Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2008 r. w zakresie sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego postanawia odrzucić sprzeciw

W. F.wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]., wydaną w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2008 r.

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi strona zwróciła się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych w całości.

Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 7 stycznia 2016 r. odmówił przyznania prawa pomocy.

Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 1 lutego 2016 r.

W dniu 9 lutego 2016 r. (data nadania przesyłki na poczcie) skarżąca wniosła sprzeciw domagając się uchylenia postanowienia z dnia 7 stycznia 2016 r. i przyznanie skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 P.p.s.a.).

W sprawie nie ulega wątpliwości, iż postanowienie referendarza sądowego zostało doręczone na adres pełnomocnika strony skarżącej w dniu 1 lutego 2016 r., zatem siedmiodniowy termin na wniesienie sprzeciwu upływał z dniem 8 lutego 2016 r. Tymczasem sprzeciw wniosła skarżąca w dniu 9 lutego 2016 r., zatem z uchybieniem terminu.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a.