Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 16 lipca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Szymon Widłak Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (sprawozdawca) Protokolant: referent stażysta Aleksandra Żakowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2026 roku sprawy ze skarg ma C., W. W. na uchwałę Burmistrz Miasta i Gminy z dnia [...] października 2025r. nr [...] w przedmiocie zasad, trybu przyznawania i pozbawienia oraz rodzaju i wysokości stypendiów sportowych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części: - pkt 1 Załącznika nr [...] do zaskarżonej uchwały w zakresie słów: "i którzy w roku składania wniosku ukończą 14 rok życia", - pkt 9 podpunkt 4, pkt 10, pkt 11, pkt 23 i pkt 28 Załącznika nr [...] do zaskarżonej uchwały, - pkt 13 Załącznika nr [...] do zaskarżonej uchwały w zakresie słów: "oraz określa sposób i termin zwrotu nagrody lub wyróżnienia", 2. zasądza od Miasta i Gminy K. na rzecz skarżącej Z. C. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, 3. zasądza od Miasta i Gminy K. na rzecz W. W. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Burmistrz Miasta i Gminy w dniu 29 października 2025 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzaju i wysokości stypendiów sportowych dla zawodników za osiągnięte wyniki sportowe oraz nagród i wyróżnień Burmistrza Miasta I Gminy K. dla trenerów i innych osób wyróżniających się osiągnięciami w działalności sportowej (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2025 r., poz. 8206; dalej w skrócie również jako "uchwała").

Małoletnia Z. C., reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego M. C. (dalej jako "strona", "skarżąca"), pismem z dnia 8 marca 2026 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy z dnia 29 października 2025 r. w zakresie punktu 1 Regulaminu (załącznik nr [...]) w części dotyczącej wymogu ukończenia 14 roku życia. Zaskarżonemu fragmentowi uchwały zarzucono naruszenie:

1. art. 31 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. z 2024 r., poz. 1488 ze zm.; w skrócie; "ustawa o sporcie" lub "u.o.s.") poprzez przekroczenie granic delegacji ustawowej i zawężenie kręgu podmiotów uprawnionych do stypendium sportowego wyłącznie do osób, które w roku składania wniosku ukończą 14. rok życia, podczas gdy ustawa o sporcie nie upoważnia rady gminy do modyfikowania kryterium podmiotowego określonego jako osoba fizyczna;

2. art. 32 ust. 1 Konstytucji R.P. z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm.; w skrócie: "Konstytucja RP") poprzez wprowadzenie nieuzasadnionego i arbitralnego kryterium różnicującego dostęp do stypendium sportowego ze względu na wiek, niemającego związku z obiektywną oceną osiągnięć sportowych zawodnika;

3. art. 2 Konstytucji RP (zasada demokratycznego państwa prawnego, zasada ochrony zaufania do organów władzy publicznej) poprzez zmianę zasad przyznawania stypendium w sposób naruszający uzasadnione oczekiwania zawodniczki, która za osiągnięcia w dwóch poprzednich latach (2023 i 2024) otrzymywała to świadczenie na podstawie tożsamych osiągnięć sportowych;

4. zakazu domniemywania kompetencji prawodawczych i zakazu dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2000 r., sygn. K 25/99) poprzez przypisanie sobie przez Radę Gminy kompetencji do określenia dodatkowych kryteriów podmiotowych, których ustawa o sporcie nie przewiduje.

W oparciu o sformułowane zarzuty wniesiono o stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy z dnia 29 października 2025 r. w zakresie punktu 1 Regulaminu przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników (Załącznik nr [...]), w części dotyczącej sformułowania: "którzy w roku składania wniosku ukończą 14 rok życia" - jako niezgodnego z prawem, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto wniesiono o przeprowadzenie dowodów z dokumentów potwierdzających osiągnięcia sportowe skarżącej w latach 2023-2025 (zaświadczenia, dyplomy) - na okoliczność wykazania interesu prawnego i niefunkcjonalności kryterium wiekowego; decyzje o przyznaniu stypendium sportowego skarżącej w latach 2023 i 2024 - na okoliczność naruszenia zasady ochrony zaufania do organów władzy publicznej.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację poszczególnych zarzutów podkreślając, że skarżąca jest wybitną zawodniczką w dyscyplinie warcaby, reprezentującą Gminę K.. Za osiągnięcia w roku 2023 i 2024 otrzymywała stypendium sportowe Burmistrza Miasta i Gminy K. na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów. W 2025 r. osiągnęła m.in.: 1. miejsce w Mistrzostwach P. do lat 10 w W. 64-polowych w grze [...], 2. miejsce w Mistrzostwach P. do lat 10 w W. 64-polowych, 2. miejsce w XXIII Mistrzostwach P. Juniorów w Grze B. . Osiągnięcia te w pełni odpowiadają kryteriom przedmiotowym uchwały (pkt 6 Regulaminu). Zaskarżony zapis wyłącza Z. C. z kręgu uprawnionych wyłącznie ze względu na wiek (urodzona w 2015 r., w roku 2026 nie ukończyła 14. roku życia), pozbawiając ją świadczenia, które dotychczas skutecznie otrzymywała. Interes prawny skarżącego jest zatem konkretny, aktualny i indywidualny, co czyni skargę dopuszczalną.

