Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Straszy Sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi A. K.-D., D. K. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.

A. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 19 lutego 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 11 sierpnia 2009 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego budynku oraz budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wbudowanym oraz infrastrukturą techniczną przy ul. [...] w G., na działkach nr [...] i [..].

Skarżąca D. K. i A. K. wnieśli na powyższe decyzje skargę o identycznej treści w odrębnym piśmie.

Zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2010 r. skargi te zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Skarżący domagali się uchylenia wskazanych powyżej decyzji.

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny:

Wnioskiem z dnia 23 marca 2007 r. W. M. wystąpił do Prezydenta Miasta G. z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego budynku oraz budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wbudowanym oraz infrastrukturą techniczną przy ul. [...] w G. W odpowiedzi organ pierwszej instancji decyzją z dnia 3 sierpnia 2007 r. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W wyniku zaskarżenia przedmiotowej decyzji przez A. K. oraz D. i A. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. uchyliło ją i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w niniejszej sprawie spełniony został warunek zawarty w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm) dalej jako U.p.z.p. w zakresie kontynuacji funkcji, gdyż w obszarze analizowanym występuje zarówno zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, jak i wielorodzinna. Stwierdził również, iż wszystkie parametry planowanej inwestycji ustalił zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) dalej jako Rozporządzenie MI, biorąc pod uwagę parametry zabudowy działek w obszarze analizowanym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., decyzją z dnia 27 maja 2008 r. utrzymało zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy uznając, że sprawie spełnione zostały przesłanki do jej wydania.

Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie sygn. akt II SA/Gd 584/08 uchylił powyższe decyzje organu pierwszej i drugiej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku wskazał, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa, jak i planowany nowy sposób użytkowania obiektu budowlanego, powinny odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Organ ten musi zatem najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, a następnie ustalić cechy nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy. Sąd uznał ponadto, że decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia 24 stycznia 2008 r. oraz utrzymująca ją w mocy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. zostały wydane z naruszeniem § 3 Rozporządzenia MI, ponieważ obszar poddany analizie częściowo wyznaczony został w odległości mniejszej od granic działki nr 196 niż 3-krotna szerokość jej frontu.

W rezultacie ponownie przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji decyzją z dnia 11 sierpnia 2009 r., działając na podstawie art. 59 ust.1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust.1, art. 53 ust. 3 i 4 pkt 9, art. 54 i art. 55 U.p.z.p., § 2-3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) oraz Rozporządzenia MI ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego budynku oraz budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wbudowanym oraz infrastruktura techniczną przy ul. H. w G., na działkach nr [..] i [...].

W pkt. 2 a) rozstrzygnięcia dotyczącym określenia warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalono m.in. obowiązującą linię zabudowy, jako kontynuację linię zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu na 0,21 oraz maksymalną wysokość całkowitą górnej krawędzi elewacji frontowej mierzonej od gzymsu do attyki budynku projektowanego na 10,5 m.

Dalej określono szerokość elewacji frontowej, geometrię dachu oraz ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz zdrowia ludzi. Ustalono również wytyczne odnośnie komunikacji, w tym powiązanie z miejskim układem drogowym oraz zawarto postanowienia, że dojazd do działki powinien odbywać się jednie wjazdem od ul. [...].

W uzasadnieniu wskazano jeszcze, że projekt zagospodarowania terenu winien być wykonany zgodnie z obowiązującymi warunkami technicznymi wynikającymi z przepisów odrębnych.

Ponadto planowana inwestycja winna zapewniać miejsca postojowe dla użytkowników stałych i przebywających okresowo oraz miejsce gromadzenia odpadów stałych niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania zabudowy. W dalszej części uzasadnienia zawarto wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

W uzasadnieniu organ wskazał, że każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W przedmiotowej sprawie spełniony został warunek kontynuacji funkcji, bowiem przez funkcje zabudowy należy rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych, ten zaś dla zabudowy mieszkaniowej, przy zachowaniu stosownych parametrów planowanej inwestycji pozostaje niezmieniony. W obszarze analizowanym w rozumieniu Rozporządzenia MI występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna jak i wielorodzinna. Określone zostały również wymagania dotyczące ochrony osób trzecich, w tym również dostępu do światła dziennego dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Przy ustalonym w sprawie średnim wskaźniku powierzchni zabudowy do powierzchni działki (0,21) oraz szerokości elewacji frontowej (9,5 m z tolerancja do 20%) projektowany budynek nie przekroczy w kierunku północnym linii zabudowy istniejącego garażu na działce przy ul. [...] i [...].

