VII SA/Wa 1766/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-01-15	
Data wpływu	2025-07-23	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Iwona Ścieszka /przewodniczący/
Lucyna Staniszewska /sprawozdawca/
Mirosław Montowski	
Symbol z opisem	6052 Akty stanu cywilnego	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Ścieszka Sędziowie: sędzia WSA Mirosław Montowski asesor WSA Lucyna Staniszewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi T. A. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 29 maja 2025 r. znak: WSO-I.6233.1.18.2025 w przedmiocie zmiany imienia i nazwiska I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz T. A. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
I. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja z dnia 29 maja 2025 r. Wojewody Mazowieckiego (dalej: ,,Wojewoda’’, ,,Organ II instancji’’), znak: WSO-I.6233.1.18.2025 wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) w związku z art. 4 ust. 1 i art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1988) po rozpatrzeniu odwołania T. A. (dalej: ,,skarżąca’’) od decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego m. st. Warszawy (dalej: ,,Kierownik USC’’, Organ I instancji’’) z dnia 4 kwietnia 2025 r., nr [...] orzekającej o odmowie zmiany imienia i nazwiska noszonego po zawarciu małżeństwa – T. A. na imię i nazwisko T. A. uchylająca zaskarżoną decyzję w części i umarzająca postępowanie pierwszej instancji w części dotyczącej zmiany nazwiska A. na nazwisko A..

II. Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

1. W dniu 20 lutego 2025 r. skarżaca wystąpiła do Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego m. st. Warszawy z wnioskiem o zmianę imienia i nazwiska noszonego po zawarciu małżeństwa – T. A. na imię i nazwisko T. A..

Po rozważeniu argumentacji wnioskodawczyni, organ I instancji decyzją z 4 kwietnia 2025 r. orzekł o odmowie zmiany imienia i nazwiska wnioskodawczyni noszonego po zawarciu małżeństwa. W uzasadnieniu Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego m. st. Warszawy wskazał, że zmiana imienia i nazwiska może nastąpić tylko z ważnych powodów, wymienionych przykładowo w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska (dalej: ustawa o zmianie imienia i nazwiska), w trybie i na zasadach w niej określonych. W ocenie Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego m. st. Warszawy podane przez T. A. powody zmiany imienia i nazwiska noszonego po zawarciu małżeństwa nie spełniają przesłanek, o których jest mowa w wyżej przytoczonym przepisie.

2. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem, T. A., w terminie do tego przewidzianym, wniosła odwołanie do Wojewody Mazowieckiego. W jego treści zwróciła się o uwzględnienie wniosku w części dotyczącej zmiany imienia natomiast zrezygnowała z żądania zmiany nazwiska – wycofała w tym zakresie swój wniosek. Skarżąca wskazała, że od maja 2024 r. używa imienia T. by poprawić relację z potencjalnymi klientami oraz wzmocnić poczucie integracji w polskim środowisku biznesowym i społecznym. Do odwołania T. A. dołączyła wydruk z danymi identyfikacyjnymi i kontaktowymi działalności gospodarczej, wydruk z portalu społecznościowego oraz odpis aktu urodzenia syna.

3. Wojewoda Mazowiecki uwzględniając rezygnację wnioskodawczyni z wniosku w zakresie zmiany nazwiska organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej zmiany nazwiska T. A. na nazwisko A. i umorzył postępowanie pierwszej instancji w tej części.

W odniesieniu do zmiany imienia w rozstrzygnięciu nie odniósł się jednak w uzasadnieniu wskazał, że złożone odwołanie w części dotyczącej zmiany imienia wnioskodawczyni na imię T. nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ II instancji odnosząc się do powodów zmiany imienia skarżącej wyjaśnił, że w 2023 r., po uzyskaniu obywatelstwa polskiego, dokonała już zmiany pisowni imienia i nazwiska (imię zmienione z T. na T.). W ocenie Organu II instancji stanowisko skarżącej, że w dalszym ciągu spotyka się z trudnościami w życiu codziennym w związku z noszonym imieniem, co wywołuje u niej poczucie dyskryminacji i marginalizacji.= nie stanowi przesłanki do zmiany imienia. Podobnie jak brak brak akceptacji ze strony sąsiadów. Do okoliczności mających znaczenie prawne nie należy także fakt, że z powodu imienia czy jego zdrobnienia ,,T.’’ kontrahenci handlowi niechętnie nawiązują z nią kontakt biznesowy a nawet odmawiają zakupu jej wyrobów ceramicznych co utrudnia rozwój działalności gospodarczej. Organ II instancji nie uwzględnił argumentów skarżącej, że zdrobnienia imienia "T." brzmi wstydliwie i obraźliwe, jest ono ośmieszające i nielicujące z jej godnością.

Organ przytoczył brzmienie art. 4 ust. 1 ustawy o zmianie imienia i nazwiska, który stanowi, że zmiany imienia i nazwiska można dokonać wyłącznie z ważnych powodów, w szczególności gdy dotyczą zmiany: 1. imienia lub nazwiska ośmieszającego albo nielicującego z godnością człowieka, 2. na imię lub nazwisko używane, 3. na imię lub nazwisko, które zostało bezprawnie zmienione, 4. na imię lub nazwisko noszone zgodnie z przepisami prawa państwa, którego obywatelstwo również się posiada.

Wojewoda podkreślił, że tak skonstruowany przepis wymaga zwrócenia uwagi na dwa pojęcia niedookreślone "ważne powody" oraz "w szczególności".

W ocenie Organu II instancji, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz motywy strony przemawiające jej zdaniem za zmianą imienia T. na imię T.. Wnioskująca o zmianę imienia T. A. powołuje się na przesłankę wymienioną w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o zmianie imienia i nazwiska argumentując, że imię noszone przez nią -T. (w zdrobnieniu – T.) jest ośmieszające i nielicujące z godnością człowieka, a dodatkowo jest przez to imię stygmatyzowana i wpływa ono również negatywnie na prowadzenie firmy i kontakty biznesowe. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że przez imię ośmieszające lub nielicujące z godnością człowieka należy uznać takie imię, które w sposób oczywisty i wprost postrzegane jest jako nieprzyzwoite lub o brzmieniu śmiesznym. Organ odwoławczy stwierdza, że imię T. obiektywnie nie wypełnia ww. przesłanek. Imię to nie kojarzy się jednoznacznie z negatywnymi właściwościami czy cechami, które powodowałyby drwiny ze strony osób postronnych. Ponadto to imię jest popularne i powszechnie używane. Rację ma przy tym organ I instancji, wskazując, że ww. nie podała żadnego czynnika, który byłby przejawem obiektywnej, zewnętrznej konieczności czy zasadności używania imienia T.. Negatywne nastawienie T. A. do aktualnie noszonego imienia nie stanowi ważnego powodu do jego zmiany, gdyż odwołująca w przekonywujący sposób tej okoliczności nie uargumentowała. Natomiast w orzecznictwie sądowoadministracyjnym funkcjonuje pogląd, zgodnie z którym, nawet gdyby przyjąć, że u osoby wnoszącej o zmianę imienia występuje trwały stan psychiczny wyrażający się w subiektywnym negatywnym nastawieniu do noszonego imienia, dodatkowo nacechowany skoncentrowaniem aktywności życiowej na dążeniu do jego zmiany, to przy braku podstaw do uznania, że istnieją racjonalne, obiektywne powody, które taki stan uzasadniają, nie można uwzględnić wniosku o zmianę imienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2017 r., sygn. akt II OSK 69/19). Wojewoda przypomniał, że chociaż imię jest dobrem osobistym każdego człowieka, którym może on swobodnie dysponować, to jednak swoboda ta nie ma charakteru zupełnego. Odwołująca twierdzi, że w sytuacjach nieoficjalnych występuje pod imieniem T. od maja 2024 r., jednak nie poparła tego faktu żadnym obiektywnym dowodem. Natomiast założenie konta na portalach internetowych nie dowodzi używania wnioskowanego imienia, gdyż nigdzie nie jest weryfikowana tożsamość osoby zakładającej dany profil. W życiu prywatnym odwołująca mogła i może posługiwać się wybranym przez siebie imieniem, ale zaznaczyć należy, że nie jest to okoliczność szczególna, która przemawiałaby za uwzględnieniem wniosku o zmianę dotychczasowego imienia wymienionej. Wojewoda podkreślił że nawet wieloletnie używanie innego imienia z wyboru, a nie konieczności, nie musi uzasadniać dopuszczalności jego zmiany, jeśli nie znajduje odzwierciedlenia w rzeczywistej, istotnej, a więc obiektywnej potrzebie dalszego używania przybranego imienia. Okoliczność używania imienia według subiektywnego wyboru, na potrzeby nieformalnych kontaktów społecznych, nie jest powodem obiektywnie uzasadniającym potrzebę dokonania takiej zmiany.

