I SA/Gd 837/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-12-10	
Data wpływu	2024-10-17	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Alicja Stępień
Elżbieta Rischka /przewodniczący sprawozdawca/
Marek Kraus	
Symbol z opisem	6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne	
Hasła tematyczne	Podatek od nieruchomości	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2023 nr 0 poz 70; art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 4, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1; Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka /spr./, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi B. C. i J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 2 września 2024 r., sygn. akt SKO Gd/4267/24 w przedmiocie podatku leśnego i podatku od nieruchomości za 2024 r. oddala skargę.	
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu decyzją z 2.09.2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "SKO"), działając na podstawie art. 233 § 2 w zw. z art. 122, art. 187, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej "O.p."), w zw. z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i ust. 4, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 70) – dalej jako "u.p.o.l.", art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 , art. 3, art. 4, art. 6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U z 2019 r. poz. 888) – dalej jako "u.p.l.", art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1151 ze zm.) – dalej: "u.p.g.k.", § 18 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i technologii z dnia 27.07.2021 r. w sprawie ewidencji grantów i budynków (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 219) oraz § 1 Uchwały Nr LXVI/434/2023 Rady Gminy Sulęczyno z dnia 16.11.2023 r. w sprawie podatku od nieruchomości w Gminie Sulęczyno (Dz.Urz. Woj. Pomorskiego z 2023 r. poz. 5920), po rozpoznaniu odwołania J. i B. C. (dalej: "podatnicy" lub "Skarżący") od decyzji Wójta Gminy Sulęczyno (dalej jako "Wójt" lub "organ I instancji") z 26.01.2024 r. w przedmiocie wymiaru podatku leśnego i podatku od nieruchomości za 2024 rok, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Zaskarżoną decyzją Wójt ustalił dla J. C., B.C., M. C. i T. C., wymiar podatku leśnego i podatku od nieruchomości za 2024 rok w kwocie 3120,00 zł płatny w 4 ratach.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli podatnicy wskazując, iż w sposób niewłaściwy naliczono podatek od nieruchomości, bowiem znajdujący się na działkach budynek jest budynkiem mieszkalnym, a nie budynkiem letniskowym, co potwierdzają zapisy ewidencji gruntów i budynków. Odwołujący się wskazali, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. dla celów podatkowych wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków, zaś organ podatkowy nie może samodzielnie klasyfikować funkcji budynku poprzez analizowanie sposobu jego użytkowania. W konsekwencji Odwołujący się wnieśli o opodatkowanie budynku jako mieszkalnego.

W rozpoznaniu odwołania SKO podkreśla, że z akt sprawy wynika, iż w dniu 06.11.2023 r. J. C. przedłożył korektę Informacji sprawie podatku od nieruchomości obowiązującą od 01.08.2023 r., w której do opodatkowania wykazał: grunty letniskowe (działki nr ... ) o pow. 800 m2 i 204 m2 oraz budynek letniskowy o pow. 124,00 m2, w tym 19,00 m2 (wysokość od 1,40 m do 2,20 m) i 105,00 m2 (wysokość powyżej 2,20 m2), korektę Informacji o lasach obowiązującą od 01.08.2023 r., w której do opodatkowania wykazał las o pow. (...) ha.

W dniu 08.11.2023 r. do Wójta wpłynęło złożone w dniu 06.10.2023 r. przez podatników do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach zawiadomienie o zakończeniu budowy - "rozbudowa budynku rekreacji indywidualnej" w Ż. na działkach nr [...], w którym podatnicy podali dane o obiekcie - kubatura 324,76 m3, pow. użytkowa 240,77 m2, pow. zabudowy 118,56 m2, ilość kondygnacji 3. Następnie w dniu 08.11.2023 r. do organu wpłynął "Wykaz zmian w danych ewidencyjnych" (data wprowadzenia zmiany 28.11.2023 r.) w związku z "zakończeniem budowy budynku i oddaniem go do użytkowania". Zmiany obejmowały budynek nr [...] - wykreślono "budynki mieszkalne" kondygnacja nad/pod. 3/0 pow. zabudowy - 119m2 i dopisano "budynki mieszkalne" kondygnacja nad/pod. 3/0 pow. zabudowy - 119m2.

W piśmie z dnia 11.12.2023 r. skierowanym do Wójta J. C. opisał zmiany powierzchni budynku w związku z jego rozbudową i stwierdził, iż obecnie jego powierzchnia do celów podatkowych wynosi 141,00 m2 ( 104,00 m2 + 37,00 m2).