W dalszej części uzasadnienia organ podał, że obszar analizowany w rozumieniu Rozporządzenia MI został wyznaczony ponownie zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 styczni 2009 r. z uwzględnieniem szerokości elewacji frontowej oraz wskaźnika powierzchni zabudowy projektowanego budynku. W dniu 9 czerwca 2009 r. przeprowadzono w siedzibie organu rozprawę administracyjną w trakcie której A. K. oświadczyła, że nie wyraża zgody na wybudowanie planowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Podczas przebiegu rozprawy umożliwiono stronom wniesienie uwag, zaś przed wydaniem decyzji umożliwiono stronom wypowiedzenie się co do dowodów zgromadzonych w sprawie.

Odwołanie od tej decyzji wniosła A. K., zarzucając organowi pierwszej instancji zignorowanie zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 styczni 2009 r. oraz zaniechanie sporządzenia potrzebnych analiz, przez co przeprowadzona rozprawa administracyjna była nieefektywna.. Wniesione przez odwołującą się na rozprawie administracyjne uwagi pozostały bez odpowiedzi. Obliczeni dotyczace wskaźnika nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki położonej przy ul. [...] w G. dowołująca się otrzymała dopiero kilka dni po rozprawie. Sama decyzja organu pierwszej instancji zawiera natomiast szereg sprzeczności i jest niezupełna. Nie zawiera ona obliczeń dotyczących szerokości elewacji frontowej. Skarżąca pismem z dnia 22 czerwca 2009 r. wystąpiła do organu o wskazanie tych danych, jednakże nie doczekała się odpowiedzi. Zdaniem skarżącej w analizowanym obszarze wbrew twierdzeniu organu nie jest realizowane budownictwo wielorodzinne. Organ nie wziął również pod uwagę wskaźnika zabudowy, który jest zawyżony z uwagi na zabudowę bliźniaczą zrealizowaną przy ul. [...] i to pomimo wskazania tej okoliczności przez skarżącą.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., decyzją z dnia 19 lutego 2009 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W przekonaniu Kolegium, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania organ pierwszej wydał decyzję spełniającą wymogi formalne. Zarówno z opracowanej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dokonanej w uzasadnieniu decyzji analizy stanu faktycznego i prawnego działki nr 196 KM 66 wynika, które działki przyjęto do ustalenia poszczególnych wskaźników . Wyjaśniono równocześnie, że po południowej stronie ulicy H. występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, która z uwagi na położenie, gabaryty budynków oraz powierzchnię terenu nie rzutuje na ustalenie parametrów dla projektowanej zabudowy, dlatego nie była brana pod uwagę.

Wbrew twierdzeniu skarżącej w aktach sprawy znajduje się dokładne wyliczenie kwestionowanego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki z wyszczególnieniem poszczególnych działek. Prawidłowo również dokonano powyższych wyliczeń jedynie co do działek zabudowanych. Zdaniem organu w sprawie brak jest także podstaw do kwestionowania szerokości elewacji frontowej ustalonej przez organ na 9,5 m z tolerancją do 20%. W analizie wyszczególniono nieruchomości, zabudowa których przyjęta została do powyższych obliczeń, a dodatkowo w aktach sprawy, na karcie nr 32 podano dane ustalone dla poszczególnych obiektów.

Zdaniem Kolegium zarzut zignorowania zaleceń Sądu Administracyjnego przez organ pierwszej instancji, który wezwał stronę na rozprawę bez wcześniejszego zawiadomienia o sporządzeniu analiz, doręczając je dopiero na rozprawie stanowi o pewnym odstępstwie od precyzyjnych wskazań zawartych w wyroku, to jednakże nie może stanowić podstawy do uchylenia, czy też zmiany zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazali bowiem, aby zarzucane przez nich uchybienie uniemożliwiło im dokonanie jakiejś czynności, czy też zaprezentowania swojego stanowiska w sprawie.

A. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając organom obu instancji rażące naruszenie prawa.

