Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

|Sygn. akt I SA/Kr 4/26 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lutego 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Inga Gołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 października 2025 r. znak: SKO.Oś/4170/364/2025 w przedmiocie zaliczenia wpłaty z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę.

Postanowieniem z 9 października 2025r. nr: SKO.OŚ/4170/364/2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z 14 sierpnia 2025r. w przedmiocie zaliczenia wpłaty dokonanej przez A.M. w dniu 26 lutego 2025r. w wysokości 7.027,58 zł z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w ten sposób, że tytułem należności głównej zaliczono kwotę 5.752,58 zł, zaś tytułem odsetek zaliczono kwotę 1.275,00 zł.

Postanowienie wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Organ I instancji postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2025r. orzekł o zaliczeniu wpłaty dokonanej przez A.M. w dniu 26 lutego 2025r. w wysokości 7.027,58 zł z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w ten sposób, że tytułem należności głównej zaliczono kwotę 5.752,58 zł, zaś tytułem odsetek zaliczono kwotę 1.275,00 zł. Następnie organ I instancji przedstawił szczegółowy sposób zarachowania wpłaty na poczet zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wraz z odsetkami.

W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy przytoczył treść art. 62§1, §1a i §4 oraz art. 55§2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 1540, ze zm. dalej: O.p.) i uwzględniając powyższe regulacje prawne - z uwagi na okoliczność, że Skarżąca nie dotrzymała terminu płatności opłaty zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej - organ I instancji zarachował wpłatę z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi proporcjonalnie na poczet należności głównej i odsetek.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła Skarżąca, kwestionując je w zakresie, w jakim organ I instancji zaliczył kwotę 1.275,00 zł na poczet odsetek za zwłokę. Skarżąca wskazała, że w lutym 2025r. otrzymała telefon z Wydziału Podatków i Opłat Urzędu Miasta Krakowa z informacją, że złożone przez nią w 2019r. i w 2022r. deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi były błędnie wypełnione. W związku z powyższym Skarżąca dokonała korekty ww. deklaracji. Następnie dokonała zapłaty należności z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, którą to wpłatę organ I instancji zaliczył proporcjonalnie na poczet należności głównej i odsetek.

Zdaniem Skarżącej postępowanie organu administracji, a w szczególności zwłoka organu w wezwaniu do korekty deklaracji jest sprzeczna z zasadami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, w szczególności z zasadą legalizmu. Skarżąca zwróciła uwagę, że już w momencie składania przez nią błędnych deklaracji, czyli w 2019r. i w 2022r. organ I instancji dysponował wszelkimi informacjami niezbędnymi do ustalenia prawidłowej wysokości opłat za gospodarowanie odpadami, dlatego istniała możliwość wcześniejszego wezwania Skarżącej o złożenie stosownej korekty, bez narażenia Skarżącej na odsetki w znacznej wysokości. Termin na załatwienie spraw przez organy wynosi 1 miesiąc i jedynie za taki okres powinny być naliczone jej odsetki za zwłokę, zaś niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie spowodowało narażenie Skarżącej na dodatkowe koszty. Zwlekanie z informacją o konieczności złożenia korekty i występowanie do Skarżącej pod koniec ustawowego terminu przedawnienia roszczeń podatkowych, wynoszącego 5 lat, jest nadużyciem władzy organu względem obywatela.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uznało zażalenie za nieuzasadnione i opisanym na wstępie postanowieniem orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że w sprawie bezspornym był sposób zarachowania wpłaty na poczet zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi proporcjonalnie na poczet należności głównej i odsetek z uwagi na niedochowanie terminu płatności opłaty zgodnie z przepisami ordynacji podatkowej.

