Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi S.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania o zwrot części nieruchomości oddala skargę.

Wnioskiem z [...] lutego 2020 r. S. P. (dalej także jako: "wnioskodawca" lub "skarżący") wystąpił do Prezydenta Miasta [...] o zwrot nieruchomości, położonej w [...], oznaczonej ewidencyjnie jako: obręb J., arkusz mapy [...], działka nr [...], zapisanej w księdze wieczystej nr [...]

W argumentacji wniosku wskazał, że wywłaszczenie ww. nieruchomości nastąpiło na mocy umowy sprzedaży z [...] stycznia 1959 r., rep. [...], na rzecz Skarbu Państwa - [...] Fabryki Wodomierzy i Gazomierzy [...] w P.. Tabularnymi właścicielami nieruchomości w dniu wywłaszczenia byli: Z. P., A. P., S. P. oraz M. P.. Wnioskodawca wskazał, że wywłaszczona działka, pierwotnie oznaczona nr [...], została następnie przekształcona w działkę nr [...], a potem uległa podziałowi na działki nr [...] oraz [...]. Wnioskodawca domaga się jedynie zwrotu nieruchomości, oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...].

Dyrektor Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...], działając z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], jako prezydenta miasta na prawach powiatu, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, decyzją z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], umorzył postępowanie wszczęte powyższym wnioskiem.

W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji ustalił, że do wywłaszczenia nieruchomości, położonej w [...], oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] (obecnie działki nr [...] i [...]), doszło na podstawie umowy sprzedaży z [...] stycznia 1959 r., rep. [...], zawartej pomiędzy Z. P., A. P., S. P. oraz Skarbem Państwa - [...] Fabryką Wodomierzy i Gazomierzy [...] w [...]. Umowa sprzedaży została zawarta w trybie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 17, poz. 70). Na mocy decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 1991 r., nr [...], grunty obejmujące działkę nr [...], z dniem [...] grudnia 1990 r. zostały oddane w użytkowanie wieczyste Przedsiębiorstwu [...] "P. " w [...], a wzniesione na tym gruncie budynki i urządzenia trwale związane z gruntem, stały się własnością tego przedsiębiorstwa. Następnie, na mocy decyzji Wojewody z [...] września 2013 r., nr [...], o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, działka nr [...], stała się własnością osoby prawnej - A. S.A. w P. .

Uwzględniając powyższe organ I instancji stwierdził, że w sprawie ziściły się przesłanki z art. 229 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 65 ze zm. – w skrócie: "u.g.n."). Zgodnie z tym przepisem roszczenie o zwrot nieruchomości nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie u.g.n., tj. przed dniem 1 stycznia 1998 r., nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. Zdaniem organu zaistnienie ww. przesłanek, w sytuacji gdy postępowanie administracyjne zostało wszczęte na podstawie art. 136 ust. 3 u.g.n., uzasadnia wydanie decyzji o umorzeniu postępowania o zwrot.

W odwołaniu z [...] września 2020 r. S. P. wniósł o uchylenie powyższej decyzji zarzucając, że organ I instancji nie odniósł się do wszystkich argumentów podniesionych we wniosku o zwrot nieruchomości.

Wojewoda decyzją z [...] października 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że w sprawie wystąpiła negatywna przesłanka zwrotu nieruchomości. W tym kontekście podkreślił, że roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3 u.g.n., tj. dotyczące zwrotu nieruchomości wywłaszczonej, nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. 1 stycznia 1998 r., nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej.

Opierając się na orzecznictwie sądów administracyjnych wojewoda uznał, że powyższa sytuacja prowadzi do bezprzedmiotowości postępowania i na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – w skrócie: "k.p.a.") nakłada na organ administracji publicznej obowiązek umorzenia prowadzonego postępowania.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że brak zawiadomienia wszystkich właścicieli bądź użytkowników wieczystych nieruchomości nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie, w przypadku gdy roszczenie o zwrot nie przysługuje. W tym zakresie należy mieć bowiem na względzie zasadę szybkości i prostoty postępowania, wyrażoną w art. 12 k.p.a.

Odnosząc się natomiast do zarzutów sformułowanych w odwołaniu organ II instancji podkreślił, że ewentualna "przymusowość" zawarcia umowy sprzedaży nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Zaznaczył, że organy administracji nie są też zobowiązane do badania celu wywłaszczenia w sytuacji, gdy zaistnieje jedna z negatywnych przesłanek zwrotu nieruchomości, określona w art. 229 u.g.n.

W skardze z [...] grudnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie powyższej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 229 u.g.n. poprzez nieustalenie kluczowych dla sprawy okoliczności faktycznych, tj. czy nieruchomość została skutecznie oddana w użytkowanie wieczyste przed 1 stycznia 1998 r., a więc przed wejściem w życie u.g.n.,

2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 ust. 3 u.g.n. poprzez brak zbadania wskazanych w art. 136 ust. 3 u.g.n. ustawowych przesłanek zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, tj. czy na nieruchomości zrealizowano cel wywłaszczenia,

3) art. 229 u.g.n. poprzez uznanie, że spełniona została negatywna przesłanka zwrotu nieruchomości określona w art. 229 u.g.n. (błędna wykładnia i zastosowanie), podczas gdy w sprawie nie istniały przesłanki do zastosowania tego przepisu,

4) art. 7a k.p.a. poprzez niedostrzeżenie zarówno przez organ I instancji, jak i organ II instancji wątpliwości co do treści normy prawnej zawartej w art. 229 u.g.n. w kontekście zawarcia w tym przepisie przesłanki konieczności oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste wyłącznie na rzecz osoby trzeciej, podczas gdy przepis ten nie definiuje pojęcia osoby trzeciej, a w dotychczasowym orzecznictwie kwestia definiowania tego pojęcia jest sporna, natomiast ocena stanu faktycznego prowadzi do powstania wątpliwości, czy ustanowione na nieruchomości prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione na rzecz osoby trzeciej, a w konsekwencji niezastosowanie przez organ I instancji i organ II instancji art. 7a k.p.a., w następstwie czego nie rozstrzygnięto ww. wątpliwości na korzyść strony,

5) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu przez organ odwoławczy w mocy decyzji organu I instancji umarzającej postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego z [...] lutego 2020 r. jako bezprzedmiotowe, pomimo, że nie istniały podstawy do umorzenia postępowania przez organ I instancji (postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe), oraz polegające na pominięciu przez organ II instancji okoliczności, że organ I instancji bezpodstawnie uchylił się od merytorycznego rozpoznania sprawy i rozstrzygnięcia jej co do istoty.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I

z 2 marca 2021 r., wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), zmienionej ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875).

W toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie jest zasadność stanowiska organów co do podstaw zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. i umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego. Istota sporu sprowadza się w tej sprawie do ustalenia, czy w sprawie wystąpiła negatywna przesłanka zwrotu nieruchomości, o której mowa w art. 229 u.g.n. Zdaniem organów taka przesłanka istnieje, co w konsekwencji uzasadnia umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Jakkolwiek w praktyce organów i judykaturze nie ma zgodności co do prawidłowej formy rozstrzygnięcia – umorzenie postępowania czy odmowa zwrotu nieruchomości – to Sąd podziela wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, według którego, w przypadku ziszczenia się przesłanki z art. 229 u.g.n. postępowanie administracyjne powinno ulec umorzeniu, ponieważ w takiej sytuacji dochodzi do braku przedmiotu sprawy, a więc jednego - obok przedmiotu i podstawy prawnej – z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego (por. wyrok NSA z 6 listopada 2019 r., I OSK 3013/18; wyrok ten i orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec sformułowania przez skarżącego zarzutów naruszenia przepisów postępowania, na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji musi w pierwszej kolejności dotyczyć tych ewentualnych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięć organów podatkowych. Jak trafnie wskazano w orzecznictwie, rozważania w przedmiocie zastosowania określonego przepisu prawa materialnego mają uzasadnienie dopiero na tym etapie stosowania prawa, na którym nie ma już żadnych wątpliwości, co do stanu faktycznego. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r., I FSK 579/16).

