I OSK 21/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-25	
Data wpływu	2024-01-09	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Anna Wesołowska
Krzysztof Sobieralski /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Niczyporuk	
Symbol z opisem	6329 Inne o symbolu podstawowym 632	
Hasła tematyczne	Pomoc społeczna	
Sygn. powiązane	IV SA/Wr 166/23	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 615; art. 17 ust. 1 pkt 4; Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.
Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 141 par. 4, art. 184; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Anna Maria Wesołowska Protokolant: starszy asystent sędziego Dawid Nowotka po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 września 2023 r. sygn. akt IV SA/Wr 166/23 w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 10 stycznia 2023 r. nr SKO 4103/1190/2022 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zwany dalej "Sądem I instancji", wyrokiem z dnia 6 września 2023 r., sygn. akt IV SA/Wr 166/23, oddalił skargę K.K., zwanego dalej "skarżącym" lub "skarżącym kasacyjnie", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 10 stycznia 2023 r., nr SKO 4103/1190/2022, w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości podniesiono obie podstawy kasacyjne przewidziane w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".

Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego, to jest:

1. art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 23 ust. 4aa ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.ś.r.", poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że z normy wyrażonej powyższym przepisem należy jednoznacznie interpretować, że sprawowanie opieki powinno odbywać się w odpowiednim zakresie jako przesłanki warunkującej przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego bez równoczesnego określenia mierników określenia zakresu tej opieki jaka jest obiektywna właściwa (prawidłowa), jakie określałyby, a przez to gwarantowały należyte (tożsame) stosowanie wykładni w tym zakresie.

2. art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. w zw. z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w zachowaniu przez Sąd I instancji błędnie interpretowanej normy uzależniającej uzyskanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od istnienia związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a sprawowaniem opieki nad matką skarżącego. W ocenie skarżącego faktycznie sprawowana opieka nad matką wykluczała podjęcie zatrudniania lub innej pracy zarobkowej przez skarżącego.

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 80 i 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. oraz art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. wyrażające się w bezpodstawnym zanegowaniu dokonanej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że brak jest związku pomiędzy brakiem aktywności zawodowej skarżącego, a sprawowaną przez niego opieką nad matką.

2. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 K.p.a., przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. faktycznego zakresu opieki skarżącego nad matką nawet w oparciu o niezbędność powołania biegłego, który w odniesieniu do kompleksowej analizy schorzeń, na które chorowała matka skarżącego odniósłby się do tego, czy i w jakim zakresie skarżący sprawował pełną/kompleksową opiekę. Powyższe działanie pozbawiło skarżącego wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.

3. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia nieodpowiadającego jego wymogom, ponieważ nie pozwala ono na ustalenie i skontrolowanie toku rozumowaniu Sądu, jak również wskutek niedostatecznego przedstawienia w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy i zarzutów podniesionych w skardze, jak również w złożonym piśmie przygotowawczym.

W oparciu o powołane zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W skardze kasacyjnej sformułowano również wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Ponadto złożono oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy w niniejszej sprawie w oparciu o art. 176 § 2 P.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i sąd I instancji.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy był związany granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).

Jeśli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości.

Na wstępie wskazać należy, że treść podniesionych zarzutów – zarówno dotyczących naruszenia przepisów postępowania, jak i naruszenia prawa materialnego – wskazuje, że istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia istnienia bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącego zatrudnienia a sprawowaniem przez niego opieki nad niepełnosprawną matką, a zatem ocena stanu faktycznego.

Mając powyższe na uwadze, należy wyjaśnić, że stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. (w brzmieniu na dzień wydania decyzji przez organ administracji, zgodnie z przywołanym powyżej Dziennikiem Ustaw) świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Stawiając zarzuty naruszenia prawa materialnego, skarżący kasacyjnie wskazał art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. jako naruszony przez błędną jego wykładnię i przez niewłaściwe zastosowanie. Zarzucane postacie naruszenia prawa materialnego powinny być wyraźnie wskazane i uzasadnione. Błąd wykładni polega na wadliwym zrekonstruowaniu normy prawnej z przepisu prawa, wyrażający się w mylnym zrozumieniu przez sąd jego treści, a więc wadliwym ustaleniu wpisanego w ten przepis sensu normatywnego. Zarzut błędnej wykładni powinien obejmować zarówno konkretyzację nieprawidłowości wykładni przeprowadzonej przez sąd wojewódzki, jak i wyjaśnienie prawidłowej - zdaniem strony - rekonstrukcji normy prawnej z przepisu. Natomiast niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego obejmuje nieprawidłowość działania sądu w postaci uznania, że ustalony w sprawie, konkretny stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi wpisanemu w hipotezę określonej normy prawnej. Polega on na przyjęciu przez sąd błędnej oceny zastosowania (bądź niezastosowania) przez organ administracji przepisu prawa materialnego w odniesieniu do stanu konkretnej sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że ocena tego rodzaju zarzutu, może być dokonana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa wyroku, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Niewłaściwe zastosowanie normy prawa polega w tym przypadku na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie objętej dyspozycją przepisu. Błędne zastosowanie prawa materialnego to błąd polegający na mylnym przyjęciu związku, jaki zachodzi pomiędzy ustalonymi w procesie faktami a przepisem prawnym.

W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie nie tylko nie wykazał na czym polega błędne rozumienie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. przez Sąd I instancji, ani też jaka powinna być prawidłowa wykładnia tych przepisów i prawidłowe zastosowanie. Skarżący w ogóle nie odniósł się do kwestii rozumienia tych przepisów przyjętego przez Sąd I instancji. Z treści sformułowanych zarzutów materialnych, a także treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący w istocie przez zarzut naruszenia prawa materialnego podejmuje polemikę z oceną stanu faktycznego ustalonego w sprawie. W związku z tym należy podkreślić, że niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię - niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania sformułowane przez skarżącego w tiret 3 petitum skargi kasacyjnej mają na celu zakwestionowanie ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie przez organy administracji i zaakceptowanych przez Sąd I instancji. Polegają one na próbie wykazania błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy brakiem aktywności zawodowej skarżącego, a sprawowaną przez niego nad matką opieką.

Zakres postępowania rozpoznawczego wyznaczony jest granicami materialnymi rozpoznawanej sprawy administracyjnej (indywidualnej). Podstawę materialnoprawną rozpoznawanej sprawy stanowił art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., którego brzmienie zostało powyżej przytoczone.

Analiza przywołanego powyżej przepisu wskazuje, że dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny konieczne jest zaktualizowanie się trzech przesłanek: 1) istnienia obowiązku alimentacyjnego; 2) rezygnacji przez wnioskującego z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki; oraz 3) legitymowania się przez podopiecznego orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Brak wypełnienia któregokolwiek z wymienionych warunków skutkował będzie każdorazową decyzją odmowną w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

W analizowanej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący – jako syn niepełnosprawnej – jest osobą, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, oraz że osoba podlegająca opiece legitymuje się stosownym orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Kłodzku w dniu 23 września 2022 r., z którego wynika, że matka skarżącego została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności na okres do dnia 30 września 2025 r. ze wskazaniem, że nie da się ustalić od kiedy rzeczona niepełnosprawność istnieje, a stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 11 sierpnia 2022 r.

Ostatnią z przesłanek uprawniających do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest stała i osobista opieka ubiegającego się o przyznanie świadczenia nad osobą niepełnosprawną, a charakter takiej opieki musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wprawdzie rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jest warunkiem niezbędnym do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, ale jej spełnienie nie może być sprowadzane wyłącznie do współwystępowania rezygnacji z zatrudnienia z faktem opieki nad niepełnosprawną osobą, w stosunku do której na wnioskodawcy ciążą obowiązki alimentacyjne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 128/23; z dnia 8 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 1209/23, źródło CBOSA). Zgodnie bowiem z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną musi istnieć taki związek, w którym to konieczność sprawowania opieki jest przyczyną, a zarazem przeszkodą w podejmowaniu pracy zarobkowej. Dopiero istnienie takiego związku powoduje, że świadczenie pielęgnacyjne staje się surogatem wynagrodzenia za pracę, której opiekun nie może podjąć bądź kontynuować (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 24 sierpnia 2023 r., sygn. akt I OSK 1575/22; 14 marca 2023 r., sygn. akt I OSK 1239/22; 21 lutego 2023 r., sygn. akt I OSK 794/22; 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 237/20, 7 grudnia 2023 r., sygn. akt I OSK 584/22; 8 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 1209/23, źródło CBOSA). Pomiędzy zaprzestaniem (bądź niepodejmowaniem) zatrudnienia a sprawowaną opieką musi zatem istnieć bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy, którego brak wyklucza możliwość przyznania świadczenia (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 lipca 2023 r., sygn. akt I OSK 1096/22; 9 stycznia 2024 r., sygn. akt I OSK 2449/22; 28 grudnia 2023 r., sygn. akt I OSK 2131/22; 8 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 1209/23, źródło CBOSA). W sytuacji zatem, gdy opieka nad daną osobą nie nosi cech opieki stałej (ciągłej) lub długotrwałej, taki związek przyczynowo-skutkowy nie istnieje (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. akt I OSK 2343/22).