Z akt sprawy wynika, że Skarżąca złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy w zabudowie rodzinnej (DW) dla nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] z datą powstania ponoszenia opłaty od 1 listopada 2020r. na kwotę 193,20 miesięcznie. W trakcie weryfikacji deklaracji organ I instancji powziął wątpliwość w zakresie wyboru właściwego formularza deklaracji w stosunku do charakteru zabudowy nieruchomości, z uwagi na wpis do Ewidencji Krakowskich Obiektów Noclegowych obiektu świadczącego usługi hotelarskie, pod wyżej wskazanym adresem, dokonany w dniu 11 kwietnia 2019r.

W dniu 5 lutego 2025r. Skarżąca złożyła korekty deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, począwszy od 1 lipca 2021r. wykazując kwotę opłaty - 281,40 zł (193,20 zł - wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla części zamieszkałej i 88,20 zł - wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla części niezamieszkałej) oraz począwszy od 1 lipca 2022r. wykazując kwotę opłaty - 374,92 zł (226,80 zł - wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla części zamieszkałej i 148,12 zł - wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla części niezamieszkałej). Bezpośrednim skutkiem skorygowania deklaracji z mocą wsteczną było powstanie zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Kolegium wskazało następnie, że w związku z tym, że zobowiązanie podatkowe z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje z mocy prawa, a opłata ta uiszczana jest na podstawie deklaracji - kwota wykazana w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest zobowiązaniem do zapłaty. Termin płatności opłaty wynika z faktu powstania obowiązku podatkowego, a zapłata opłaty powinna nastąpić comiesięcznie w terminie do 14 dnia każdego miesiąca kalendarzowego, w którym powstał obowiązek ponoszenia opłaty. Jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.

W związku ze złożeniem korekt deklaracji (na formularzu DM) przez Skarżącą, uwzględniających opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne - powstały zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi, dlatego też organ zaliczył wpłatę dokonaną w dniu 26 lutego 2025r. przez Skarżącą na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez Skarżącą podatku, czyli opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi, i należnych odsetek, tj. proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.

Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 51§1 O.p. zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. W myśl art. 53§1 O.p. od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę. Odsetki za zwłokę nalicza podatnik od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego (art. 53§3 O.p.). Odsetki za zwłokę wpłacane są bez wezwania organu podatkowego (art. 55§1 O.p.).

W opinii Kolegium, skoro wpłata Skarżącej została dokonana po terminie płatności opłaty, to dokonując zaliczenia Kolegium - mając na uwadze brzmienie art. 55§2 Ordynacji podatkowej - zobowiązane było dokonać rozliczenia zaliczanej wpłaty proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości i na poczet kwoty odsetek.

Mając na uwadze zarzuty Skarżącej odnoszące się do braku wcześniejszego kwestionowania złożonej deklaracji przez organ podatkowy, Kolegium wyjaśniło, że przepisy nie zakreślają organowi terminów na dokonanie czynności sprawdzających. Kolegium jest uprawnione do podejmowania tych czynności do czasu przedawnienia zobowiązania, zaś zgodnie z art. 70§1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Kolegium zaznaczyło, że przepisy regulujące terminy załatwiania spraw podatkowych (art. 139 O.p.) mają zastosowanie w postępowaniu podatkowym i nie mają zastosowania do czynności sprawdzających (art. 280 O.p.), a wskazane przez Skarżącą okoliczności nie stanowią podstawy do wyłączenia naliczania odsetek za zwłokę (art. 54 O.p.).

Skarżąca w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze, zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa oraz nadużycie władzy przez organ administracji, tj. naliczenie odsetek za okres bezczynności organu. W oparciu o tak postawiony zarzut, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę, Skarżąca podkreśliła, że na skutek telefonu od urzędniczki z Wydziału Podatków i Opłat Urzędu Miasta Krakowa z informacją o błędnie wypełnionych deklaracjach – dokonała natychmiastowej korekty deklaracji oraz niezwłocznie zapłaciła należności. W opinii Skarżącej organ w chwili składania błędnych deklaracji przez Skarżącą dysponował wszelkimi informacjami niezbędnymi do ustalenia prawidłowej wysokości opłat za gospodarowanie odpadami: na części nieruchomości mieszkalnej prowadzony jest najem krótkoterminowy, ponieważ obiekt ten był od lat zgłoszony do prowadzonej przez Gminę Kraków ewidencji obiektów świadczących usługi hotelarskie, tzw. obiektów niekategoryzowanych, a taka okoliczność powoduje konieczność zakwalifikowania nieruchomości jako innej nieruchomości niż nieruchomość mieszkalna. Zdaniem Skarżącej system opłat za wywóz śmieci był wówczas nowy, oparty na innych niż wcześniej zasadach, a ponadto nie było odpowiednio rozpropagowanej informacji o powziętych zmianach.