Zaznaczono, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, że zakres podmiotowy stypendium sportowego został ustawowo uregulowany i nie jest dopuszczalne jego modyfikowanie przez organ stanowiący gminy w drodze uchwał na podstawie art. 31 ust. 3 tej ustawy. Sądy administracyjne stwierdzały nieważność zapisów wymagających m.in. ukończenia 18. roku życia. Ponadto Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 28 czerwca 2000 r. (sygn. K 25/99) sformułował zasadę, że przepisy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły i literalny, z zakazem domniemywania kompetencji prawodawczych oraz zakazem wykładni rozszerzającej kompetencje. Rada Gminy, wprowadzając próg wiekowy 14 lat, przypisała sobie kompetencję, której ustawa o sporcie jej nie przyznaje. Zdaniem skarżącej zaskarżony zapis wprowadza dyskryminację bezpośrednią ze względu na wiek. Jedynym kryterium różnicującym jest data urodzenia zawodnika - a nie poziom osiągnięć sportowych, zaangażowanie treningowe ani wartość promocyjna dla Gminy. Skarżąca osiągnęła w 2025 r. wyniki identyczne lub lepsze od tych, za które przyznano jej stypendium w poprzednich latach, a mimo to zostaje wykluczona z grona uprawnionych. Uzasadnienie uchwały wskazuje, że wymóg 14 lat ma premiować osoby "trenujące od dłuższego czasu". Takie uzasadnienie pozostaje w oczywistej sprzeczności z udokumentowanymi faktami: zawodniczka trenuje systematycznie od 3 lat i nieprzerwanie osiąga najwyższe wyniki krajowe i międzynarodowe. Podkreślono, że skarżąca (poprzez swojego przedstawiciela ustawowego) przez dwa kolejne lata z powodzeniem ubiegała się o stypendium sportowe i je otrzymywała. Zarzucono, że organ nadzoru - W. W. - nie stwierdził naruszeń prawa w zaskarżonej uchwale.

Skarga małoletniej skarżącej została zarejestrowana w WSA w Poznaniu pod sygn. akt I SA/Po 653/26.

Pismem z dnia 13 marca 2026 r. W. W., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na uchwałę nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy z dnia 29 października 2025 r., zaskarżając uchwałę w części. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie:

1. art. 31 ust. 3 u.o.s., będące przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w tym przepisie poprzez określenie w uchwale przedziału wiekowego osób, które mogą ubiegać się o przyznanie stypendium sportowego (sportowcy "którzy w roku składania wniosku ukończą 14 rok życia") i stanowiące niezgodne z prawem ograniczenie podmiotowe (ust. 1 załącznika nr [...] do uchwały);

2. art. 31 ust. 3 u.o.s., będące przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w tym przepisie poprzez określanie w uchwale zasad zwrotu i naliczania odsetek od pobranego stypendium sportowego i przyznanej nagrody i wyróżnienia (ust. 23 i 28 załącznika nr [...] do uchwały, ust. 13 załącznika nr [...] do uchwały);

3 art. 31 ust. 3 u.o.s. w zw. z § 5 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2026 r. poz. 300) poprzez określenie zasad przyznawania stypendium sportowego przy użyciu nieostrych i niedookreślonych pojęć ("szczególnie uzasadnione przypadki", "wybitny wynik sportowy"), co uniemożliwia jednoznaczne ustalenie przesłanek przyznania stypendium oraz pozostawia organowi stosującemu uchwałę nieograniczony i nieweryfikowalny zakres uznania (ust. 9 pkt 4 oraz ust. 10 załącznika nr [...] do uchwały).

W oparciu o tak sformułowane zarzuty W. W. wniósł o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w części tj.:

- ust. 1 załącznika nr [...] do uchwały w zakresie słów: "i którzy w roku składania wniosku ukończą 14 rok życia", ust. 9 pkt 4, ust. 10, 11, 23 i 28 załącznika nr [...] do uchwały;

- ust. 13 załącznika nr [...] do uchwały w zakresie słów: "oraz określa sposób i termin zwrotu nagrody lub wyróżnienia". Jednocześnie wniesiono o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W argumentacji skargi W. W. podkreślił, że podejmując tego typu uchwałę rada jest zobowiązana zarówno do pełnej realizacji delegacji ustawowej, jak i do ścisłego przestrzegania zakresu przyznanej delegacji ustawowej. W ocenie organu nadzoru określenie w przedmiotowej uchwale przedziału wiekowego osób, które mogą ubiegać się o przyznanie stypendium sportowego (sportowcy "którzy w roku składania wniosku ukończą 14 rok życia") stanowi niezgodne z prawem ograniczenie podmiotowe. Stypendia sportowe przyznawane na podstawie art. 31 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 u.o.s. są adresowane do wszystkich osób fizycznych, wobec czego ograniczenie kręgu uprawnionych do uzyskania stypendium wyłącznie do zawodników, którzy w roku składania wniosku ukończą 14 rok życia nie mieści się w zakresie przyznanego radzie upoważnienia. Ponadto tego typu zastrzeżenie stanowi istotne naruszenie zasady równości wobec prawa określonej w art. 32 Konstytucji RP. Powyższe stanowisko potwierdza liczne orzecznictwo sądów administracyjnych. Podkreślono, że ustawodawca nie zawęził zakresu podmiotowego do grupy mieszkańców będących członkami klubu sportowego działającego na terenie gminy przez okres wyznaczony uchwałą, czy też mieszkańców gminy będących członkami klubu sportowego poza jej terenem. Nadto potencjalnymi beneficjentami stypendium sportowego są wszyscy mieszkańcy danej gminy, o ile osiągają wyniki sportowe, bez limitu wiekowego. Brak jest bowiem regulacji ustawowej umożliwiającej wprowadzenie limitu wiekowego osób, które mogą uzyskać stypendium sportowe.

W ocenie W. W. zapisy ust. 10 załącznika nr [...] uchwały przewidujące możliwość przyznania stypendium zawodnikom, którzy "osiągnęli wybitny wynik sportowy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach" (ust. 10 pkt 1 i 2) lub "wybitny wynik sportowy" (ust. 10 pkt 3) w sposób nieuprawniony wprowadzają pojęcia nieostre. Wskazano, że zapisy zawierające niedookreślone, nieostre klauzule, takie jak np.: "przypadki szczególnie uzasadnione" czy "wybitny wynik sportowy" wprowadzają uznaniowość organów je stosujących i naruszają zasadę związania organów administracji publicznej przepisami prawa powszechnie obowiązującego wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP. Przepis § 5 Zasad Techniki Prawodawczej (który na mocy § 143 tych zasad ma odpowiednie zastosowanie do aktów prawa miejscowego), stanowiących załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2026 r. poz. 300) statuuje nakaz takiego redagowania przepisów aktów prawodawczych, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Innymi słowy, każdy przepis winna cechować precyzja, komunikatywność oraz wynikająca z nich adekwatność wypowiedzi do zamiaru prawodawcy (zob. M. Zieliński [w:j S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, s. 38).