W przekonaniu skarżącej wadliwość postępowania sprowadza się w pierwszej kolejności do niewykonania przez organy zaleceń Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 28 styczni 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 585/08. Ponadto organ dopuścił się innych naruszeń przepisów postępowania, ponieważ przeprowadził rozprawę administracyjną nie doręczając przed tą rozprawą analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz analizy stanu faktycznego i prawnego działki przy ul. [...] w G.. Skarżąca nie mogła się zatem przygotować do rozprawy, a ta nie spełniła swych funkcji.

Zdaniem skarżącej decyzje zawierają sprzeczności i są niezupełne. Na stronie 5 decyzji organ zawarł informację, że w trakcie przeprowadzonej rozprawy jedynie pełnomocnik inwestora G. H. nie wzniósł żadnych uwag, podczas gdy na tej samej stronie uzasadnienia znajduje się informacja, że spółka "A" (właściciel nieruchomości objętej niniejszą decyzją) jako strona postępowania nie udzielała nikomu pełnomocnictwa. Wbrew twierdzeniu skarżącej nie uzyskała ona danych stanowiących podstawę obliczania szerokości elewacji frontowej, zaś jej wyliczenia różnią się od wyliczeń organu. Dalej skarżąca odniosła się do sposobu wyliczenia wskaźnika zabudowy podając, że na analizowanym obszarze wbrew twierdzeniu organu nie było realizowane budownictwo wielorodzinne. Bezzasadnie organ przy obliczaniu wskaźnika zabudowy nie wziął pod uwagę działek nr [...] (zabudowana) wraz z działkami [...] i [...] stanowiących własność jednej osoby oraz działek [...] łącznie z dz. nr 138 również będącymi własnością jednego właściciela. Organ nie odniósł się również do twierdzeń strony dotyczących zawyżenia wskaźnika zabudowy z uwagi na bliźniaczą zabudowę przy ul. [...], co powoduje zwiększenie tego wskaźnika.

Skarżąca wskazała również, że treść art. 61 ust. 1 U.p.z.p. ustala zasadę dobrego sąsiedztwa uzależniającą zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania cech nowej zabudowy do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Dlatego nie do zaakceptowania są decyzje pozwalające na budowę kamienic wielorodzinnych na terenie budownictwa jednorodzinnego. Skarżąca poddała w wątpliwość również sposób wyliczenia współczynnika zabudowy, gdyż jeżeli w granicach obszaru analizowanego znajdują się działki niezabudowane lub zabudowane budynkiem gospodarczym (np. działka nr [...]) to powinny one również zostać uwzględnione przy sporządzaniu analizy, a tak w rozpatrywanym przypadku nie uczyniono. Poza tym skarżąca nie widzi sensu, aby granica obszaru analizowanego była węższa niż obszar wzięty pod uwagę przy obliczeniach. Sposób wyliczania obszaru analizowanego do dwóch miejsc po przecinku również nie znajduje uzasadnienia w przepisach.

Dalej skarżąca podniosła, że w piśmie z dnia 22 czerwca 2009 r. wniosła uwagi do przedstawionych w trakcie rozprawy analiz funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz analizy stanu faktycznego i prawnego działki przy ul. [..], jednakże pismo to pozostało bez odpowiedzi. Dlatego skarżąca w dalszym ciągu nie zna wielkości przyjętych do wyliczenia szerokości elewacji frontowej, choć wyliczenia strony nie są tożsame z wyliczeniami organu.

Wreszcie twierdzenia Kolegium, że pewne odstępstwa od zaleceń Sądu nie mogą uzasadniać uchylenia decyzji, gdyż nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia nie mogą zostać zaakceptowane przez skarżącą. Kolegium w uzasadnieniu decyzji stwierdziło, że prawidłowa kwalifikacja budynku położonego przy ul. Hodowlanej 20 – 34 jako budynku wielorodzinnego została oceniona przez Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 584/08 nie ma żadnego znaczenia w niniejszym postępowaniu. Tymczasem WSA w Gdańsku wydając powyższy wyrok nie dysponował informacjami, iż właścicielami budynku przy ul. [...] są właścicielami budynku jednorodzinnego, co potwierdzają zgromadzone przez skarżącą dokumenty oraz to, że budynek przy ul. [...] nie był nigdy przekwalifikowany na budynek wielorodzinny. Organ nie odniósł się również do tych uwag skarżącej. Wszystkie opisane wyżej okoliczności czynią skargę zasadną.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Z treści pisma z dnia 20 czerwca 2010 r. wynika, że w dniu 11 sierpnia 2010 r. przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy została przeniesiona na G. H., który został dopuszczony do udziału w postępowaniu sądowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) dalej jako P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W związku z powyższym Sąd ponownie rozpatrujący sprawę winien zbadać, czy organy zastosował się do wskazówek zawartych wcześniejszym orzeczeniu tego Sądu.