Zaskarżona decyzją Wójt ustalił dla ww. stron wymiar podatku leśnego i podatku od nieruchomości za 2024 rok w kwocie 3120,00 zł. płatny w 4 ratach.

Przedmiotem opodatkowania były:

podatkiem leśnym - grunty o pow. [...] ha - 1,00 zł.,

2) podatkiem od nieruchomości:

budynek letniskowy - o pow. 240,77 m2 (według stawki 10,33 zł./m2) - 2 487,15 zł.

grunty letniskowe i tereny rekreacyjno- wypoczynkowe - o pow. 1.004,00 m2 (według stawki 0,63 zł./m2) - 632,52 zł.

Nakaz płatniczy doręczono podatnikowi w dniu 23.02.2024 r.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli podatnicy domagając się opodatkowania budynku stawką właściwą dla budynków "mieszkalnych", a nie "letniskowych". Odwołanie wpłynęło do organu I instancji w dniu 07.03.2024 r.

W dniu 07.03.2024 r. do Wójta przekazano pismo podatników z dnia 25.02.2024 r. skierowane do PINB w Kartuzach stanowiące korektę zawiadomienia z dnia 06.10.2023 r. o zakończeniu budowy - "rozbudowa budynku rekreacji indywidualnej", w którym podatnicy podali dane o obiekcie, w tym m.in. pow. użytkową tego budynku - 240,77 m2. Korekta dotyczyła powierzchni użytkowej budynku z 240,77 m2 na 141,00 m2. Na piśmie tym znajdowało się potwierdzenie autora projektu budynku. W dniu 15.03.2024 r. podatnicy przedłożyli Informację sprawie podatku od nieruchomości obowiązującą od 01.01.2024 r., w której do opodatkowania wykazali:

grunty letniskowe ( działki nr [...] ) o pow. 1004,00 m2 oraz

budynek mieszkalny o pow. 141,00 m2.

W konsekwencji decyzją z 19.03.2024 r., działając na podstawie art. 226 i art. 254 § 1 O.p., Wójt dokonał zmiany nakazu płatniczego z 26.01.2024 r. dotyczącego wymiaru podatku leśnego i podatku od nieruchomości za 2024 rok, zmniejszając kwotę podatku od nieruchomości z kwoty 3.120, zł. do kwoty 2.089, zł. tj. o kwotę 1.031, zł. I ustalając łączne zobowiązanie pieniężne na 2024 rok w wysokości 2.090, zł.

Wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego ustalona została w następujący sposób:

podatek leśny - grunty o pow. [...] ha - 1,00 zł.,

podatek od nieruchomości:

budynek letniskowy - o pow. 141 m2 (według stawki 10,33 zł./m2 ) - 1 456,53 zł.

grunty letniskowe i tereny rekreacyjno- wypoczynkowe - o pow. 1 004,00 m2 (według stawki 0,63 zł./m2) - 632,52 zł.

Na skutek złożonego odwołania, SKO decyzją z 02.09.2024 r. uchyliło decyzję Wójta z 19.03.2024 r. i umorzyło postępowanie w sprawie, uznając, iż brak było podstaw do wydania przez organ I instancji decyzji w trybie art. 226 § 1 O.p. w sytuacji, gdy organ nie uwzględnił w całości żądań Podatników zawartych w odwołaniu.

W tej sytuacji SKO zobowiązane będąc do rozpoznania odwołania podatników od decyzji z dnia 26.01.2024 r. dotyczącej wymiaru podatku leśnego i podatku od nieruchomości za 2024 rok podkreśliło, że spór w niniejszej sprawie dotyczy opodatkowania budynku nr [...]. Zdaniem Podatników winien być on opodatkowany jako budynek mieszkalny, zaś organ I instancji opodatkował go jako budynek letniskowy.

Podstawę ustalenia obowiązku podatkowego w niniejszej sprawie stanowią m.in. przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, które określają podmiot i przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

grunty,

budynki lub ich części,

budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Podstawę opodatkowania stanowi:

dla gruntów - powierzchnia,

dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa ( art. 4 ust. 1).

Stosownie do treści art. 3 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3.

Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6 (ust.4).

SKO podkreśla, że ustalenie w drodze decyzji obowiązku dla strony postępowania w postaci zobowiązania podatkowego może być dokonane tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 O.p.), a poprzedzać je powinno wyczerpujące zebranie materiału dowodowego (art. 187 O.p.) oraz dokładne wyjaśnienie i rozważenie wszystkich okoliczności faktycznych (art. 122 O.p.), Wynika z tego, że organ podatkowy każdorazowo winien więc przedsięwziąć wszelkie czynności umożliwiające zbadanie rzeczywistego stanu rzeczy.

Wyrażona w art. 122, a rozwinięta następnie w art. 187 § 1 O.p. zasada prawdy obiektywnej, kładzie nacisk na aktywną rolę organu administracyjnego w postępowaniu wyjaśniającym. Jest to warunek nieodzowny dla prawidłowego przeprowadzenia wszczętego w sprawie postępowania dowodowego, a w konsekwencji, także prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Dążąc do ustalenia prawdy materialnej, działający w toku postępowania w sposób aktywny organ powinien, w zależności od wyłaniających się ustaleń podejmować właściwe w sprawie działania.

SKO dalej podkreśla, że zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest uchybieniem przepisom postępowania podatkowego, powodującym wadliwość decyzji.

SKO wskazało, że zgodnie z art. 21 u.p.g.k. podstawę wymiaru podatków i świadczeń, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.g.k.).

Zdaniem SKO, orzecznictwo NSA potwierdza, że użyty w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, iż przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym, winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Uwzględniając zaś kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku, np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej (por. wyroki NSA: z 19 listopada 2015 r., II FSK 2365/13, z 15 lipca 2014 r., II FSK 2234/12; z 13 stycznia 2015 r., II FSK 3108/12 oraz z 9 lutego 2023 r., III FSK 95/22). Jak wyjaśnił NSA w uchwale z 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13 odstępstwo od tej zasady może dotyczyć wyłącznie sytuacji, gdy ewidencja gruntów i budynków nie klasyfikuje kategorii istotnych podatkowo, względnie, gdy dane z ewidencji gruntów i budynków mogą zostać skonfrontowane i pozostają w sprzeczności z danymi z innych rejestrów publicznych. Formalistyczna wykładnia art. 21 u.p.g.k. nie może prowadzić do ograniczenia fundamentalnej dla postępowania podatkowego zasady prawdy obiektywnej.

W wyroku z 23 marca 2022 r. III FSK 429/21 NSA uznał, że skoro wypis z ewidencji gruntów i budynków stanowi dowód z dokumentu urzędowego, przeciwdowodem pozwalającym organom podatkowym ustalić wymiar podatku w oparciu o dane inne niż wynikające z tej ewidencji powinien być również dokument (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 3635/16 oraz B. Pahl, glosa do wyroku NSA z 5 czerwca 2014 r., sygn. aktll FSK 1581/12).

SKO dalej wyjaśnia, że zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27.07.2021 r. w sprawie ewidencji grantów i budynków, ewidencja obejmuje m.in. dane dotyczące działek ewidencyjnych, użytków gruntowych, klas bonitacyjnych i budynków (§ 11). Zgodnie z § 18 ust. 1 ww. rozporządzenia, danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku są m.in.: identyfikator budynku, pole powierzchni zabudowy, rodzaj budynku według Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT), o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej.

W ocenie SKO ewidencja środków trwałych nie jest klasyfikacją prowadzoną według zasad ewidencji gruntów i budynków, jest ona prowadzona na podstawie ustawy o statystyce publicznej i to na potrzeby tego celu klasyfikuje się zawarte w niej obiekty budowlane. Akt ten nie stanowi przepisu prawa podatkowego i nie może być wykorzystywany do ustalania wymiaru podatków.

SKO podkreśla, że zgodnie z nieobowiązującym już rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.06.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - dane ewidencyjne dotyczącego budynku zawierały - rodzaj budynku według KŚT; klasę budynku według PKOB; główną funkcję budynku oraz inne funkcje budynku.

Zdaniem SKO, zasadnicze znaczenie dla przypisania konkretnemu budynkowi określonej funkcji na gruncie podatku od nieruchomości miała funkcja określona jako "główna" w ewidencji budynków. Wobec tego, iż w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej w oparciu o obowiązujące rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków dane ewidencyjne dotyczące budynku zawierają wyłącznie "rodzaj budynku według Klasyfikacji Środków Trwałych", nie zawierając jednocześnie "głównej funkcji budynku", zdaniem SKO zasadne i możliwe jest jej ustalenie w oparciu o inne dokumenty urzędowe.