W ocenie Organu II instancji wątpliwym jest aby zmiana imienia przyniosła wnioskodawczyni oczekiwany skutek w poprawie relacji sąsiedzkich, lepszym integrowaniu się z otoczeniem albo polepszeniem kontaktów biznesowych, czy adaptacji w Polsce.

Wojewoda nadto zauważył, że Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego m. st. Warszawy już raz na wniosek ww. na mocy decyzji z 21 kwietnia 2023 r. zmienił dane zainteresowanej na wnioskowane przez nią imię i nazwisko – T. A.. Natomiast kolejna zmiana imienia nie znajduje uzasadnienia prawnego bowiem z racjonalnego i obiektywnego punktu widzenia skarżąca nie wykazała, że istnieje ważny powód - wymieniony wprost w ustawie o zmianie imienia i nazwiska czy inny niemieszczący się w tym katalogu, który pozwalałby uwzględnić jej kolejny wniosek w zakresie zmiany imienia z T. na T..

Natomiast uwzględniając rezygnację wnioskodawczyni z wniosku w zakresie zmiany nazwiska organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej zmiany nazwiska T. A. na nazwisko A. i umorzył postępowanie pierwszej instancji w tej części.

Wojewoda wyjaśnił, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że organ odwoławczy może wydać decyzję, o której mowa w przepisie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), a więc uchylającą w części decyzję organu pierwszej instancji i umarzającą postępowanie w pierwszej instancji w części, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne stało się bezprzedmiotowe.

III. 1. Skargę od decyzji z dnia 29 maja 2025 r. Wojewody Mazowieckiego znak: [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca kwestionując ją w zakresie rozstrzygnięcia o odmowie zmiany imienia, a właściwie braku w tym przedmiocie rozstrzygnięcia.

Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska (Dz.U. z 2021 r. poz. 1988), poprzez błędne uznanie, że nie zachodzą ważne powody uzasadniające zmianę jej imienia na imię ,,T.’’;

2) pominięcie lub niewłaściwą ocenę okoliczności faktycznych świadczących o trwałym i rzeczywistym używaniu przeze skarżącą imienia "T.",

3) naruszenie zasady pogłębionego zaufania obywatela do organu administracji publicznej oraz zasady proporcjonalności, poprzez uznanie, że sytuacja życiowa skarżącej nie uzasadnia potrzeby zmiany imienia, mimo że dotyczy to jej integracji społecznej i funkcjonowania jako obywatelki Polski.

Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody Mazowieckiego w zakresie co do zmiany jej imienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi, Skarżąca podkreśliła, że gdy funkcjonowała z imieniem “T." i to negatywnie odbijało się to na jej zdrowiu psychicznym. Z czasem to doprowadziło do objawów takich jak zaburzenia snu i pogorszone samopoczucie. Skarżąca zgłosiła się do lekarza, który udokumentował te trudności i skierował ją do specjalistycznej konsultacji neurologicznej. Do skargi dołączyła wydruk z dokumentacji medycznej.