Zdaniem W. W., Rada Gminy, będąc zobowiązaną do określenia zasad i trybu przyznawania stypendiów sportowych, powinna uczynić to w sposób wyczerpujący i jednoznaczny, tak aby adresaci regulacji mogli w sposób niebudzący wątpliwości ustalić przesłanki uzyskania świadczenia. Tymczasem przyjęcie, że podstawą przyznania stypendium mogą być "szczególnie uzasadnione przypadki" lub osiągnięcie "wybitnego wyniku sportowego", stanowi sformułowanie nadmiernie ogólne, które nie pozwala na ustalenie jednoznacznych kryteriów oceny. Tego rodzaju zwroty pozostawiają organowi stosującemu uchwałę zbyt szeroki zakres swobody interpretacyjnej, prowadząc w istocie do uznaniowego przyznawania świadczeń, co jest niedopuszczalne w przypadku regulacji zawartych w akcie prawa miejscowego. Wniosek o stwierdzenie nieważności ust. 10 załącznika nr [...] do uchwały uzasadnia stwierdzenie nieważności także odnoszącego się do niego przepisu ust. 11 załącznika nr [...] do uchwały. Rada posłużyła się również pojęciem niedookreślonym wskazując w ust. 9 pkt 4 załącznika nr [...] do uchwały, że wniosek o przyznanie stypendium może składać "w szczególnych przypadkach" Burmistrz Miasta i Gminy K., co również stanowi istotne naruszenie prawa.

W ocenie W. W. z delegacji zawartej w art. 31 ust. 3 u.o.s. nie wynika kompetencja rady gminy do regulowania kwestii związanych ze zwrotem przyznanego stypendium sportowego ani do określania zasad naliczania odsetek od świadczeń wypłaconych na podstawie uchwały. W konsekwencji uznano, że regulacje zawarte w ust. 23 i ust. 28 załącznika nr [...] do uchwały, jak również w ust. 13 załącznika nr [...] do uchwały, w zakresie w jakim przewidują obowiązek zwrotu świadczeń wraz z odsetkami oraz upoważniają burmistrza do określenia sposobu i terminu zwrotu nagrody lub wyróżnienia, zostały ustanowione z przekroczeniem zakresu upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 31 ust. 3 u.o.s. Podkreślono, że zasada praworządności wyrażona w art. 7 w związku z art. 94 Konstytucji RP wymaga, żeby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia.

Skarga W. W. została zarejestrowana w WSA w Poznaniu pod sygn. akt I SA/Po 656/26.

W odpowiedzi na skargę małoletniej skarżącej udzielonej pismem z dnia 8 kwietnia 2026 r., Burmistrz Miasta i Gminy, zastępowana przez Burmistrza Miasta i Gminy K., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu pisma organ zaznaczył, że nie kwestionuje osiągnięć skarżącej w warcabach, czego dowodem były przyznawane jej stypendia na mocy wcześniej obowiązujących uregulowań prawa miejscowego w tym zakresie. Organ wyjaśnił, że przepisy art. 31 ust. 1, art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, stanowiły podstawę prawną dla Burmistrz Miasta i Gminy do przyjęcia zaskarżonej uchwały z dnia 29 października 2025 r. Jak wynika z orzecznictwa na kanwie ww. przepisów, organ samorządu decyduje w stosunku do których dyscyplin sportowych i w jakich kategoriach uprawianych, wprowadzi system wsparcia stypendialnego i w jakim zakresie. Wykładnia użytego w ww. przepisie pojęcia "znaczenia danego sportu", jako przesłanki przyznania możliwości ubiegania się przez zawodnika o stypendium, obejmuje bowiem nie tylko wskazanie samej dyscypliny, ale także innych kryteriów, przykładowo kategorii wiekowej. Stwierdzono, że Burmistrz Miasta i Gminy na mocy upoważnienia ustawowego zawartego w art. 31 ust. 3 u.o.s. była uprawniona do określenia w uchwale w sprawie przyznawania stypendiów sportowych kryterium wiekowego przyznania takiego stypendium. W ocenie organu skarga wniesiona przez skarżącą powinna być oddalona w całości.

W odpowiedzi na skargę W. W., udzielonej pismem z dnia 10 kwietnia 2026 r., Burmistrz Miasta i Gminy, zastępowana przez Burmistrza Miasta i Gminy K., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu pisma organ stwierdził, że do zarzucanych naruszeń nie doszło. Wyjaśniono, że Burmistrz Miasta i Gminy na mocy upoważnienia ustawowego zawartego w art. 31 ust. 3 u.o.s. była uprawniona do określenia w uchwale w sprawie przyznawania stypendiów sportowych kryterium wiekowego przyznania takiego stypendium. Jak wynika z uzasadnienia do zaskarżonej uchwały - "Celem projektowanej uchwały jest dostosowanie zasad przyznawania stypendiów sportowych Burmistrza Miasta i Gminy K. do aktualnych potrzeb i realiów współzawodnictwa sportowego oraz zapewnienie bardziej przejrzystych i skutecznych mechanizmów dystrybucji środków budżetowych przeznaczonych na wspieranie sportu. W niniejszym projekcie doprecyzowano grupę uprawnionych poprzez wprowadzenie wymogu ukończenia 14. roku życia w roku złożenia wniosku, aby stypendia otrzymywały osoby, które od dłuższego czasu trenują i posiadają udokumentowane osiągnięcia sportowe. Rozwiązanie to kieruje wsparcie do zawodników o ugruntowanym poziomie sportowym oraz eliminując przypadki przyznawania świadczeń dzieciom dopiero rozpoczynającym szkolenie".