Dokonując oceny wskazanych zarzutów kwalifikowanych jako naruszenia przepisów postępowania, Sąd miał na uwadze wyrażony w piśmiennictwie pogląd, według którego, chodzi tu o pewne wady stosowania przez organy regulacji proceduralnych, które mogą polegać na:

- niedopełnieniu przez organy obowiązków wynikających z tych regulacji,

- uniemożliwieniu stronie skorzystania z zawartych w tych regulacjach uprawnień,

- błędnej wykładni poszczególnych przepisów regulacji proceduralnej stosowanej przez organ (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2011, s. 529).

Wszystkie wymienione wyżej postaci naruszeń, muszą mieć jednak wspólną cechę istotności, co oznacza, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wpływanie istotne na wynik sprawy, to prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt I GSK 363/12, wyrok NSA z 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11). Podkreśla się także, że aby jednoznacznie uznać, że tego rodzaju naruszenie wystąpiło, nieodzowne jest wykazanie przez stronę, że wytykane naruszenie taki wpływ mogło mieć.

Mając powyższe na uwadze Sąd zważył, że w toku postępowania organy administracji stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skonstruowanym stosownie do wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiekolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że bezprzedmiotowość, o której mowa w tym przepisie, oznacza brak podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy. Wiąże się to z brakiem któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, co skutkuje tym, że nie można załatwić sprawy przez jej rozstrzygnięcie co do istoty. Zachodzi ona zatem w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego nie mamy do czynienia ze sprawą administracyjną mogącą być przedmiotem postępowania. Bezprzedmiotowość może mieć charakter podmiotowy, jak i przedmiotowy. Zawsze jednak oznacza brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Organ umarza więc postępowanie w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych lub faktycznych do prowadzenia postępowania administracyjnego i do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Przyjmuje się także, że istota bezprzedmiotowości postępowania polega na nastąpieniu takiego zdarzenia prawnego lub faktycznego, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej. Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy (wyrok NSA z dnia 6 lipca 2020 r., II OSK 818/20, i powołane tam orzecznictwo; wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2020 r., I GSK 2078/19.

Umorzenie postępowania nie jest zależne ani od woli organu administracji, ani tym bardziej pozostawione do uznania organu - organ ten jest zobowiązany do umorzenia postępowania w przypadku stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga sprawy co do istoty, jest więc orzeczeniem formalnym kończącym sprawę bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia i jest wyjątkiem, który należy traktować jako środek ostateczny, mający zastosowanie tylko w tych sytuacjach, kiedy nie ma możliwości podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie (wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 lipca 2020 r., VII SA/Wa 2771/19).

W myśl art. 229 u.g.n. roszczenie o zwrot nieruchomości nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1998 r.) nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. W orzecznictwie podkreśla się, że ratio legis uregulowania zawartego w tym przepisie polega na prawnej ochronie osób trzecich (innych niż Skarb Państwa lub Gmina), które uzyskały prawa do nieruchomości spełniającej warunki do zwrotu w oparciu o art. 137 u.g.n. oraz na zapewnieniu bezpieczeństwa obrotu prawnego wynikającego z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Tym samym, jeżeli przed wskazaną datą rozporządzono wywłaszczoną nieruchomością w sposób określony w art. 229 u.g.n. i fakt ten został ujawniony w księdze wieczystej, to roszczenie o zwrot tej nieruchomości nie przysługuje byłemu właścicielowi bądź jego następcy prawnemu - choćby spełnione były przesłanki do zwrotu wynikające z art. 136 ust. 3 w związku z art. 137 ust. 1 u.g.n ( wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2017 r., IV SA/WA 1952/17, i powołane tam orzecznictwo).

