Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA T. Porczyńska, po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji orzekającej o odmowie umorzenia postępowań kontrolnych i podatkowych w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od miesiąca kwietnia 2002r. do marca 2004r. p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji orzekającej o odmowie umorzenia postępowań kontrolnych i podatkowych w zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług.

Na powyższe postanowienie strona skarżąca – W. J. złożył do sądu administracyjnego skargę wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Przed rozprawą, w piśmie procesowym z dnia 20 kwietnia 2005r. skarżący cofnął skargę.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie w sprawie należało umorzyć.

Zgodnie z treścią art. art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W rozpoznawanej sprawie skarżący skutecznie cofnął skargę, ponieważ z okoliczności faktycznych i prawnych sprawy nie wynika, aby czynność ta zmierzała do obejścia prawa lub była z innych przyczyn niedopuszczalna.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawniony był orzec jak w sentencji.