Co do zarzutu dotyczącego naruszenia § 5 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", organ pozostawił tę kwestię do oceny Sądu.

Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2026 r. WSA w Poznaniu, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę o sygn. akt I SA/Po 656/26 ze sprawą o sygn. I SA/Po 653/26, i dalej prowadzi je jako jedną sprawę pod sygn. akt I SA/Po 653/26.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skargi zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. nawiązującego w tym zakresie wprost do art. 184 Konstytucji R. P. z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, ze zm.) – kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 5) oraz inne akty tych organów i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii istotnych naruszeń. Powyższe wynika z treści art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze w zw. z ust. 4 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (obecnie Dz.U. z 2026 r., poz. 662 ze zm., zwana dalej "u.s.g."), zgodnie z którym uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego. Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, dlatego w razie stwierdzenia, że istotnie narusza prawo, treść art. 94 ust. 1 u.s.g. zezwala na stwierdzenie jej nieważności przez sąd administracyjny w całości lub w części, nawet jeżeli od czasu podjęcia uchwały upłynął rok.

Z treści art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyrok WSA w Kielcach z 26 lutego 2026 r., II SA/Ke 609/25; i powołane tam orzecznictwo; wyrok ten i orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej: publ. CBOSA).

Zgodnie z § 1.1 zaskarżonej uchwały ustanawia się stypendia sportowe dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym lub krajowym współzawodnictwie sportowym. Według § 1.2. tej uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaj i wysokość stypendiów sportowych dla zawodników określa Regulamin przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników, stanowiący załącznik nr [...] do niniejszej uchwały.

Załącznik nr [...] do zaskarżonej uchwały stanowi Regulamin przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników.

Zgodnie z punktem 1 Regulaminu, określa on warunki i tryb przyznawania stypendiów sportowych dla sportowców osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym lub krajowym współzawodnictwie sportowym i którzy w roku składania wniosku ukończą 14 rok życia.

Z kolei punkt 9 Regulaminu stanowi, że wnioski o przyznanie stypendium sportowego mogą składać:

1) zarząd klubu sportowego lub inna osoba upoważniona do jego reprezentacji;

2) pełnoletni zawodnicy;

3) prawni opiekunowie zawodników;

4) w szczególnych przypadkach Burmistrz Miasta i Gminy K..

Według punktu 10 Regulaminu, stypendium może zostać przyznane także:

1) zawodnikom dyscyplin olimpijskich, którzy osiągnęli wybitny wynik sportowy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach;

2) zawodnikom dyscyplin nieolimpijskich, którzy osiągnęli wybitny wynik sportowy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach;

3) osobom uprawiającym sport osób z niepełnosprawnościami, osiągającym w danym sporcie wybitne wyniki.

Zgodnie z punktem 11 Regulaminu, wysokość stypendium, o którym mowa w pkt 10 określa Burmistrz na podstawie pisemnego uzasadnienia Rady Sportu, nie może jednak być ono wyższe niż określone w pkt 7 ppkt 1.

Ponadto w Regulaminie zawarto dwa jednobrzmiące punkty 23 i 28, według których, stypendium przyznane w oparciu o nieprawdziwe dane podlega zwrotowi wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia wypłaty.

Załącznik nr [...] do zaskarżonej uchwały stanowi Regulamin przyznawania nagród i wyróżnień dla zawodników.

Zgodnie z punktem 13 Regulaminu, o pozbawieniu nagrody lub wyróżnienia Burmistrz Miasta i Gminy K. informuje pisemnie zawodnika oraz określa sposób i termin zwrotu nagrody lub wyróżnienia.

Mając na uwadze stanowisko skarżących wyrażone w zawartych w skardze zarzutach i ich uzasadnieniu oraz stanowisko Burmistrz Miasta i Gminy, przedstawione w odpowiedziach na skargi, na wstępie tej części rozważań wyjaśnić należy, że podstawą prawną do wydania zaskarżonej uchwały stanowił art. 31 u.o.s.

Stosownie do art. 31 ust. 1 u.o.s. jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 3 u.o.s. organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy.

W kontekście akcentowanej przez organ podczas rozprawy sądowej zasady samodzielnosci jednostki samorządu gminnego odnoszonej do jej działalności uchwałodawczej, podkreślic należy, że zgodnie z art. 16 ust. 2 Konstytucji RP samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej i przysługującą mu w ramach ustaw istotną część zadań publicznych wykonuje w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Skoro zadania samorządu przysługują w ramach ustaw, to ustawy także określają zakres samodzielności samorządu. Przekroczenie ram samodzielności polegające na objęciu aktem prawa miejscowego treści niewynikających z delegacji ustawowej stanowi zarówno naruszenie powołanego

art. 16 ust. 2 Konstytucji RP, jak i naruszenie zasady samodzielności objętej regulacją art. 165 ust. 2 Konstytucji RP. Konstytucyjna zasada samodzielności nie pozwala na regulacje w akcie prawa miejscowego tych kwestii, które nie wynikają z delegacji ustawowej. Jest to zgodne z konstytucyjną zasadą praworządności (art. 7 Konstytucji RP), stosownie do której organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Każde działanie organu samorządu terytorialnego musi mieć oparcie w obowiązującym prawie. Działanie na podstawie i w granicach prawa to takie działanie organu, którego umocowanie wynika z właściwego przepisu prawa. O związaniu zasadą praworządności w zakresie stanowienia prawa miejscowego przez organy samorządu terytorialnego stanowi art. 94 Konstytucji RP (wyrok NSA z 11 marca 2026 r., III OSK 913/23, i powołane tam orzecznictwo).

Rada gminy obowiązana jest zatem przestrzegać zakresu upoważnienia ustawowego udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a w ramach udzielonej jej delegacji w tych działaniach nie może wkraczać w materię uregulowaną ustawą. Uchwała rady gminy musi bowiem respektować unormowania zawarte w aktach wyższego rzędu, a prawo miejscowe może być stanowione w granicach upoważnień zawartych w ustawie, zgodnie

z art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji (wyrok WSA w Kielcach z 25 lutego 2026 r., II SA/Ke 587/25).

