odpowiedzi z 16 lutego 2023 r., w której Dyrektor RZGW WP w G. sam wskazuje, iż wniosek dostępowy skierowano do Zarządu Zlewni w G.

NSA stwierdził, że Sąd pierwszej instancji nie ustalił w sposób prawidłowy, wobec jakiego podmiotu została wniesiona skarga w niniejszej sprawie. Ponadto pomiędzy treścią wyroku, a treścią uzasadnienia istnieją rozbieżności, które uniemożliwiają wskazanie podmiotu - organu, wobec którego WSA rozpoznał skargę na bezczynność. Sąd pierwszej instancji stawiając tezę, że organ nie dysponuje wnioskowanym do udostępnienia operatem wodnoprawnym, nie zauważył, że stanowisko w tym przedmiocie wyraził Dyrektor RZGW WP w G., a nie Dyrektor Zarządu Zlewni w G., do którego skierowano wniosek dostępowy. Ponadto WSA myli się, twierdząc, że na przedmiotową okoliczność organ zwrócił uwagę w odpowiedzi na wniosek z 16 lutego 2023 roku - s. 8 uzasadnienia. Pierwsza wzmianka o tym, że organ nie dysponuje wnioskowaną informacją znajduje się w odpowiedzi na skargę, sporządzonej przez Dyrektora RZGW WP w G.

W ocenie NSA już tylko z tych względów skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu.

Dalej NSA wskazał, że rozpoznając skargę na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej, w układzie w którym organ pismem odmawia udostępnienia wnioskowanej informacji, albowiem stoi na stanowisku, iż nie stanowi ona informacji publicznej, obowiązkiem sądu administracyjnego jest skontrolować zgodność z prawem takiego działania. W zakres tej kontroli wchodzi przede wszystkim rozważenie, czy stanowisko organu co do tego, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną jest prawidłowe. Na gruncie niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji w ogóle się w tej kwestii nie wypowiedział. Uzasadnienie wyroku w części zważającej zawiera jedynie zwięzłe sprawozdanie z ocen prawnych, jakie Dyrektor RZGW WP w G. sformułował w tym zakresie w udzielonej skarżącej odpowiedzi na wniosek dostępowy - s. 7 i 8 uzasadnienia. Własnych ocen WSA brak.

Analogiczne uchybienia należy wytknąć Sądowi pierwszej instancji w związku z zarzutem naruszenia art. 73 § 1 k.p.a. I w tej kwestii WSA nie zajął stanowiska ograniczając się wyłącznie do krótkiego zreferowania oceny prawnej Dyrektor RZGW WP w G. NSA podkreślił, że podmiot wnioskujący o dostęp do informacji publicznej nie ma obowiązku precyzowania podstawy prawnej swojego żądania, a jeżeli to uczyni, to nie jest ona wiążąca dla jego adresata. Rzeczą podmiotu, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest ustalić, czy wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej, a jeżeli tak, to czy zasady i tryb jej udostępnienia regulują przepisy u.d.i.p., czy przepisy ustaw szczególnych w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Przyjęte założenia determinują zakres rozpoznania przez sąd administracyjny skargi na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jeżeli strona nie uzyskała dostępu do wnioskowanych informacji, albowiem przyjęto że nie stanowią one informacji publicznej, rzeczą sądu administracyjnego jest zweryfikować, czy zajęte w tym przedmiocie stanowisko adresata wniosku dostępowego jest zgodne z prawem na gruncie wszystkich ustaw normujących zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej nie jest wyznaczany stanowiskiem strony, lecz granicami sprawy, które określa obowiązujący porządek prawny - zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a.

NSA wskazał finalnie, że w ponownie prowadzonym postępowaniu Sąd pierwszej instancji ustali, wobec jakiego podmiotu została wniesiona skarga w niniejszej sprawie. W tym celu nie należy wykluczać wezwania skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez prawidłowe określenie organu, któremu zarzuca się bezczynność - art. 57 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Ponadto WSA oceni, czy wnioskowana informacja stanowi informację publiczną, a jeżeli tak, to czy tryb i zasady jej udostępnienia regulują przepisy u.d.i.p., czy też przepisy innych ustaw. Opierając się na ocenach prawnych wynikających z powyższych wskazań, WSA oceni zasadność wniesionej skargi na bezczynność.