Podsumowując Skarżąca uważa, że zachowanie organu charakteryzowało się nieuczciwością ze względu na zwłokę w poinformowaniu jej o błędnie złożonej deklaracji. Zdaniem Skarżącej skoro deklaracja została przyjęta i na jej podstawie dokonywany był odbiór odpadów z nieruchomości, a ponadto organ nie pozyskał, żadnych nowych informacji dotyczących nieruchomości Skarżącej - wszystkimi potrzebnymi do skorygowania deklaracji informacjami dysponował już w chwili składania przez Skarżącą deklaracji, to Skarżąca miała prawo zakładać, iż deklaracja została złożona w prawidłowy sposób.

Końcowo Skarżąca zarzuciła, że 5-letni termin na dochodzenie należności podatkowych ma uzasadnienie, gdy organ jest zobowiązany przeprowadzać czynności w podstępowaniu kontrolnym, gdy podatnik ukrywa pewne fakty, czy próbuje uniknąć zapłacenia opłat, a organ musi wówczas dokonać pewnych ustaleń. Zdaniem Skarżącej jej sytuacja nie uzasadnia takiego postępowania organu, skoro organ od momentu złożenia deklaracji dysponował odpowiednią wiedzą. Skoro termin na załatwienie spraw przez organy wynosi 1 miesiąc, to zdaniem Skarżącej, co najwyżej za taki okres powinny być naliczone jej odsetki. Skarżąca zarzuciła, że zwlekanie z informacją o konieczności złożenia korekty i występowanie do podatnika pod koniec ustawowego terminu przedawnienia roszczeń podatkowych wynoszącego 5 lat jest sprzeczna z zasadą demokratycznego państwa prawa i nadużyciem władzy organu względem obywatela.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2026r. poz. 143 ze zm. dalej-p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (art. 133§1 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a). Zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Sąd był uprawniony do oceny działań organu w toku postępowania administracyjnego do dnia wniesienia skargi, ale z uwzględnieniem stanu sprawy na dzień orzekania. W przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony.

Dokonana przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie narusza ono prawa zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Rozstrzygnięcie sporu wymaga dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem tym utrzymano w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie zarachowania. W ocenie organu odwoławczego sporna wpłata nie mogła zostać zaliczona zgodnie z żądaniem Skarżącej z uwagi na posiadane przez nią zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa, należało w ocenie Sądu podzielić stanowisko organu odwoławczego, iż w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji zobligowany był do zaliczania wpłat wnoszonych przez Skarżącą na zaległe opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nieruchomości Skarżącej.

Oceniając działanie organów podatkowych, w pierwszej kolejności wskazać trzeba na charakter orzeczenia będącego przedmiotem skargi oraz kontroli sądowej.

Obowiązki właścicieli nieruchomości, właścicieli lokali w budynku wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokali, osób, którym służy tytuł prawny do lokalu w budynkach wielolokalowych, osób faktycznie zamieszkujących lub użytkujących te lokale lub osób faktycznie zamieszkujących lub użytkujących lokal należący do spółdzielni mieszkaniowej - dotyczące utrzymania czystości i porządku określa ustawa z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2025r. poz. 733, dalej: u.c.p.g.) oraz wydane na podstawie jej przepisów akty prawa miejscowego, w tym, w szczególności przepisy uchwały Rady Miasta Krakowa nr XLV/1197/20 z dnia 16 września 2020r. w sprawie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalania wysokości stawki takiej opłaty.