Mając powyższe na uwadze i odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważa, że organ odwoławczy prawidłowo wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na pięć etapów rozpoznania sprawy zainicjowanej wnioskiem o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Po ustaleniu przedmiotu sprawy (nieruchomość w stosunku do której zapadła decyzja "wywłaszczeniowa") oraz ustaleniu legitymacji podmiotu występującego z wnioskiem, kolejnym etapem jest badanie istnienia negatywnych przesłanek zwrotu nieruchomości, o których mowa w art. 229 u.g.n. Stwierdzenie istnienia negatywnej przesłanki zwrotu powoduje, że organ administracyjny nie przystępuje do kolejnych etapów, tj. badania celu wywłaszczenia oraz ustalenia zbędności nieruchomości albo zagospodarowania nieruchomości zgodnie z celem wywłaszczenia.

W ocenie Sądu niezasadny jest zarzut błędnej wykładni, a w konsekwencji błędnego zastosowania w sprawie art. 229 u.g.n. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że skarżący bezpodstawnie uznał, że przedsiębiorstwo państwowe (w niniejszej sprawie Przedsiębiorstwo [...] "P. " w P. nie mogło skutecznie nabyć prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, skoro właścicielem przedsiębiorstwa było państwo (s. [...] skargi). Jak trafnie zauważył NSA w powołanym wyżej wyroku z 6 listopada 2019 r.( I OSK 3013/18), osobą trzecią w rozumieniu tego przepisu jest każda osoba fizyczna, a także każda osoba prawna, niebędącą skarbem Państwa lub jednostką samorządu terytorialnego. Przedsiębiorstwo państwowe jest również osobą trzecią w rozumieniu tego przepisu, ponieważ w dacie wydania decyzji uwłaszczeniowej przedsiębiorstwa państwowe były osobami prawnymi (art. 33 k.c. w zw. z art. 1 ustawy z 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych - aktualnie Dz. U. z 2020 r. poz. 1644 z późn. zm.).

Tutejszy Sąd wielokrotnie wypowiadał się w swym orzecznictwie odnośnie przesłanek stosowania art. 229 u.g.n., podkreślając, że przepis ten nie czyni żadnej różnicy co do sposobu powstania prawa użytkowania wieczystego. Zgodnie z nim istotny jest sam fakt ustanowienia prawa i wpisania go do księgi wieczystej przed dniem wejścia w życie ustawy. Z punktu widzenia tego przepisu obojętne jest, czy prawo to powstało ex lege, na mocy decyzji administracyjnej czy umowy cywilnoprawnej - ważne jest jedynie, aby prawo użytkowania wieczystego powstało na rzecz innego podmiotu niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego; prawo takie powinna mieć osoba trzecia. Z brzmienia art. 229 u.g.n. wynika bowiem, że w przepisie tym jest mowa o "ustanowieniu" użytkowania wieczystego nieruchomości. Zwrot ten obejmuje więc nabycie prawa użytkowania wieczystego zarówno w drodze czynności prawnej, jak i nabycie z mocy prawa (np. wyrok WSA w Poznaniu z 19 lutego 2021, I SA/Po 795/20 i powołane tam orzecznictwo; wyrok NSA z 11 września 2020 r., I OSK 210/20).

W konkluzji dotychczasowych rozważań Sąd stwierdził, że organy prawidłowo przyjęły, że wobec istnienia negatywnej przesłanki z art. 229 u.g.n., postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Za bezzasadne należało uznać również zarzuty naruszenia przepisów k.p.a., w sposób opisany w petitum skargi (art. 77 k.p.a. i art. 7 k.p.a.). Analiza toku postępowania administracyjnego nie pozwala na uznanie, że organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w sposób istotny dla wyniku sprawy. Zauważyć należy, że skarżący w żaden sposób nie wykazał "istotności" zarzucanych naruszeń i ich wpływu na treść zaskarżonych rozstrzygnięć.

Za utrwalony można uznać wyrażony w judykaturze pogląd, według którego, zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony postępowania wyrażona

w art. 7a k.p.a. nie dotyczy wątpliwości odnośnie do stanu faktycznego sprawy, ale wątpliwości odnośnie do treści normy prawnej (wyrok NSA z 21 października 2020 r., II OSK 1526/18). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie wątpliwości tego rodzaju nie występowały, dlatego zarzut naruszenia tego przepisu nie zasługuje na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.