Od kiedy zaczęła konsekwentnie używać imienia “T.", nastąpiła u skarżącej wyraźna poprawa stanu psychicznego i komfortu codziennego funkcjonowania. Dlatego też, skarżąca od maja 2024 roku konsekwentnie używam imienia T. w kontaktach zawodowych, codziennych i społecznych. Skrócona wersja imienia T. tj. T. jest dla skarżącej obraźliwa i nielicująca. Używanie tego imienia sprawia skarżącej osobisty dyskomfort i naraża ją na przykrości.

Pomimo tego, że skarżąca jest obywatelką Polski od kilku lat, stale postrzegana jest jako obcokrajowiec, głównie przez imię, które wyraźnie wyróżnia ją z otoczenia. Doświadczyła nieprzyjaźni, braku akceptacji, a nawet zachowań o charakterze mobbingowym, zwłaszcza ze strony osób, które poznały skarżącą wcześniej jako T.. Natomiast nowe osoby, z którymi ma ona kontakt - w tym klienci działalności gospodarczej - znają skarżącą wyłącznie jako T.. Dzięki tej zmianie zauważa ona realną poprawę w funkcjonowaniu społecznym, jest bardziej otwarta, spokojniejsza, nie musi tłumaczyć się z pochodzenia ani tłumić własnych emocji. Skarżąca podkreśliła, ze ma czwórkę dzieci - obywateli Polski - i dla dobra ich i swojej rodziny chc funkcjonować jako pełnoprawna obywatelka, niejako ktoś "obcy" przez imię. Zmiana imienia na "T." to dla mnie szansa na godne i spokojne życie w Polsce, w której żyję, pracuję i wychowuję dzieci.

2. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, powielając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga okazała się zasadna.

2. Na wstępie przypomnieć należy, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne są powołane do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). Nadto zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p. p. s. a.

3. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, według powyższych kryteriów wykazała, że akt ten narusza prawo w stopniu nakazującym jego usunięcie z obiegu prawnego.

4. W badanej sprawie Skarżąca domagał się zmiany imienia także na etapie postępowania odwoławczego jednocześnie w odwołaniu cofnęła wniosek o zmianę nazwiska. Organ, uwzględniając rezygnację wnioskodawczyni z wniosku w zakresie zmiany nazwiska słusznie w tym zakresie uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej zmiany nazwiska A. na nazwisko A. i umorzył postępowanie pierwszej instancji w tej części.

Jednakże Wojewoda pominął w rozstrzygnięcie co do zmiany nazwiska skarżącej. Jedynie z uzasadnienia decyzji w którym, Wojewoda wskazał, że ,,Wojewoda Mazowiecki stwierdził, że złożone odwołanie w części dotyczącej zmiany imienia wnioskodawczyni na imię T. nie zasługuje na uwzględnienie.’’ można domyślać się, że Wojewoda chciał utrzymać w mocy decyzję Organu I instancji w tym zakresie. Brak jednak stosownego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie w sentencja decyzji administracyjnej, która powinna zawierać rozstrzygnięcie organu administracji i musi być sformułowana jasno, jednoznacznie i precyzyjnie, aby strona znała rozstrzygnięcie.

Należy zauważyć, iż w zaskarżonej decyzji organu II instancji z dnia 29 maja 2025 r. znak: [...] zachodzi sprzeczność sentencji z uzasadnieniem decyzji, bowiem w sentencji Wojewoda wskazał wyłącznie jako podstawę rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. odnoszący się do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w zakresie zmiany nazwiska, nie wskazując żadnej podstawy rozstrzygnięcia w zakresie zmiany imienia i nie kreując takiego rozstrzygnięcia w odniesieniu do zmiany imienia natomiast w uzasadnieniu wskazuje, że zgadza się z decyzją organu I instancji co do braku podstaw prawnych do zmiany imienia skarżącej. Skarżąca nadal podtrzymywała w toku postępowania odwoławczego swój wniosek o zmianę imienia a zatem organ powinien był orzec w tym przedmiocie. Wojewoda prawidłowo wskazał, że rozpoznał sprawę odwołania od decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego m. st. Warszawy z dnia 4 kwietnia 2025 r., która jednak odnosiła się tak do zmiany imienia i nazwiska noszonego po zawarciu związku małżeńskiego T. A. rod. A. na imię T. i nazwisko A..

