Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Z. na postanowienie Inspektora Budowlanego z dnia 1 września 2025 r. nr [...]. w przedmiocie odmowy przesłania odpisów dokumentów postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 24 września 2026 r. K. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu na postanowienie Inspektora Budowlanego z dnia 1 września 2025 r. nr [...].

Na mocy zarządzenia z dnia 20 października 2025 r. tut. Sąd skierował do skarżącego K. Z. wezwanie do sprecyzowania czy skargę wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wnosi osobiście składa czy też reprezentuje w tym postępowaniu W. Z. pod rygorem przyjęcia, że skargę oraz wniosek składa osobiście..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Powyższe oznacza, że skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. "Interes prawny" zachodzi wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. To, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe (podobnie B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2007, s. 424–425). W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny wywodzony jest z przepisu prawa uprawniającego dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. np. postanowienie NSA z 8 stycznia 2017 r., II OSK 3831/19). Ze skargą może zatem wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa, zasadniczo prawa materialnego, interesem prawnym a zaskarżoną decyzją. Wykazanie związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnia uprawnienie do złożenia skargi (A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Gdańsk 2019, art. 50, LEX). Musi to być przy tym interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Podmiot, który nie ma interesu prawnego, nie ma również legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak legitymacji skargowej skutkuje natomiast odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej. Natomiast z treści wniesionej skargi ani akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby skarżący był stroną postępowania w sprawie odmowy przesłania odpisów dokumentów z akt sprawy [...] Zgodnie z art. 73 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ( Dz.U. z 20024 r. poz. 572 dalej: K.p.a.) strona może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy, o ile jest to uzasadnione ważnym interesem strony.

Zatem nawet jeśli skarżący był pełnomocnikiem W. Z. w sprawie, co wynika z akt sprawy administracyjnych, to z akt sądowych nie wynika by doszło do udzielenia mu pełnomocnictwa przez W. Z. upoważniającego do występowania przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w Poznaniu. Wezwanie Sądu w tym zakresie pozostało bez odpowiedzi. Stąd też brak legitymacji skargowej jest oczywisty, tj., nie wymaga badania meritum sprawy.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji