Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z [...] lipca 2025 r., którą zaskarżył w części, w której odmówiono umorzenia zaległości skarżącego w płatności opłat abonamentowych za wskazane okresy w wysokości 33 018,38 zł wraz z odsetkami w wysokości 10 069,50 zł. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie został uzasadniony. W wyniku rozpoznania tego wniosku, Sąd I instancji postanowieniem z 10 października 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2649/25 oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentując wskazał, że zaskarżona decyzja nie posiada przymiotu wykonalności, ponieważ nie przyznaje ona skarżącemu żadnych uprawnień, ani nie nakłada na niego żadnych obowiązków, zatem nie można mówić tym przypadku o możności wywołania przez tę decyzję niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygnięcie o odmowie umorzenia zaległości nie wykreowało obowiązku, który mógłby podlegać wyegzekwowaniu od skarżącego i to w sposób zagrażający wyrządzeniem mu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.
Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a." daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. obejmuje wszystkie akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a., które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, czyli decyzje, postanowienia oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Należy jednak zauważyć, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a takiej cechy nie mają decyzje odmowne. Decyzja, której dotyczył rozpatrzony w zaskarżonym postanowieniu wniosek o wstrzymanie jej wykonania, została wydana w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłat abonamentowych miała, więc charakter odmowny i nie nadawała się do wykonania, ani w drodze dobrowolnej, ani w drodze postępowania egzekucyjnego. Decyzje odmowne, co do zasady, od której wyjątki w sprawie nie zachodzą, nie mają cech wykonalności polegającej na spowodowaniu stanu rzeczy, który byłby zgodny z rozstrzygnięciem (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, str. 122). Zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.