Mając na względzie powyższe uwagi wskazać należy, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej orzekające w sprawie organy administracji słusznie przyjęły – a zaakceptował to Sąd I instancji – że w sprawie nie istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącego, a sprawowaniem przez niego opieki nad matką. Ocena ta poparta jest wszechstronną i wyczerpującą oceną zgormadzonego materiału dowodowego. Z dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych sprawy wynika, że niepełnosprawna W.K. ma [...] lata, choruje na [...], na którą składa się przewlekły proces zapalny toczący się w [...]. U pacjentów cierpiących na [...] [...] jest utrudniony i systematycznie pogarsza się przy braku zastosowania właściwego leczenia. Czynności skarżącego sprowadzają się do przygotowywania matce posiłków, robienia zakupów, sprzątania, pomocy przy czynnościach higienicznych, organizowaniu wizyt lekarskich oraz wyprowadzaniu na spacery.

Orzekające w sprawie organy administracji oraz Sąd I instancji słusznie wywiodły, że opieka jaką dotychczas sprawował skarżący nad matką nie posiada takiego charakteru, by zmuszała go do definitywnej rezygnacji z aktywności zawodowej. Podany przez skarżącego zakres usług świadczonych względem matki oraz okoliczności ustalone w trakcie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego dowodzą, że opieka nad matką sprowadza się do opieki codziennej w zakresie przygotowywania posiłków, ubierania czy utrzymywania higieny oraz innych czynności związanych z codziennym funkcjonowaniem w domu. Czynności te nie wymagają stałej obecności przy chorej, lecz poddają się takiej organizacji czasu, która umożliwia podjęcie pracy. Schorzenia, na które cierpi matka skarżącego nie wyłączają możliwości podjęcia zatrudnienia przy odpowiedniej organizacji opieki, w takim systemie, który umożliwiłby czasowe pozostawienie chorej samej w domu. Czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego są czynnościami, które nie mogą być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności skarżącego. Są to typowe czynności dnia codziennego, które są wykonywane przez osoby pracujące zawodowo. Osoby te wykonują je przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu. Także ewentualne wizyty lekarskie, zakup leków, czy wychodzenie z matką na spacery, nie wymagają całodobowej dyspozycyjności. Zakres sprawowanej opieki generalnie nie wyklucza podjęcia zatrudnienia. Świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Jak słusznie uznał Sąd I instancji, przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r., należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej z czym w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie mamy do czynienia.

Nie mógł odnieść skutku zarzut dotyczący naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. sformułowany w tiret 4 petitum skargi kasacyjnej.

Dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) konieczne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami. Wskazane przepisy procedury administracyjnej nie zostały powiązane przez autora skargi kasacyjnej z odpowiednimi przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podkreślić należy, że sąd administracyjny nie orzeka na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ale na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny ocenia legalność postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) powinien zawierać odpowiednie odniesienie do przepisów procedury sądowoadministracyjnej, w powiązaniu z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również innymi przepisami dotyczącymi postępowania, jeżeli takie przepisy w danej sprawie miały zastosowanie (por. wyrok NSA z dnia: 8 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1057/21; 4 lutego 2026 r., sygn. akt I OSK 2040/21, źródło CBOSA). Z uwagi na brak powiązania zarzutu naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego z przepisami ustawy Postępowanie przed sądami administracyjnymi należało stwierdzić, że tak sformułowany zarzut kasacyjny jest wadliwy i w konsekwencji niezasadny.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zarzut naruszenia powyższego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny ustalił lub przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2687/21, źródło CBOSA). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09; 13 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1479/09, źródło CBOSA). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile to te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt I FSK 2633/04, Lex 173345). Art. 141 § 4 P.p.s.a. zobowiązuje Sąd do rozważenia w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem do zarzutów istotnych. Brak powołania lub zajęcia stanowiska przez Sąd w stosunku do zarzutów, wprawdzie podniesionych w skardze, ale niemających znaczenia dla rozstrzygnięcia, nie może być traktowany jako uchybienie określone w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w omawianym przepisie i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Sąd I instancji prawidłowo zbadał legalność decyzji, mając na uwadze wszystkie przepisy mające zastosowanie w sprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, za niezasadne zarzuty skargi kasacyjnej i na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, albowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu.