Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania skargi i wniosków postanawia: odrzucić skargę.

M. K. (dalej jako: "skarżący") pismem z 9 października 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność

Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania skargi i wniosków. Skarżący wskazał, że pismem z 1 września 2025 r. złożył skargę do Ministra Sprawiedliwości wnosząc o uchylenie decyzji Kuratora Okręgowego oraz przeprowadzenie niezależnej kontroli nadzoru kuratorskiego. Następnie pismem z 5 września 2025 r. skarżący skierował kolejny wniosek dowodowy uzupełniający i rozszerzający uprzednio złożoną skargę. Skarżący podkreślił, że do dnia sporządzenia skargi Minister Sprawiedliwości nie udzielił żadnej odpowiedzi, jak też nie przekazał informacji o stanie sprawy, nie wydał decyzji ani postanowienia, co stanowi rażące przekroczenie ustawowych terminów wynikających z art. 35 § 3 i art. 37 § 1 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarżący pismem z 11 sierpnia 2025 r. złożył do Departamentu Wykonania Orzeczeń i Probacji Ministerstwa Sprawiedliwości skargę na działalność Kuratora Okręgowego w Gdańsku, która w myśl art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1095 z późn. zm.) została przekazana zgodnie z właściwością do Prezesa Sądu Okręgowego w Gdańsku, o czym skarżący został poinformowany przy piśmie z 28 sierpnia 2025 r. W odpowiedzi na to pismo skarżący wystąpił ze skargą na czynności Departamentu Wykonania Orzeczeń i Probacji (pismo z 1 września 2025 r.). Wydział Spraw Obywatelskich Biura Ministra Ministerstwa Sprawiedliwości pismem

z 22 października 2025 r. wyjaśnił skarżącemu, że działania Departamentu były zgodne

z prawem, albowiem zgodnie z art. 228 K.p.a. skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia, a zatem konieczne było przekazanie skargi Prezesowi Sądu Okręgowego w Gdańsku, który jest właściwy do rozpoznania wniesionej skargi. Organ podkreślił ponadto, że korespondencja skarżącego była rozpatrywana w trybie przepisów działu VIII K.p.a., a w związku z tym skarga podlega odrzuceniu, jako niepodlegająca kognicji sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wyjaśnić należy, że każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie

i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia.

Kognicja sądów administracyjnych określona została w art. 3 § 2 p.p.s.a. który zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia, opinie i akty w nim wymienione (pkt 1-7) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, jak również na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 t.j., powoływanej dalej jako ,,K.p.a.") oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760) jak również postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 8-9). Sądy administracyjne orzekają również w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).

Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie

w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności. Podkreślić należy, że bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. W sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji, w których podnoszone jest niewydanie decyzji administracji w terminie określonym w kpa, lub niepodjęcie czynności z zakresu administracji publicznej - kontrola Sądu Administracyjnego sprowadza się więc przede wszystkim do sprawdzenia, czy istotnie sprawa, w której skarżący zarzuca organowi administracji bezczynność podlega załatwieniu przez ten organ na drodze aktu administracyjnego (patrz. wyrok NSA

w Warszawie z 13.06.2001 r., IV SA 961/99, LEX nr 78938).

Jak wynika ze złożonej do tut. Sądu skargi, skarżący zarzuca Ministrowi Sprawiedliwości bezczynność w rozpoznaniu pism z 1 i 5 września 2025 r., które wniósł w odpowiedzi na wydaną przez Kuratora Okręgowego decyzję z 7 sierpnia 2025 r.( nr BKO.050.27.2025) o odmowie przekazania nadzoru. Kierowana do Ministra Sprawiedliwości korespondencja została zakwalifikowana jako skarga na działalność Departamentu Wykonania Orzeczeń i Probacji Ministerstwa Sprawiedliwości w zakresie rozpatrzenia pism skarżącego odnoszących się do funkcjonowania Kuratora Okręgowego.

Skargi takie nie są jednak załatwiane w formie decyzji administracyjnej, bądź też postanowienia, czy innego aktu. Załatwiane są one natomiast w trybie skargowym, uregulowanym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanego "Skargi i wnioski".

Czynności podejmowane przez organy administracji w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Tryb skargowo-wnioskowy (art. 221 i następne K.p.a.) jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego.

Zgodnie z art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi w tym trybie może być

w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących,

a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Kodeks postępowania administracyjnego nie narzuca organom formy w jakiej może nastąpić załatwienia skargi złożonej w opisywanym trybie. Stanowi jednak, że sprawa ma być załatwiona bez zbędnej zwłoki, a skarżącego zawiadamia się o sposobie załatwienia skargi (art. 237 K.p.a.). Oznacza to, że podejmowane w trybie 237 K.p.a. zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie przybiera żadnej z prawnych form działania organu administracji publicznej, podlegających kontroli sądu administracyjnego. W postępowaniu uregulowanym przepisami działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie rozstrzyga się bowiem sprawy administracyjnej, a jedynie informuje o sposobie załatwienia skargi. Zatem czynności podejmowane w tym trybie przez organy administracji samorządowej nie są rozstrzygnięciami, o których mowa w cytowanym art. 3 § 2 p.p.s.a.

Podsumowując, niniejsza sprawa nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Zatem wniesiona skarga, jako niepodlegająca jurysdykcji sądów administracyjnych, nie może być przedmiotem oceny przez sąd administracyjny i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.