Rozpoznając sprawę ponownie Sąd pierwszej instancji pismem z dnia 7 stycznia 2025 r. wezwał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez prawidłowe określenie organu, któremu zarzuca się bezczynność, gdyż skarżąca w skardze wskazała organ: Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. Zarząd Zlewni w G., natomiast z wnioskiem w trybie informacji publicznej wystąpiła do Zarządu Zlewni w G. W odpowiedzi, skarżąca sprecyzowała skargę wskazując, że kwestionuje bezczynność Zarządu Zlewni w G.

W następstwie zarządzenia z dnia 11 marca 2025 r. Sąd pierwszej instancji doręczył Dyrektorowi Zarządu Zlewni w G. skargę oraz odpowiedź na skargę.

W piśmie z dnia 25 marca 2025 r. organ wniósł o oddalenie skargi.

Opisanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uwzględnił wniesioną skargę.

W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd meriti wskazał, że niniejsza sprawa była przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku złożonej przez skarżącą skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 20 września 2024 r., sygn. akt III OSK 345/24 uchylił wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 września 2023 r., sygn. akt III SAB/GI 172/23 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Uchylenie zaskarżonego wyroku przez NSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania skutkuje powrotem do sytuacji, która istniała przed wydaniem wyroku przez sąd pierwszej instancji. Stosownie bowiem do treści art. 190 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zaznaczyć przy tym należy, że rozpatrując ponownie sprawę wojewódzki sąd administracyjny związany jest nie tylko wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, ale również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania. Związanie sądu administracyjnego pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie, nawet wówczas, gdy nie podziela wyrażonych w tym wyroku ocen (przytoczono wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2022 r., sygn. akt I FSK 1346/22).

Sąd meriti podniósł, że rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia 15 stycznia 2023 r. o przesłanie zanonimizowanego skanu operatu wodnoprawnego. Zgodnie z art. 149 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) lub stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b P.p.s.a.). Sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

Sąd pierwszej instancji wskazał, że co do zasady realizacja konstytucyjnie przysługującego obywatelom prawa do uzyskiwania informacji publicznej odbywa się na zasadach i trybie określonych w u.d.i.p. Jednak zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie tylko nie naruszają, a wręcz powinny uwzględniać zasady i tryb dostępu do informacji wynikające z lex specialis. Istota odesłania, o którym mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. dotyczy bowiem takiej sytuacji, że to odrębna ustawa precyzuje zarówno zasady, jaki i tryb dostępu do informacji publicznej, których zastosowanie wyłączać będzie zasadność ich realizacji na podstawie trybu ogólnego (przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2012 r.; sygn. akt I OSK 2451/11).

Do takich ustaw należy ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1112), dalej: "ustawa środowiskowa". Tryb przewidziany tą regulacją jest trybem szczególnym w stosunku do trybu ogólnego. Zgodnie z art. 4 ustawy środowiskowej każdy ma prawo do informacji o środowisku i jego ochronie na warunkach określonych ustawą. W myśl art. 8 ust. 1 ustawy środowiskowej władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów i trybunałów - działalności orzeczniczej.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy środowiskowej udostępnieniu, o którym mowa w art. 8, podlegają informacje dotyczące:

1) stanu elementów środowiska, takich jak: powietrze, woda, powierzchnia ziemi, kopaliny, klimat, krajobraz i obszary naturalne, w tym bagna, obszary nadmorskie i morskie, a także rośliny, zwierzęta i grzyby oraz inne elementy różnorodności biologicznej, w tym organizmy genetycznie zmodyfikowane, oraz wzajemnych oddziaływań między tymi elementami;

2) emisji, w tym odpadów promieniotwórczych, a także zanieczyszczeń, które wpływają lub mogą wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1;