W przedmiotowej sprawie oznacza to kontrolę zastosowania przez organy wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 stycznia 2009 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 585/08, w którym Sąd uchylił decyzje organów obu instancji i nakazał ponowne przeprowadzenie postępowania przy zastosowaniu wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku, a polegających na dokonaniu ponownej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich oraz ustaleniu cech nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy, a także wyeliminowaniu naruszenia § 3 Rozporządzenia MI polegającego wyznaczeniu obszaru analizowanego w odległości mniejszej od granic działki nr [...] niż trzykrotna szerokość jej frontu.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie ustalił, iż Prezydent Miasta G. ponownie rozpatrując sprawę dokonał ponownie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalenia przeprowadzonej analizy były podstawą decyzji z dnia 11 sierpnia 2009 r. o ustaleniu warunków zabudowy, a wynik analizy składający się z części tekstowej oraz graficznej stanowi załącznik do decyzji organu I instancji. Zawarto w niej ustalenia dotyczące zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich oraz ustalono cechy nowej zabudowy mającej powstać na działce nr 196, o których mowa w § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Rozporządzenia MI).

Obszar poddany analizie wyznaczony został zgodnie z Rozporządzeniem MI i obejmuje swym zasięgiem budynki mieszkalne jednorodzinne i wielorodzinne, wolnostojące oraz w zabudowie bliźniaczej, położone przy ul. [...] położone podobnie jak działka inwestora po północnej stronie ul. [...] oraz przy ul. [...] położone po stronie przeciwnej, stanowiące duże bloki wielomieszkaniowe. Z uwagi na położenie oraz gabaryty zabudowa ta w mniejszym stopniu rzutuje na ustalenia decyzji. Zdaniem organów usytuowanie istniejących budynków wzdłuż ul. [...] kształtuje czytelną linie zabudowy, przebiegającą w odległości od krawędzi jezdni zgodnej z wymaganiami ustawy o drogach publicznych. Przyjęto linię zabudowy jako przedłużenie linii zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, co potwierdza załącznik graficzny. Organy prawidłowo ustaliły wskaźnik nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki na 0,21 %. Jak wyjaśniono w obszarze analizowanym po południowej stronie ulicy [...] występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, która z uwagi na położenie, gabaryty budynków oraz powierzchnię terenu (około 2 ha) nie rzutuje na ustalenia parametrów dla projektowanej zabudowy. Biorąc zatem za podstawę § 5.2 Rozporządzenie MI wskaźnik powierzchni zabudowy ustala się jako średni wskaźnik powierzchni zabudowy działek oraz powierzchni zabudowy terenów położonych po północnej stronie ul. [...] oraz ul. [...]. Ustalony w ten sposób wskaźnik gwarantuje zachowanie ładu przestrzennego w tym rejonie oraz dostosowanie nowej zabudowy do istniejących standardów. Wyjaśniono również sposób obliczania szerokości elewacji frontowej na podstawie szerokości elewacji budynków położonych wzdłuż ul. [...] ustalając że średnia szerokość stanowi 9,5 m. Analogicznie przedstawiono mechanizm ustalania wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej ze wskazaniem podstawy prawnej oraz sposobu określenia geometrii dachu.

Stosując się do zaleceń Sądu organ I instancji ustalił też na nowo obszar analizowany o którym mowa w § 3 Rozporządzenia MI. Do obszaru tego włączono działkę objętą wnioskiem inwestora nr [...] oraz działki sąsiadujące, w tym położone przy ul. [...] nr [...], [...], [...], [...], [..], [...], [..], [...], [...], [...], [...], [..], [...], [...]. Położone podobnie jak działka objęta wnioskiem inwestora, po północnej stronie ul. [...] nr [..], [..], [..], [..], [..], [..], [..], [...], [...], [...]. Działki znajdujące się po południowej stronie ul. [...] nr [...] i [..] oraz działki położone przy ul. [...] nr [...], [...], [...] i nr [...]. Na obszar analizowany składały się zatem wszystkie działki położone w odległości minimum 60 m wokół działki nr [...], jako że zgodnie z § 3 Rozporządzenie MI jego granice muszą być nie mniejsze niż trzykrotna szerokość frontu działki, którą organ ustalił na 20 m.