5. W tej sytuacji należy stwierdzić, że Organ nie orzekł w zakresie zmiany imienia skarżącej, chociaż w uzasadnieniu odniósł się do tej kwestii.

6. Ponadto zdaniem Sądu, nie zasługuje na akceptację uzasadnienie Wojewody w zakresie zmiany imienia skarżącej, albowiem zaskarżona decyzja nie została poprzedzona właściwym postępowaniem wyjaśniającym.

Wskazać należy, iż przesłanki z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska, stanowią katalog otwarty, ze wskazaniem, że zmiany imienia lub nazwiska można dokonać wyłącznie z ważnych powodów. Treść tego przepisu (i użyty w nim zwrot "zmiany (...) można dokonać") wskazuje, że wydawana na jego podstawie przez właściwy organ decyzja ma charakter uznaniowy; organ dysponuje swobodą co do wyboru treści rozstrzygnięcia wówczas, gdy wnioskodawca powoła się na określoną w ww. ustawie przesłankę umożliwiającą uwzględnienie wniosku, tj. ważny powód. Innymi słowy: organ może odmówić zmiany imienia pomimo istnienia ustawowo wskazanych przesłanek dokonania takiej zmiany. Natomiast wyszczególnione w art. 4 ust. 1 ustawy "ważne powody" do zmiany imienia lub nazwiska mają jedynie charakter przykładowy. Oznacza to, że organ rozpatrując konkretną sprawę uprawniony jest do oceny czy wskazany przez wnioskodawcę (także inny niż wyszczególniony w ustawie) powód jest powodem ważnym i uzasadniać może wydanie pozytywnej dla niego decyzji.

Organ zasadnie wskazał na to, że nie jest wystarczające powołanie się na wynikającą z pkt 2 tego przepisu przesłankę używania imienia lub nazwiska, by uzasadnione było uwzględnienie wniosku. Prawidłowo też zaznaczył, że zmiana imienia/imion i nazwiska, jest możliwa tylko z ważnych powodów, co oznacza, że potrzeba dokonania takiej zmiany powinna wynikać nie tylko ze względów subiektywnych, ale też z obiektywnej potrzeby, a niekiedy nawet konieczności. Względy subiektywne są oczywiście ważne, bo zmiana danych dokonywana jest na wniosek zainteresowanej osoby. Powinny jednak znaleźć też potwierdzenie w obiektywnych kryteriach potrzeby dokonania takiej zmiany. Prawidłowo także podniósł, że rozstrzygnięcie, czy zachodzą ważne powody uzasadniające uwzględnienie wniosku, wymaga wyważenia interesów: społecznego i indywidualnego interesu strony wnioskującej o zmianę imienia/imion czy nazwiska.

7. Niemniej jednak, zdaniem Sądu, w toku postępowania organ ten nie przeprowadził postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i należyty, a przez to nie wyjaśnił (nie uwzględnił ważnych dla skarżącej) okoliczności tak, aby umożliwić prawidłowe rozpatrzenie jej żądania.

Rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt, że skarżąca już raz wystąpiła o zmianę pisowni imienia i uzyskała zmianę. Niemniej jednak, zdaniem Sądu, w toku postępowania organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i należyty, a przez to nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy tak, aby umożliwić prawidłową weryfikację przesłanek zmiany imienia na wnioskowane przez skarżącą imię. Sąd dostrzega zaś, że zgodnie z doktryną i orzecznictwem wypracowanym na gruncie art. 7 k.p.a. rozstrzygnięcie uznaniowe wymaga szczególnej staranności organu w podejściu do materiału dowodowego i jego oceny. W sprawach dotyczących zmiany imienia lub nazwiska ten materiał dowodowy w dużej mierze pochodzi od samego wnioskodawcy. Jeśli więc, zdaniem organu, jest niewystarczający, to organ ten powinien (wręcz jest do tego obowiązany), umożliwić wnioskodawcy przedłożenie dodatkowych dowodów. Skarżąca do skargi załączyła oświadczenia, że posługuje się imieniem T.. Stanowi o tym art. 79a k.p.a., który w tym przypadku nie został zastosowany. Sąd wyjaśnia zaś, że stosownie do § 1 tego artykułu, w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się. Zgodnie natomiast z § 2 cyt. art. 79a k.p.a., w terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1. Z tego wynika, że organ w pierwszej kolejności przed wydaniem decyzji negatywnej dla wnioskodawcy powinien stworzyć warunki, które umożliwią wydanie decyzji pozytywnej, tym bardziej jeśli chodzi o sprawy o charakterze uznaniowym, takie jak z zakresu zmiany imienia i nazwiska. Przepis art. 79a § 1 k.p.a. stanowi bowiem konkretyzację i uzupełnienie obowiązków wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., a jego celem jest zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości. Chodzi przy tym o to, aby strona nie została zaskoczona negatywnym rozstrzygnięciem sprawy. (zob. wyrok NSA z 28 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 2149/21 publ. CBOSA).

8. Orzekając w niniejszej sprawie Wojewoda nie kwestionował posługiwania się przez skarżącą imieniem T. - w życiu prywatnym i zawodowym. Uznał jednak, że skarżąca nie wskazała czynnika, który powodowałby taką konieczność, bowiem nie jest nim konflikt sąsiedzki czy też samo brzmienie zdrobnienia od imienia T. tj. ,,T.’’, czy niepolskie brzmienie imienia, skoro posługuje się nim wiele Polek. Przyjął, że wobec tego brak jest "ważnego powodu" uzasadniającego uwzględnienie jej żądania. Zdaniem Sądu, w takim przypadku, tj.: w sytuacji, gdy w ocenie organu przesłanka warunkująca możliwość zmiany imienia i nazwiska nie została wystarczająco wykazana, koniecznym było wystosowanie do strony zawiadomienia w trybie art. 79a § 1 k.p.a. Organ odwoławczy wymogu tego jednak nie dochował.

Organ II instancji uznał, że skarżąca nie wskazała żadnego czynnika, który powodowałby taką konieczność. Przyjął, że wobec tego brak jest "ważnego powodu" uzasadniającego uwzględnienie jej żądania. Zdaniem Sądu, w takim przypadku, tj.: w sytuacji, gdy w ocenie organu przesłanka warunkująca możliwość zmiany imienia i nazwiska nie została wystarczająco wykazana, koniecznym było wystosowanie do strony zawiadomienia w trybie art. 79a § 1 k.p.a. Organ odwoławczy wymogu tego jednak nie dochował. Nie ustalił realnych przyczyn zmiany posługiwania się imieniem T. przez skarżącą, jakim może być stan zdrowia skarżącej czy jej psychiczne samopoczucie.

9. Sposób procedowania organu w sprawie doprowadził więc – zdaniem Sądu – do istotnego naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 79a i art. 107 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. (brak powołania podstawy prawnej w zakresie rozstrzygnięcia o wnioskowanej przez skarżącą zmianie imienia, brak rozstrzygnięcia w przedmiocie zmiany imienia przez skarżącą odnoszącego się do rozstrzygnięcia w decyzji I instancji) jak i art. 107 § 3 k.p.a. (brak przekonywującego uzasadnienia w zakresie niestwierdzenia podstaw do zmiany imienia skarżącej), jak i art. 4 ust. 1 ustawy o zmianie imienia i nazwiska (poprzez odmowę zmiany imion skarżącej).

10. Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.