3) środków, takich jak: środki administracyjne, polityki, przepisy prawne dotyczące środowiska i gospodarki wodnej, plany, programy oraz porozumienia w sprawie ochrony środowiska, a także działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1, oraz na emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów;

4) raportów na temat realizacji przepisów dotyczących ochrony środowiska;

5) analiz kosztów i korzyści oraz innych analiz gospodarczych i założeń wykorzystanych w ramach środków i działań, o których mowa w pkt 3;

6) stanu zdrowia, bezpieczeństwa i warunków życia ludzi, oraz stanu obiektów kultury i obiektów budowlanych - w zakresie, w jakim oddziałują na nie lub mogą oddziaływać:

a) stany elementów środowiska, o których mowa w pkt 1, lub

b) przez elementy środowiska, o których mowa w pkt 1 - emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, oraz środki, o których mowa w pkt 3.

Informacje, o których mowa w ust. 1, udostępnia się w formie ustnej, pisemnej, wizualnej, dźwiękowej, elektronicznej lub innej formie (art. 9 ust. 2 ustawy środowiskowej). Władze publiczne udostępniają informację o środowisku i jego ochronie bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku. Termin, o którym mowa w ust. 1, może zostać przedłużony do 2 miesięcy ze względu na stopień skomplikowania sprawy. W tym przypadku przepisy art. 35 § 5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio (art. 14 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej).

Sąd meriti wskazał, że ustawa środowiskowa nie zawiera własnej definicji "środowiska". Ustawodawca zdefiniował natomiast to pojęcie w art. 3 pkt 39 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2024 r. poz. 54), dalej: "p.o.ś.". Zgodnie z tym przepisem, przez środowisko rozumie się ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami. Ustawa środowiskowa dotyczy zatem informacji o elementach środowiska o charakterze przyrodniczym i ewentualnych działaniach władz w zakresie utrzymania właściwego stanu środowiska przyrodniczego (przywołano wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2019 r.; sygn. akt I OSK 2158/17 oraz z dnia 22 maja 2024 r.; sygn. akt III OSK 639/23; ponadto przywołano publikację K. Tarnackiej, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Wyd. Sejmowe Warszawa 2009, s. 211.).

Zdaniem Sądu pierwszej instancji żądany przez skarżącą dokument - operat wodnoprawny mieści się w zakresie przedmiotowym trybu dostępu do informacji o środowisku i jego ochronie - jest nośnikiem informacji o środowisku i jego ochronie (art. 9 ust. 1 ustawy środowiskowej). Operat wodnoprawny jest bowiem podstawą wydania pozwolenia wodnoprawnego (art. 400 ust. 8 Prawa wodnego) i zawiera dane określone w art. 409 Prawa wodnego, takie, jak m.in.: wyszczególnienie: a) celu i zakresu zamierzonego korzystania z wód, b) celu i rodzaju planowanych do wykonania urządzeń wodnych lub robót, c) rodzaju urządzeń pomiarowych oraz znaków żeglugowych, d) rodzaju i zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych; charakterystykę wód objętych pozwoleniem wodnoprawnym; charakterystykę odbiornika ścieków lub wód opadowych lub roztopowych objętego pozwoleniem wodnoprawnym; określenie wpływu planowanych do wykonania urządzeń wodnych lub korzystania z wód na wody powierzchniowe oraz wody podziemne, w szczególności na stan tych wód i realizację celów środowiskowych dla nich określonych; wielkość przepływu nienaruszalnego, sposób jego obliczania oraz odczytywania jego wartości w miejscu korzystania z wód; wielkość średniego niskiego przepływu z wielolecia (SNQ) lub zasobu wód podziemnych; planowany okres rozruchu, sposób postępowania w przypadku rozruchu, zatrzymania działalności lub awarii urządzeń istotnych dla realizacji pozwolenia wodnoprawnego, a także rozmiar i warunki korzystania z wód oraz urządzeń wodnych w tych sytuacjach wraz z maksymalnym, dopuszczalnym czasem ich trwania; informację o formach ochrony przyrody utworzonych lub ustanowionych na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, występujących w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych; ilość pobieranej wody, w tym dla wód powierzchniowych maksymalną ilość m3 na sekundę, średnią ilość m3 na dobę, maksymalną ilość m3 na godzinę oraz dopuszczalną ilość m3 na rok, a dla wód podziemnych maksymalną ilość m3 na sekundę, średnią ilość m3 na dobę oraz dopuszczalną ilość m3 na rok; opis techniczny urządzeń służących do poboru wód, w tym ich maksymalną techniczną wydajność oraz przewidywany czas ich wykorzystywania.