Zgodnie z art 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a więc obiekt, którego zasady wznoszenia i eksploatacji określone są w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w którym jest również uregulowany tryb wydawania powyższych decyzji. W decyzjach tych wyraźnie określony jest rodzaj wznoszonego, czy też oddanego do użytku obiektu. Takimi dokumentami urzędowymi są pozwolenie na budowę, zgłoszenie budowy, czy pozwolenie na użytkowanie, przez co dane z nich wynikające powinny być traktowane jako dowód w postępowaniu. Mogą być zatem przeciwdowodem w odniesieniu do danych z ewidencji gruntów.

W niniejszej sprawie, w opinii SKO, Wójt nie przedstawił jednak jakiejkolwiek dokumentacji architektoniczno - budowlanej wskazującej na to, iż budynek nr [...] znajdujący się na działkach nr [...] i [...] oznaczony w ewidencji gruntów jako "mieszkalny" (wg KŚT) jest budynkiem letniskowym, czy rekreacyjnym.

Wobec powyższego, nie jest możliwe, w oparciu o przekazany do SKO materiał dowodowy, jednoznaczne stwierdzenie, iż opodatkowanie go według stawki właściwej dla "budynków letniskowych" było zasadne.

Ponadto zdaniem SKO wątpliwości budzi przyjęta do opodatkowania przez organ I instancji powierzchnia użytkowa budynku nr [...], który w trakcie roku podatkowego 2023 uległ rozbudowie.

Powierzchnia przedmiotowego budynku przyjęta do opodatkowania przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji to 240,77 m2 i wynika ona ze złożonego do PINB w Kartuzach przez podatników zawiadomienia z dnia 06.10.2023 r. o zakończeniu budowy (rozbudowy) budynku rekreacji indywidualnej. Jednakże w aktach sprawy znajdują się również złożona przez podatnika w dniu 06.11.2023 r. korekta Informacji w sprawie podatku od nieruchomości, w której m.in. wykazał do opodatkowania od dnia 01.11.2023 r. budynek letniskowy o pow. 124,00 m2, jak też pismo z 11.12.2023 r. zawierające wyjaśnienia podatnika w zakresie powierzchni użytkowej budynku, w którym z kolei podał iż po rozbudowie ma on powierzchnię użytkową wynoszącą 141,00 m2. SKO nadmienia, iż powierzchnia użytkowa przedmiotowego budynku znajdująca się w zawiadomieniu PINB w Kartuzach została tam wpisana przez składających to zawiadomienie podatników i nie była weryfikowana przez ten organ.

Zdaniem SKO w niniejszej sprawie możliwość ustalenie łącznego zobowiązania podatkowego na 2024 rok wymagała poczynienia jednoznacznych ustaleń co do powierzchni użytkowej budynku nr [...], czego też organ I instancji nie uczynił.

Z tych przyczyn SKO uchylając decyzję organu I instancji i przekazując mu sprawę do ponownego rozpoznania wskazało, że organ zobowiązany będzie pozyskać dokumenty (np. projekt budowlany, decyzję o pozwoleniu na budowę, dopuszczeniu do użytkowania) pochodzące od właściwego organu wskazujące na rodzaj budynku i dokonać w oparciu o nie właściwej klasyfikacji przedmiotowego budynku. Ponadto organ podatkowy I instancji winien przeprowadzić oględziny budynku i dokonać jego obmiaru by ustalić jego powierzchnię użytkową, rozumianą jako - powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe, jak to wynika z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Dopiero ustalenie w sposób jednoznaczny funkcji budynku nr [...] i jego powierzchni użytkowej po rozbudowie pozwoli na wydanie decyzji spełniającej wymogi przewidziane w przepisach prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Skarżący, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając nieprawidłowe naliczenie podatku od budynku mieszkalnego Skarżących podatkiem od domku letniskowego.

W uzasadnieniu przywołując wyrok NSA z 29.05.2020 r., sygn. akt II FSK 2876/19, w którym sąd stwierdził, że stosownie do treści art. 21 u.p.g.k., dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatku oraz że organy nie mogą dokonywać samodzielnie klasyfikacji funkcji budynku poprzez analizowanie jego faktycznego wykorzystania, skarżący wywodzą, że ich budynek mieszkalny winien być opodatkowany stawką od budynków mieszkalnych. Dla organu istotna była powierzchnia użytkowa budynku, której skarżący nie kwestionowali, natomiast organ nie rozpoznał istoty odwołania, jakim było opodatkowanie ich budynku jako mieszkalnego, zgodnie z powyższym wyrokiem NSA.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, albowiem wbrew podniesionym zarzutom, zaskarżona do Sądu decyzja odpowiada prawu.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że z wyroku NSA z 29.05.2020 r. sygn. akt II FSK 2876/19 wynika, że art. 21 ust. 1 u.p.g.k. należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym, winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku (lokalu) - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. Mając to na względzie Skarżący wskazali, iż należący do nich budynek winien być opodatkowany jako mieszkalny. Uznali również, że SKO w zaskarżonej decyzji nie zajęło się merytorycznie istotą ich odwołania skupiając się głównie na powierzchni użytkowej, której nie kwestionowali.