Stosownie do art. 6 ust. 12 u.c.p.g. do opłat stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2025r. poz. 111, 497, 621 i 622), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

Zgodnie z przepisem art. 62§2 O.p., jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku, gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika. Ponadto stosownie do art. 62§4 O.p. w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę oraz kosztów upomnienia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie z zastrzeżeniem §4a. Wcześniej, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2019r., art. 62§1 O.p. stanowił, że jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę, z zastrzeżeniem §2, zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty.

Wpłata Skarżącej wniesiona w dniu 26 lutego 2025r. w wysokości 7.027,58 zł nie mogła zostać zaksięgowana wedle dyspozycji zawartej na tym przelewie albowiem Skarżąca uprzednio nie uregulowała powstałych zaległości. Organ był zatem zobowiązany do pokrycia powstałej zaległości z wpłaty, dokonując zaliczenia kwoty 5.752,58 zł za poczet zaległości głównej i kwoty 1.275,00 zł na poczet odsetek. Organ nie mógł pominąć istniejących na dzień wpłaty zaległości w opłacie i był zobowiązany do rozksięgowania wpłaty w pierwszym rzędzie za poczet zaległości.

Nieuiszczony w terminie płatności podatek (opłata), w myśl art. 51§1 O.p. stanowi zaległość podatkową. Wobec powyższego, organ pierwszej instancji, zgodnie z dyspozycją art. 62§1 O.p., trafnie zaliczał wpłaty na najwcześniej powstałe, szczegółowo wykazane skarżącej, zaległości.

Ustawodawca rozróżnił bowiem zobowiązania niewymagalne (takie, których termin płatności nie upłynął) od zobowiązań wymagalnych (a zatem takich, których termin płatności upłynął). Zobowiązania niewymagalne, a zatem bieżące, objęte są zdaniem pierwszym przepisu. Natomiast w odniesieniu do zobowiązań wymagalnych, w przypadku dokonanej wpłaty, obowiązkiem organu jest zaliczenie wpłaty na poczet najstarszej zaległości podatkowej w danym podatku (w przypadku jego wskazania) albo na najstarszą zaległość podatkową we wszystkich podatkach, jeżeli podatnik nie ma zaległości wymagalnych w danym podatku, bądź też nie wskaże jakiego podatku dotyczy wpłata. Ustawodawca odszedł zatem od generalnej zasady, że to podatnik mający zaległości podatkowe decyduje, na jaką zaległość dokonuje wpłaty.

Dodać jeszcze trzeba, że z omawianych przepisów wynika, że postanowienie wydane na podstawie art. 62§4 O.p. ma charakter deklaratoryjny. To zaś oznacza, że dokonana wpłata podlega zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej z dniem jej dokonania, a wydane postanowienie, jedynie odzwierciedla i potwierdza dokonanie czynności materialno-technicznej polegającej na rozliczeniu dokonanej przez podatnika wpłaty na poczet zaległości podatkowych, według zasad określonych w O.p. Organowi nie przysługuje żadna uznaniowość w rozliczeniu wpłaconej kwoty, gdyż rozliczenie następuje z mocy prawa, zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili dokonania wpłaty.

Z brzmienia przytoczonego wyżej art. 62§1 O.p. wynika obowiązek organu uwzględnienia przy rozliczaniu wpłaty oświadczenia podatnika, w którym wskazuje on, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Ponadto, postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej jest aktem formalnym, nieprzesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej, lecz informującym o sposobie zaliczenia dokonanej wpłaty.

Zaliczenie następuje z mocy prawa (por. m.in.: wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2021r., sygn. II FSK 2452/18; wyrok NSA z dnia 5 października 2017r., sygn. I FSK 2290/15; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 stycznia 2015r., sygn. III SA/Wa 1739/14, CBOSA).