W tym kontekście stwierdzić należy, że z powołanych powyżej regulacji art. 31 ust. 1 i ust. 3 u.o.s. wynika generalne upoważnienie dla jednostek samorządu terytorialnego do wydawania aktów prawa miejscowego. Ustawodawca określił w ten sposób jedynie ogólny zakres regulacji, nie przesądzając jednoznacznie o treści przyszłych norm prawnych (zwłaszcza co do warunków materialnych przyznawania stypendiów). Uchwalone zatem normy prawa miejscowego muszą szanować generalnie obowiązujące wartości państwa prawa, a wśród tych mieści się decyzyjna forma orzekania w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej, określona w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zawarte w art. 31 ust. 1 u.o.s. upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego, z uwagi na głównie wykonawczy charakter tego rodzaju aktu prawnego, podlega więc wykładni ścieśniającej, która nie może prowadzić do wniosku, że również forma orzecznicza, w tym np. kwestia ilości instancji (braku odwołania), czy charakteru aktu nadającego/odbierającego uprawnienie, została przekazana do uregulowania jednostce samorządu terytorialnego. Samodzielność w tworzeniu prawa miejscowego, jaką legitymują się jednostki samorządu terytorialnego, nie oznacza bowiem pełnej autonomii (wyrok NSA z 18 września 2025 r., II GSK 439/22).

Ponadto w judyklaturze zauważa się, że art. 31 ust. 1 u.o.s. nie jest samoistnym źródłem publicznego prawa podmiotowego w postaci roszczenia o stypendium i to w określonej wysokości za uzyskane wyniki sportowe. Aby mówić o prawie podmiotowym w takiej postaci, przepis ustawy musiałby kształtować wszystkie elementy podmiotowe i przedmiotowe roszczenia o wypłatę stypendium. Tak jednak nie jest. Po pierwsze dlatego, że ustanowienie stypendium sportowego nie jest prawnym obowiązkiem danej jednostki samorządu terytorialnego. Ustawodawca pozostawił jednostkom istotną swobodę w zakresie podjęcia decyzji o utworzeniu takiego narzędzia wsparcia rozwoju sportu na jej terytorium. Swobodę tą w pewnym zakresie ograniczają normy zadaniowe i kompetencyjne, w tym art. 68 ust. 5 Konstytucji, czy też art. 7 ust. 1 pkt 10 u.s.g., który wśród zadań własnych gminy (zmierzających do zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty), wymienia sprawy kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych. Przytoczone przepisy tworzące normy zadaniowe gminy są tak ogólnie skonstruowane, że nie sposób z nich wywodzić obowiązku gminy podjęcia uchwały ustanawiającej stypendium sportowe. To gmina decyduje samodzielnie, w jaki sposób realizuje konstytucyjny obowiązek popierania rozwoju kultury fizycznej, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży oraz w jaki sposób realizuje zadania własne w dziedzinie kultury fizycznej. Jest rzeczą oczywistą, że gmina może zdecydować zarówno o formach indywidualnych wsparcia (właśnie w postaci stypendiów sportowych), jak i formach zbiorowych (np. w postaci dotowania klubów i organizacji sportowych, budowy infrastruktury sportowej, itd.).

Po drugie, ustawodawca w sposób jednoznaczny pozostawił gminom, które zdecydują się na formę indywidualną wsparcia kultury fizycznej, pewien zakres swobody w kwestii przesłanek przyznawania stypendiów sportowych, co wyraża treść delegacji ustawowej zawartej w art. 31 ust. 3 u.o s. (wyrok WSA w Gliwicach z 4 listopada 2021 r., III SA/Gl 663/21).

W orzecznictwie podkreśla się także, że art. 31 ust. 3 u.o.s. zawiera generalne upoważnienie dla jednostki samorządu terytorialnego do wydania aktu prawa miejscowego, określa ogólny zakres regulacji nie przesądzając o treści norm, które mają zostać ustanowione. Jednakże stanowione normy przez jednostki samorządu terytorialnego muszą realizować cele ustawy o sporcie, z poszanowaniem zasad uprawiania sportu wynikających z Konstytucji RP, poprzez wykorzystanie delegacji ustawowej. Zaznacza się ponadto, że z ustawowego kryterium przyznawania stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień określonego w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, wynika, że krąg beneficjentów uprawnionych do stypendiów, nagród i wyróżnień nie został ograniczony podmiotowo. Beneficjentem więc może być każda osoba fizyczna. Z kolei pojęcie "znaczenie danego sportu" użyte w powyższym przepisie wskazuje bowiem na kryterium przedmiotowe, a nie podmiotowe i oznacza określony rodzaj, dyscyplinę sportu, bo tylko takie rozróżnienie pozwala na zróżnicowanie znaczenia danych sportów dla gminy. Oznacza to, że zakres podmiotowy wskazanych świadczeń został ustawowo uregulowany i nie jest dopuszczalne jego modyfikowanie przez organ stanowiący samorządu w drodze uchwały, podjętej na podstawie art. 31 ust. 3 u.o.s.

Jednocześnie zwraca się uwagę, że powołana norma konstytucyjna zawiera zaadresowany do władz publicznych nakaz wspierania kultury fizycznej, ze szczególnym uwzględnieniem kultury fizycznej dzieci i młodzieży. Obowiązek ten wynika z faktu, że sport jest również dobrem publicznym, które państwo powinno wspierać ze względu na jego znaczenie społeczne (zdrowie, promocja kraju, spójność społeczna) i edukacyjne (wychowanie młodzieży przez sport). Należy jednak wyraźnie odróżnić ową powinność wspierania od ingerowania w kulturę fizyczną. Pierwszy rodzaj aktywności ma charakter jednoznacznie pomocniczy w stosunku do aktywności w zakresie kultury fizycznej. Organy władzy publicznej mają wspierać sport już istniejący, a opierający się na realizacji przez obywateli swojej wolności w uprawianiu sportu. Na tej podstawie należy sformułować zasadę pomocniczości w wolnej kulturze fizycznej społeczeństwa. Pomocniczość ta powinna przy tym być przestrzegana na poziomie stanowienia i stosowania prawa.