W przekonaniu Sądu z decyzji I instancji oraz załączonej do niej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w sposób czytelny wnika sposób ustalenia przez organ wymagań zabudowy dla nowej inwestycji realizowanej na działce nr 196.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania polegającego na braku dokładnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnienia przez organy wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę stoi na stanowisku, iż zarzut ten nie znajduje uzasadnienia. Należy zauważyć, iż przedmiotowa sprawa była już rozpoznawana przez tutejszy Sąd, który wskazał uchybienia pełnione w trakcie postępowania administracyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wytyczne te zostały zastosowane w trakcie ponownie przeprowadzonego postępowania. Nowa analiza z dnia 11 sierpnia 2009 r. została wydana zgodnie z przepisami Rozporządzania MI i wskazano w niej nieruchomości będące odniesieniem do ustalenia warunków planowanej nowej zabudowy zarówno w części tekstowej jak i graficznej. Ponadto w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wyjaśniono podstawę na ustalono skazane w niej parametry planowanej inwestycji – w szczególności w wyniku zastosowania się do wytycznych zawartych w wyroku Sądu z dnia 28 stycznia 2009 r. Zdaniem składu orzekającego kontrola całości powyższych ustaleń prowadzi do wniosku, że organy ponownie przeprowadzając postępowanie wypełniły wytyczne Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 stycznia 2009 r., czyniąc tym samy zarzuty skarżących w tym przedmiocie bezzasadnymi.

Należy stwierdzić, iż nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia przepisów postępowania polegający na przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej bez doręczenia stronom przed tą rozprawą analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz analizy stanu faktycznego i prawnego działki przy ul. [...] w G., przez co skarżący nie mogli przygotować się do rozprawy. Zgodnie z art. 89 § 2 K.p.a. organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. W rozpatrywanym przypadku rozprawa administracyjna odbyła się dniu 9 czerwca 2009 r. a więc przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji. O rozprawie strony zostały powiadomione prawidłowo w rozumieniu art. 90 i 91 K.p.a. Jak wynika z protokołu rozprawy zgromadzone na niej osoby zapoznano z analizą funkcji oraz cech zabudowy i zabudowania terenu przy ul. [..] oraz wręczono im kserokopie analizy wyznaczając dodatkowo 14 dniowy termin do wniesienia uwag. Zatem strona skarżąca nie została pozbawiona prawa do przedstawienia swojego stanowiska, zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu, czy też składania wyjaśnień w trakcie rozprawy oraz później. Tym samym samo nieprzygotowanie się strony do rozprawy nie ograniczyło jej uprawnień do późniejszego kwestionowania otrzymanej na rozprawie analizy.

Za chybione należy również uznać zarzuty dotyczące braku odpowiedzi organu na pismo skarżących z dnia 22 czerwca 2009 r., gdyż pismo to zawierało uwagi dotyczące przebiegu rozprawy administracyjnej, założeń analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz analizy stanu faktycznego i prawnego działki przy ul. [...] w G. Tymczasem organ pierwszej instancji, co już zostało częściowo wyżej wyjaśnione odniósł się do przedstawionych w piśmie argumentów w treści decyzji z dnia 11 sierpnia 2008 r.

Odnosząc się końcowo do zarzutów, iż uzasadnienie decyzji zawiera sprzeczność, gdyż na stronie 5 decyzji organ pierwszej instancji zawarł informację, że w trakcie przeprowadzonej rozprawy jedynie pełnomocnik inwestora G. H. nie wzniósł żadnych uwag, podczas gdy na tej samej stronie uzasadnienia znajduje się informacja, że spółka "A" (właściciel nieruchomości objętej niniejsza decyzją) jako strona postępowania nie udzielała nikomu pełnomocnictwa Sąd uznał, że uchybienie to nie spowodowało to żadnych negatywnych następstw dla skarżących, którzy nie zostali z tego tytułu pozbawieni możliwości obrony swoich praw przed organami jak również możliwości zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego.

Reasumując powyższe należało uznać, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.