Informacja, której udostępnienia żądała skarżąca, stanowi informację o środowisku, więc jej udostępnienie powinno nastąpić z zachowaniem terminu określonego w art. 14 ust. 1 ustawy środowiskowej, a odmowa udostępnienia powinna przybrać formę decyzji administracyjnej, o czym przesądza art. 20 ust. 1 ustawy środowiskowej. Ponadto z art. 16 w związku z art. 20 ustawy środowiskowej wynika enumeratywny katalog sytuacji, w których władze publiczne mogą odmówić udostępnienia informacji oraz wskazują decyzję administracyjną jako prawną formę odmowy udostępnienia informacji. Jeżeli nie zachodzi żadna przesłanka odmowy, a organ nie odmówił udostępnienia informacji w drodze decyzji, to zastosowanie znajduje art. 14 ust. 1 ustawy środowiskowej. Oznacza to, że organ udostępnia wnioskowane informacje co do zasady bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku, a udostępnienie takie przybiera formę czynności materialno-technicznej.

W realiach rozpatrywanej sprawy organ nie udostępnił skarżącej żądanego dokumentu, ani nie wydał decyzji odmowej, zatem organ pozostaje bezczynny. W dacie wniesienia skargi sprawa nadal nie została załatwiona w jednej ze wskazanych form. Skoro organ nie wykonał obowiązków w ustawowym terminie (art. 14 ustawy środowiskowej) dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącej (art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W tym stanie rzeczy Sąd zobowiązał organ do załatwienia sprawy skarżącej w terminie miesiąca od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem (art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

W ocenie Sądu pierwszej instancji bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (przywołano wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 4 czerwca 2019 r.; sygn. akt II OSK 3374/18; z dnia 6 sierpnia 2019 r.; sygn. akt II OSK 1802/19; z dnia 18 stycznia 2019 r.; sygn. akt II OSK 1557/18 oraz z dnia 5 września 2018 r.; sygn. akt II OSK 272/18). Sąd meriti wskazał, że w sprawie organ nie odniósł się do żądania skarżącej. Natomiast zareagował na jej wniosek organ niewłaściwy. W ocenie Sądu sytuacja ta była wynikiem błędnej interpretacji przepisów prawa, a sprawa nie należy do oczywistych, zatem postawy organu nie można ocenić jako celowo lekceważącej i nacechowanej złą wolą.

Sąd pierwszej instancji rozważył także zastosowanie środka prawnego w postaci grzywny oraz przyznania skarżącej sumy pieniężnej, o co wnosiła w skardze. Zdaniem Sądu meriti w okolicznościach faktycznych sprawy nie ma żadnych podstaw do zastosowania środka prawnego w postaci grzywny, jak również zasądzenia na rzecz skarżącej od organu sumy pieniężnej, co determinowało orzeczenie o oddaleniu skargi w tym zakresie na podstawie art. 151 P.p.s.a. Środki prawne z art. 149 § 2 P.p.s.a. powinny być bowiem stosowane w szczególnie nagannych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona zamierzonego lub nieuzasadnionego racjonalnie lub prawnie unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (przywołano wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych; w Poznaniu z dnia 23 lipca 2021 r.; sygn. akt I SAB/Po 29/20 oraz w Gliwicach z dnia 7 sierpnia 2019 r.; sygn. akt SAB/Gl 72/19). Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie.

Finalnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że rozpatrując sprawę ponownie organ będzie związany przedstawioną oceną prawną i rozpatrzy wniosek skarżącej w trybie ustawy środowiskowej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ zaskarżając wydany wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez dokonanie zmiany podmiotowej po stronie podmiotu, przeciwko któremu skargę wniesiono z Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na Dyrektora Zarządu Zlewni w G. i rozpatrzenie sprawy z udziałem podmiotu, którego bezczynność nie była przedmiotem skargi, a w konsekwencji pozbawienie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie czynnego udziału w postępowaniu i wydanie wyroku co do podmiotu niebędącego stroną postępowania, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności postępowania - tj. naruszenie art. 32 w zw. z art. 183 § 1 pkt 5 P.p.s.a.;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez rozpatrzenie sprawy z udziałem Dyrektora Zarządu Zlewni w G., pomimo że skarga dotyczyła bezczynności Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, a w konsekwencji przekroczenie granic skargi na bezczynności i wydanie wyroku co do podmiotu, który nie został w skardze na bezczynność wskazany jako dopuszczający się bezczynności, a tym samym rozstrzygnięcie poza granicami sprawy - tj. naruszanie art. 134 w zw. z art. 57 § 1 pkt 2 P.p.s.a.;

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez nieoddalenie skargi pomimo ustalenia, że podmiot, którego bezczynności skarga dotyczyła (Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie) nie był dysponentem żądanej informacji, tj. naruszenie art. 151 P.p.s.a.;

4. naruszenie przepisów materialnych poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że prawo dostępu do informacji publicznej oraz prawo do informacji o środowisku obejmują prawo do uzyskania kopii dokumentu, tj. naruszenie art. 10 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1, art. 6, art. 7 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. oraz art. 9 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz o przyznanie organowi od skarżącej kosztów zastępstwa procesowego w niniejszej sprawie według norm przepisanych. Ponadto skarżący kasacyjnie organ oświadczył, że zrzeka się rozprawy przed sądem drugiej instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesione zarzuty szerzej umotywowano.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie organ skarżący kasacyjnie złożył stosowny wniosek, a strona przeciwna i uczestnik postępowania nie przedstawili odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów z punktów 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, to jest zarzutu naruszenia art. 32 w zw. z art. 183 § 1 pkt 5 P.p.s.a. oraz zarzutu naruszenia art. 134 w zw. z art. 57 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wskazać należy, że są one a limine niezasadne.

Jak stanowi art. 32 P.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są, skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z kolej zgodnie z art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Wymaga wskazania, że nieważność postępowania z przyczyny, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy strona, wskutek naruszenia przepisów przez sąd pierwszej instancji, nie uczestniczy w postępowaniu, nie otrzymuje zawiadomień, zostaje pozbawiona możliwości przedstawienia swojego stanowiska. Stwierdzenie uchybienia kwalifikowanego w ramach analizowanej podstawy nieważności nie wymaga przy tym wykazania związku pomiędzy tym uchybieniem, a wynikiem sprawy. Nie jest bowiem sporne, iż prawo do obrony to przede wszystkim prawo do bycia wysłuchanym. Strona postępowania powinna mieć możliwość przedstawienia swoich racji przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego sprawę, a swoje stanowisko strona może prezentować zarówno w pismach procesowych, jak też bezpośrednio przed sądem na rozprawie.

Mając na uwadze realia rozpatrywanej sprawy, w tym rozważania wyrażone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2024 r. (sygn. akt III OSK 345/24), uznać należy, że skarżąca bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej zarzuciła Dyrektorowi Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (organowi właściwemu w sprawach gospodarowania wodami), a nie Państwowemu Gospodarstwu Wodnemu Wody Polskie (państwowej osobie prawnej), jak wskazuje autor skargi kasacyjnej. W sprawie nie ma zatem podstaw do uznania, że Sąd pierwszej instancji rozpatrzył sprawę z udziałem podmiotu, którego bezczynność nie była jej przedmiotem, a zatem, że naruszył art. 32 w zw. z art. 183 § 1 pkt 5 P.p.s.a.