Przepis art. 68 ust. 5 Konstytucji pozwala zatem sformułować dwie główne zasady w zakresie reglamentacji prawnej kultury fizycznej, w tym sportu: podstawową zasadę wolności uprawiania i organizowania kultury fizycznej oraz uzupełniającą ją zasadę pomocniczości we wskazanym zakresie.

Realizację tych zamierzeń stanowi właśnie regulacja zawarta w art. 31 ust. 3 u.o.s. Jakkolwiek można zgodzić się, że przepis ten określa ogólny zakres regulacji i nie przesądza o treści norm, które mają zostać ustanowione, to jednak niewątpliwie uchwalone normy mają realizować cele ustawy o sporcie, z poszanowaniem wynikających z Konstytucji zasad uprawiania sportu, o których była mowa we wcześniejszych rozważaniach, poprzez wypełnienie delegacji ustawowej.

Naczelny Sąd Administracyjny dekodując ustawowe kryterium przyznawania stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień z art. 31 ust. 3 u.o.s. stwierdził jednoznacznie, że nie został ograniczony podmiotowo krąg beneficjentów, a zatem może nim być każda osoba fizyczna. Oznacza to, że zakres podmiotowy stypendium sportowego (i pozostałych świadczeń) został ustawowo uregulowany i nie jest dopuszczalne jego modyfikowanie przez organ stanowiący gminy w drodze uchwały podjętej na podstawie art. 31 ust. 3 u.o.s. Zakres ten, zważywszy na art. 1 ust. 1 u.s.g., obejmuje każdego mieszkańca danej gminy, osiągającego wyniki sportowe, niezależnie od tego czy jest zrzeszony w klubie sportowym działającym na terenie tej gminy czy poza nią, czy też trenuje indywidualnie. Wszyscy mieszkańcy gminy tworzą bowiem z mocy prawa wspólnotę samorządową. Ustawodawca nie zawęził zatem zakresu podmiotowego do grupy mieszkańców będących członkami klubu sportowego działającego na terenie gminy przez okres wyznaczony uchwałą, czy też mieszkańców gminy będących członkami klubu sportowego poza jej terenem. A zatem potencjalnymi beneficjentami stypendium sportowego są wszyscy mieszkańcy danej gminy, o ile osiągają wyniki sportowe w sporcie mającym znaczenie dla danej gminy. Gdyby zaś intencją ustawodawcy było ograniczenie zakresu podmiotowego analizowanej regulacji prawnej do określonej kategorii osób fizycznych, to z pewnością wprowadziłby takie ograniczenie. Tymczasem ustawodawca zmierza do promowania i wspierania finansowo osób fizycznych uprawiających sport mający znaczenie dla danej jednostki, wyłącznie w oparciu o kryterium osiąganych wyników sportowych. Na modyfikację tak określonego zakresu podmiotowego stypendium nie pozwala zawarte w art. 31 ust. 1 u.o.s. upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego. Przepis ten – z uwagi na wykonawczy charakter aktów prawa miejscowego - podlega ścisłej wykładni językowej i nie może prowadzić do objęcia zakresem upoważnienia materii w nim niewymienionych w drodze wykładni celowościowej. Uwzględnienia wymaga na tle tych rozważań, że akty prawa miejscowego, będące w rozumieniu art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji aktami wykonawczymi do ustawy, na podstawie której zostały wydane, nie mogą wykraczać poza zakres zawartego w ustawie upoważnienia. Organ wykonujący kompetencję prawodawczą zawartą w upoważnieniu ustawowym jest zatem obowiązany działać ściśle w granicach tego upoważnienia. Nie jest upoważniony ani do regulowania tego, co zostało już uregulowane ustawowo, ani też do wychodzenia poza zakres upoważnienia ustawowego. Przyznana organom jednostek samorządu terytorialnego samodzielność prawotwórcza nie oznacza autonomii. Swoboda prawotwórcza tych organów jest bowiem ograniczona przez wykonawczy charakter aktu prawa miejscowego, cele i sens upoważnienia ustawowego. Sformułowana delegacja ustawowa nie obejmuje zatem upoważnienia rady gminy do samodzielnego określenia kręgu podmiotów uprawnionych do ubiegania się o stypendium sportowe (por. wyrok NSA z 23 października 2025 r., II GSK 1750/22, i powołane tam orzecznictwo; wyrok NSA z 31 marca 2022 r., II GSK 225/22; wyrok NSA z 22 listopada 2019 r., II GSK 1405/17).

Sąd zwraca uwagę, że regulacja prawna postanowień objętych kontrolą aktów prawa miejscowego, poza niedozwoloną modyfikacją ustawowego zakresu podmiotowego określonego w art. 31 ust. 1 w zw. z ust. 3 u.o.s. narusza zasadę równości w prawie, który to termin nakazuje tworzenie treści prawa w sposób eliminujący bezpodstawną dyskryminację lub uprzywilejowanie. Taki kierunek wykładni został już wielokrotnie zaprezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, a w orzeczeniach podkreślano, że żaden z przepisów rangi ustawowej nie daje organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego możliwości ograniczenia grupy uprawnionych do uzyskania stypendium, a tym samym to ograniczenie ingeruje w zasadę równości, o jakiej stanowi art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 11 marca 2026 r., III OSK 913/23; i powołane tam orzecznictwo).

Wychodząc z tych założeń, Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę uznał za zasadne zarzuty skarżącej i W. W. odnoszące się do zawartego w punkcie 1 Regulaminu, stanowiącego Załącznik nr [...] do zaskarżonej uchwały, podmiotowego ograniczenia kręgu benifecjentów ze względu na wiek (14 lat).