Jednakże uwadze Skarżących uszła ta okoliczność, że przywołany wyrok został wydany w uprzednio obowiązującym stanie prawnym.

Jak trafnie zauważa SKO w zaskarżonej decyzji, zgodnie z § 18 obowiązującego rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27.07.2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku są m.in.: identyfikator budynku, pole powierzchni zabudowy, rodzaj budynku według Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT), o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej. Ewidencja środków trwałych nie jest klasyfikacją prowadzoną według zasad ewidencji gruntów i budynków, jest ona prowadzona na podstawie ustawy o statystyce publicznej i to na potrzeby tego celu klasyfikuje się zawarte w niej obiekty budowlane. Akt ten nie stanowi przepisu prawa podatkowego i nie może być wykorzystywany do ustalania wymiaru podatków. Skoro zatem dane ewidencyjne dotyczące budynku zawierają wyłącznie "rodzaj budynku według Klasyfikacji Środków Trwałych", nie zawierając jednocześnie "głównej funkcji budynku" możliwe i zasadne jest jej ustalenie w oparciu o inne dokumenty urzędowe. Takimi dokumentami urzędowymi są np. pozwolenie na budowę, zgłoszenie budowy, czy pozwolenie na użytkowanie, przez co dane z nich wynikające powinny być traktowane jako dowód w postępowaniu. Mogą być przeciwdowodem w odniesieniu do danych z ewidencji gruntów – co trafnie podkreślono w zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie organ I instancji nie przedstawił jednak jakiejkolwiek dokumentacji architektoniczno - budowlanej wskazującej na to, że budynek nr [...] znajdujący się na działkach nr [...] i [...] oznaczony w ewidencji gruntów jako "mieszkalny" (wg KŚT) jest budynkiem letniskowym, czy rekreacyjnym. Zatem zgodzić się należy z SKO, że nie było możliwe, w oparciu o przekazany do SKO materiał dowodowy, jednoznaczne stwierdzenie, iż opodatkowanie go według stawki właściwej dla "budynków letniskowych" było prawidłowe.

Ponadto zasadnie wątpliwości SKO wzbudziła przyjęta do opodatkowania przez organ I instancji powierzchnia użytkowa budynku, który w trakcie roku podatkowego 2023 uległ rozbudowie. Powierzchnia przedmiotowego budynku przyjęta do opodatkowania przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji w to 240,77 m2 i wynika ona ze złożonego do PINB w Kartuzach przez Skarżących zawiadomienia z 06.10.2023 r. o zakończeniu budowy (rozbudowy) budynku rekreacji indywidualnej. Jednakże w aktach sprawy znajdują się również złożona przez podatnika w dniu 06.11.2023 r. korekta Informacji w sprawie podatku od nieruchomości, w której m.in. wykazał do opodatkowania od dnia 01.11.2023 r. budynek letniskowy o pow. 124,00 m2, jak też pismo z dnia 11.12.2023 r. zawierające wyjaśnienia podatnika w zakresie powierzchni użytkowej budynku, w którym z kolei podał, że po rozbudowie ma on powierzchnię użytkową wynoszącą 141,00 m2. Powierzchnia użytkowa przedmiotowego budynku znajdująca się w zawiadomieniu PINB w Kartuzach została tam wpisana przez składających to zawiadomienie Skarżących i nie była weryfikowana przez ten organ.

W niniejszej sprawie możliwość ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego na 2024 r. dla stron wymagała poczynienia jednoznacznych ustaleń również co do powierzchni użytkowej ww. budynku, czego też organ I instancji nie uczynił.

W konsekwencji stwierdzonych nieprawidłowości SKO zasadnie uchyliło decyzję organu I instancji do ponownego rozpoznania, wskazując jednocześnie, w jakim zakresie organ I instancji zobligowany będzie uzupełnić materiał dowodowy celem prawidłowego wymiaru podatku od nieruchomości.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.