Nie ma również podstaw do przyjęcia, że Sąd meriti naruszył art. 134 § 1 P.p.s.a. Należy mieć bowiem na uwadze, że rozstrzyganie "w granicach danej sprawy" - o czym stanowi art. 134 § 1 P.p.s.a. - oznacza, że sąd administracyjny nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. O naruszeniu art. 134 § 1 P.p.s.a. można by zatem mówić, gdyby Sąd pierwszej instancji wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - pomimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane w skardze, a które Sąd ten instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ.

Mając na uwadze warstwę opisową podniesionych zarzutów trudno nadto uznać, że Sąd pierwszej instancji mógł naruszyć art. 57 § 1 pkt 2 P.p.s.a., który to przepis określa szczegółowe wymagania formalne skargi jako pisma w postępowaniu sądowym.

Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutów z pkt 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że skarżąca we wniosku dostępowym zażądała "przesłania zanonimizowanego skanu operatu wodnoprawnego [...]". Mając na uwadze powyżej wyrażone zapatrywania w przedmiocie adresata wniosku dostępowego zarzut z pkt 3 petitum skargi kasacyjnej - niezależnie od jego wadliwości formalnej polegającej na wskazaniu w jego treści wyłącznie przepisu o charakterze wynikowym – art. 151 P.p.s.a. - uznać należy za oczywiście niezasadny, gdyż skarżący kasacyjnie organ bez wątpienia dysponował dokumentem, którego udostępnienia – w formie zanonimizowanego skanu - zażądała skarżąca. Z kolei zarzut z pkt 4 petitum skargi kasacyjnej został częściowo błędnie skonstruowany, gdyż Sąd pierwszej instancji w ogóle nie dokonywał wykładni wskazanych w warstwie opisowej tego zarzutu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając z kolei na uwadze, że operat wodnoprawny zawiera informacje o środowisku uznać należy, że podlega udostępnieniu w trybie art. 8 i n. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Podkreślenia przy tym wymaga, że podmiot, do którego skierowane jest żądanie udostępnienia informacji, jeżeli uzna ją za informację o środowisku i jego ochronie, udostępnia tę informację przez zwykłą czynność materialno-techniczną albo na podstawie art. 20 ust. 1 ww. ustawy wydaje decyzję o odmowie udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie. Natomiast jeżeli podmiot, do którego skierowane jest żądanie udostępnienia informacji uzna, że informacja ta nie stanowi informacji o środowisku, powinien - w drodze pisma - poinformować wnioskodawcę o zajętym stanowisku.

Należy mieć nadto na uwadze, że w świetle art. 4 ust. 1 Konwencji sporządzonej w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz. U. z 2003 r., Nr 78, poz. 706 ze zm.) każda ze stron zapewni, że zgodnie z poniższymi postanowieniami niniejszego artykułu władze publiczne, w odpowiedzi na żądanie udzielenia informacji dotyczących środowiska, udostępnią społeczeństwu, w ramach ustawodawstwa krajowego, taką informację, w tym również, na żądanie i w zgodzie z literą (b), kopie konkretnej dokumentacji zawierającej lub obejmującej taką informację [...]. Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie następuje w sposób i w formie określonych we wniosku, chyba że środki techniczne, którymi dysponują władze publiczne, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Nie ma zatem racji autor skargi kasacyjnej wskazując, że w świetle regulacji zawartych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie jest możliwe udostępnienie skanu dokumentu (a zatem cyfrowej kopii powstałej w wyniku przetworzenia papierowego oryginału za pomocą urządzenia skanującego) zawierającego informację o środowisku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego art. 15 ust. 1 ww. ustawy należy bowiem interpretować mając na względzie regulację art. 4 ust. 1 Konwencji z Aarhus.

Jak wskazano na wstępie, przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych we wniesionym środku odwoławczym. W realiach rozpatrywanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, o jej oddaleniu.

O sprostowaniu z urzędu oczywistych omyłek pisarskich w zakresie nazwy organu zawartych w sentencji zaskarżonego wyroku orzeczono na podstawie art. 156 § 1 i § 3 P.p.s.a.