Z punktu widzenia wykazywanego przez skarżącą interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały w tej części (interes konkretny, aktualny i indywidualny), istotne jest uzasadnienie jej projektu. Wskazuje się tam m.in., że w projekcie doprecyzowano grupę uprawnionych poprzez wprowadzenie wymogu ukończenia 14. roku życia w roku złożenia wniosku, aby stypendia otrzymywały osoby, które od dłuższego czasu trenują i posiadają udokumentowane osiągnięcia sportowe. Dalej w uzasadnieniu projektu uchwały stwierdza się, że rozwiązanie to kieruje wsparcie do zawodników o ugruntowanym poziomie sportowym oraz eliminując przypadki przyznawania świadczeń dzieciom dopiero rozpoczynającym szkolenie.

Z bezspornych okoliczności tej sprawy wynika, że skarżąca legitymuje się wymaganymi poprzednią uchwałą wynikami sportowymi, co skutkowało przyznaniem jej stypendium w dwóch poprzednich latach. Nie ma w tej sprawie wątpliwości, że skarżąca nie zalicza się zatem do grupy osób, objętych tym wyłączeniem, wobec tak sformułowanych przesłanek wyłączających, przedstawionych w projekcie zaskarżonej uchwały. Jednak z uwagi na ustalone w zaskarżonej uchwale kryterium wieku, skarżąca została pozbawiona możliwości wnioskowania o stypendium na kolejny rok.

W tej sytuacji uznać należy za zasadny nie tylko zarzut dotyczący przekroczenia delegacji ustawowej i naruszenia konstytucyjnej zasady równości, ale także za usprawiedliwiony uznać trzeba zarzut naruszenia zasady zaufania do organów władzy publicznej, w tym zasady odchrony uzasadnionych oczekiwań, poprzez zmianę w sposób zaskakujący dotychczasowych reguł przyznawania stypendium sportowego, co spowodowało pokrzywdzenie osób, które układały swoje postępowanie w zaufaniu do dotychczasowych regulacji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zasady konstytucyjne oprócz tego, że są adresowane do ustawodawcy, który stanowiąc prawo nie może ich naruszać, stanowią również podstawowe kryterium przy dokonywaniu wykładni przepisów prawa (wyrok NSA z 9 lipca 2021 r., I OSK 948/21). W kontekście zasady wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w judykaturze zgodnie stwierdza się, że z zawartej w tym przepisie zasady wynika, że wszyscy są wobec prawa równi; wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Zasada równości sprowadza się do jednakowego traktowania wszystkich adresatów norm prawnych charakteryzujących się w takim samym stopniu tą samą, relewantną cechą i jednocześnie dopuszcza odmienne traktowanie podmiotów, które takiej cechy nie posiadają. Zróżnicowanie sytuacji określonych podmiotów może mieć konstytucyjne umocowanie, ale może też wynikać z posiadania przez nie odmiennych cech relewantnych. Podkreśla się także związek zasady równości z zasadami sprawiedliwości społecznej. Równość jest pochodną, konkretyzacją sprawiedliwości, a więc równe traktowanie jest niejako z definicji sprawiedliwe. Zasady równego traktowania nie naruszają też pewne uprzywilejowania jednych w stosunku do drugich, jeżeli są uzasadnione jakimiś obiektywnie uzasadnionymi celami, a więc nie są dyskryminujące, lecz jedynie różnicujące. Zatem równe traktowanie nie oznacza równości bezwzględnej, absolutnej (np. wyrok NSA z 14 lipca 2021, III OSK 3623/21, i powołane tam orzecznictwo oraz piśmiennictwo).

W kontekście sytuacji skarżącej stwierdzić należy, że wprowadzenie kryterium podmiotowego, nie jest uzasadnione obiektywnie uzasadnionymi celami, a kwestionowany przez skarżącą zapis w punkcie 1 Regulaminu ma charakter dyskryminujący.

Z uwagi na powyższe i stwierdzone naruszenia (przekroczenie delegacji ustawowej z art. 31 ust. 3 u.o.s., naruszenie zasady równości (art. 31 konstytucji RP), naruszenie zasady ochrony zaufania do organów władzy publicznej (art. 2 Kondtytucji RP)), Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części, tj. w punkcie 1. Załącznika nr [...] do zaskarżonej uchwały w zakresie słów: " i którzy w roku składania wniosku ukończą 14 rok życia." (punkt 1., tiret pierwsze sentencji wyroku).

Ponadto Sąd podzielił zarzuty W. W. dotyczące posłużenia się w zaskarżonej uchwale pojęciami nieostrymi (niedookreślonymi), które powodują uznaniowość organu je stosującego. Zgodnie z powołanym przez W. W. § 5 Zasad Techniki Prawodawczej, w ustawie należy:

1) jednoznacznie wyrażać intencje prawodawcy,

2) redagować przepisy zwięźle i syntetycznie oraz w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm,

3) redagować przepisy w sposób, w jaki opisuje się typowe sytuacje występujące w dziedzinie spraw regulowanych ustawą,

4) redagować zdania w podobny sposób dla oddania podobnych treści.

Na mocy § 143 Zasad Techniki Prawodawczej, ww. przepis ma także zastosowanie do aktów prawa miejscowego.

W kwestionowanym przez W. W. punkcie 10 Regulaminu (Załącznik nr [...] do zaskarżonej uchwały), w podpunktach 1) i 2) przyznanie stypendium uzależniono od osiągnięcia "wybitnego wyniku sportowego", dodatkowo wprowadzając kolejną przesłankę wyłączającą w postaci - "szczególnie uzasadnionego przypadku". W takim przypadku przyznanie stypendium uzależnione zostało od spełnienia dwóch przesłanek, opisanych wyrażeniami nieostrymi. Najpierw sportowiec musi osiągnąć wynik sportowy kwalifikowany jako "wybitny", a następnie musi spełnić kryterium "szczególnie uzasadnionego przypadku".