Postanowienie o zarachowaniu wpłat nie przesądza o wysokości zaległości podatkowej, która może okazać się inna niż przyjęta przez organ podatkowy w momencie zaliczenia, konieczne jest jednak istnienie ciążącego na podatniku zobowiązania podatkowego, znana musi być również jego wysokość w dacie zaliczenia (tutaj zaległość odnotowana była na karcie kontowej). Podobną uwagę należy również odnieść do kwestii odsetek za zwłokę. I choć kwotę odsetek za zwłokę, które powstają z mocy prawa, wylicza organ podatkowy, to jednak nie jest to przedmiotem tego postanowienia, które dotyczy zaliczenia dokonanej wpłaty na poczet zaległości i odsetek. Postanowienie to nie może być zatem traktowane jako akt, w którym określone zostały podatnikowi zaległości podatkowe czy odsetki za zwłokę. Bezspornie też odsetki, w sytuacji, gdy wpłata nie pokryła w całości zaległości i odsetek, biegną dalej (por. Komentarz do art. 62 Ordynacji podatkowej, L. Etel [w:] R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, 2006r.).

Należy podkreślić, że organ podatkowy miał nie tylko uprawnienie, ale wręcz obowiązek wynikający z art. 62§1 w zw. z art. 62§3 O.p. do zaliczenia w pierwszej kolejności dokonanej wpłaty na poczet opłaty o najwcześniejszym terminie płatności.

Zdaniem Sądu, słusznie i w sposób właściwie uzasadniony, organ zastosował przepis art. 62§1 O.p. Sąd wskazuje, że w świetle powołanego przepisu Skarżąca nie mogła wydać organowi I instancji wiążącej dyspozycji w zakresie zaksięgowania dokonywanych wpłat. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, które częściowo zostało powołane w niniejszym uzasadnieniu, a które Sąd rozpoznający sprawę podziela. W konsekwencji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w rozliczeniu przedmiotowej wpłaty uznając stawiane w tym zakresie zarzuty za nieuzasadnione.

Przypomnieć należy, że w przypadku opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przepis art. 6i pkt 1 u.c.p.g., reguluje, że obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje - w przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec.

Obowiązek złożenia deklaracji w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi reguluje wspomniany art. 6m ust. 1 pkt 1 u.c.p.g., zgodnie z którym deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są obowiązani złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.

Z powołanych powyżej przepisów wynika zatem, że wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalana jest, co do zasady, na podstawie złożonej przez właściciela nieruchomości deklaracji oraz stawki opłaty uchwalonej przez radę gminy.

Postanowienie w przedmiocie zaliczenia wpłaty nie kreuje stanu faktycznego i prawnego, a jedynie potwierdza dokonanie czynności o charakterze rachunkowo-technicznym, jest aktem formalnym nieprzesądzającym o istnieniu zaległości podatkowej, lecz informującym jedynie o sposobie zaliczenia dokonanej wpłaty. To zaś oznacza, że dokonana wpłata podlega zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej z dniem jej dokonania, a wydane postanowienie jedynie odzwierciedla i potwierdza dokonanie czynności materialno-technicznej, polegającej na rozliczeniu dokonanej przez podatnika wpłaty na poczet zaległości podatkowych, według zasad określonych w przepisach Ordynacji podatkowej.

Wobec argumentacji zaprezentowanej przez Skarżącą w treści skargi (sposób działania organów, opieszałość w dochodzeniu opłaty) należy raz jeszcze stanowczo zaznaczyć, że przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest wyłącznie prawidłowość rozstrzygnięcia w przedmiocie zaliczenia wpłaty strony, dokonanej tytułem opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Reasumując powyższe należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, a zarzuty podniesione w skardze należy ocenić jako niezasadne. Wydając rozstrzygnięcie organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zaś zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które miały wpływ lub mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Z tych względów, działając na podstawie art. 151 w zw z art. 120 p.p.s.a., należało skargę oddalić.