Powołanie w zaskarżonej uchwale przesłanki "wybitności" wyniku sportowego budzi dodatkowo wątpliwości z uwagi na odstąpienie przez ustawodawcę od konieczności osiągania tylko "wysokich" wyników sportowych. W orzecznictwie zwraca się w tym kontekście uwagę, że odpowiednikiem art. 31 ust. 1 u.o.s. w poprzednio obowiązującym stanie prawnym był art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym. Przepis ten przewidywał możliwość przyznania przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowania z budżetów tych jednostek, stypendiów sportowych dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym. Zestawienie starej i nowej regulacji prawnej w tym zakresie wskazuje na istotne różnice. O ile bowiem w poprzednim stanie prawnym warunkiem przyznania stypendium sportowego było osiągnięcie wysokich wyników sportowych w krajowym lub międzynarodowym współzawodnictwie sportowym, o tyle art. 31 ust. 1 ustawy obowiązującej w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały, jak również obecnie obowiązującej ustawy o sporcie przewiduje możliwość przyznania stypendium, nagrody lub wyróżnienia za osiągnięte wyniki sportowe, a w ust. 3 sformułowano jedynie dwa kryteria, które muszą zostać wzięte pod uwagę przy ustalaniu zasad oraz trybu przyznawania i pozbawiania, a także określenia rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień. Oznacza to, że ustawodawca odstąpił od premiowania wyłącznie tych osób, które osiągnęły wysokie wyniki w rywalizacji krajowej bądź międzynarodowej na rzecz premiowania rozwoju sportu w ogóle, co wpisuje się w zamierzony cel wprowadzenia ustawą o sporcie nowych regulacji, które z założenia mają sprzyjać popularyzacji wszelkich form aktywności fizycznej. Tym samym świadczenia, o których mowa w art. 31 ust. 1 u.o.s., mają mieć charakter motywacyjny przede wszystkim w obszarze popularyzacji sportu, tworzenia systemu zachęt do jego uprawiania i osiągania coraz lepszych wyników sportowych przez osoby fizyczne.

Jednocześnie wskazuje się, że każdy przepis prawny winien być skonstruowany poprawnie z punktu widzenia językowego i logicznego - dopiero spełnienie tego warunku podstawowego pozwala na jego ocenę w aspekcie pozostałych kryteriów. Wymóg jasności oznacza nakaz tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy oczekiwać mogą stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw. Związana z jasnością precyzja przepisu winna przejawiać się w konkretności nakładanych obowiązków i przyznawanych praw tak, by ich treść była oczywista i pozwalała na wyegzekwowanie. Przepisy prawa miejscowego stanowione na podstawie upoważnienia ustawowego muszą być zatem sformułowane w sposób precyzyjny i czytelny. Adresat takich przepisów powinien wiedzieć, w jaki sposób ma się zachować bądź, jakie uprawnienia na mocy tych przepisów mu przysługują. Z kolei organ stosujący owe przepisy musi wiedzieć, w jaki sposób ma je zinterpretować. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przepisy o niedookreślonej (niewystarczająco określonej) lub niezrozumiałej treści należy uznać za sprzeczne z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą poprawnej legislacji (por. wyrok WSA w Łodzi z 11 lipca

2019 r., II SA/Łd 375/19; i powołane tam orzecznictwo).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że posłużenie się w powołanym wyżej punkcie 10., podpunktach 1) i 2) Regulaminu nieostrymi pojęciami powoduje, że decyzja o przyznaniu stypendium ma nie tylko uznaniowy charakter, jak słusznie podnosi W. W. , ale przede wszystkim – w ocenie Sądu - nie spełnia warunku transparentności. To samo dotyczy posłużenia się przesłanką "wybitnego wyniku" w stosunku do osób z niepełnosprawnościami (punkt 10, podpunkt 3 Regulaminu) oraz przesłanką "szczególnego przypadku", zawartą w punkcie 9, podpunkt 4) Regulaminu.

Uznając zasadność zarzutu W. W. , Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie powołanych przepisów, łącznie z punktem 11 Regulaminu, który odnosi się wprost do punktu 10 (punkt 1, tiret drugie sentencji wyroku).

Sąd podzielił także stanowisko W. W. , który zarzucając przekroczenie delegacji ustawowej, zakwestionował możliwość regulacji w zaskarżonej uchwale kwestii związanych ze zwrotem przyznanego stypendium sportowego i innych świadczeń, w tym zasad naliczania odsetek. Jak wskazuje się w orzecznictwie, ustalenie w uchwale zasad zwrotu i naliczania odsetek ustawowych z tytułu niedokonania zwrotu stypendium, wykracza poza delegację ustawową, a tym samym narusza prawo. O ile dopuszczalne jest bowiem na gruncie art. 31 ust. 3 u.o.s. ustanowienie zasad czy przesłanek pozbawienia stypendium (nagrody, wyróżnienia), czy też jego wstrzymania, to z przepisu tego nie da się wyprowadzić uprawnienia do regulowania dodatkowych kwestii jak tryb czy warunki zwrotu tych świadczeń (por. wyrok WSA Rzeszowie z 9 września 2020 r., II SA/Rz 478/20, i powołane tam orzecznictwo; wyrok NSA z 22 marca 2022 r. II GSK 1357/20)

Z tych względów Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w punktach 23 i 28 Regulaminu (Załącznik nr [...]) oraz punktu 13 Załącznika nr [...] do zaskarżonej uchwały w zakresie słów: "oraz określa sposób i termin zwrotu nagrody lub wyróżnienia." (punkt 1., tiret drugie in fine oraz tiret trzecie sentencji wyroku).

Jak już wyżej wskazano, podstawę prawną stwierdzenia przez Sąd nieważności zaskarżonej uchwały w części stanowił art. 147 § 1 p.p.s.a.

O kosztach sądowych (zwrot skarżącej uiszczonego wpisu do skargi) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. (punkt 2. sentencji wyroku). Ponadto orzeczenie o zwrocie na rzecz skarżącego W. W. kosztów postępowania sądowego (w zakresie kosztów zastępstwa prawnego) znalazło dodatkowo oparcie w art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 118 ze zm.).