II SA/Po 608/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-01-29	
Data wpływu	2025-08-11	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Arkadiusz Skomra
Jacek Rejman
Tomasz Świstak /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo
Nadzór budowlany	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżoną decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 170, art. 200, art. 205 par. 1, art. 214 par. 2; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2020 nr 0 poz 1333; art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 3; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2021 nr 0 poz 735; art. 7, art. 15, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 nr 0 poz 1065; par. 291, par. 298; Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Asesor WSA Jacek Rejman Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi S. D. i H. D. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 9 lipca 2025 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku nałożonego decyzją I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej solidarnie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") decyzją z 9 lipca 2025 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. D. i H. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] (dalej: "PINB") z 13 maja 2025 r., nr [...], znak [...], w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku nałożonego decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.

Pismem z 25 lutego 2013 r. PINB zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie przebudowy lokalu nr [...] na terenie nieruchomości przy ul. [...] w P., działka nr [...], ark. 20, obr. W. .

Decyzją z 22 lipca 2021 r., nr [...], znak [...], działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "K.p.a.") oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333), PINB nałożył na M. T. – w związku z przebudową lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. [...] w P. – obowiązki: - zabezpieczenia otworu okiennego (okno balkonowe) o wym. 1,85 m x 2,2 m zgodnie z § 291 i § 298 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065, dalej: "rozporządzenie MI"), - odtworzenia otworów drzwiowych w ścianie nośnej do stanu, który przedstawiony został na załączniku graficznym do decyzji (pkt I. sentencji), a także określił termin wykonania powyższych obowiązków na dwa miesiące, od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna (pkt I.).

WINB decyzją z 26 października 2021 r., nr [...], uchylił ostatnio wskazaną decyzję PINB w części nakazującej odtworzenie otworu drzwiowego, który został zmieniony w związku z likwidacją komina i w tej części umorzył postępowanie organu I instancji, a w pozostałej części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 7 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Po 970/21, oddalił skargę. Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 231/22.

W uzasadnieniu prawomocnego wyroku z 7 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Po 970/21 Sąd wskazał między innymi, że aprobuje stanowisko organów, iż M. T. jako współwłaściciel nieruchomości, w dacie rozpoczęcia robót posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (co do części wspólnych nieruchomości). Dotyczyło to m.in. wykonania (wykucia) okna balkonowego, jak i zgody na likwidację komina (co wiązało się z poszerzeniem otworu drzwiowego). Nadto Sąd wskazał, iż w zakresie wykonania podłogi w lokalu nr [...] roboty w tym zakresie traktować należało jako remont, który nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę czy zgłoszenia, a skarżący (ówcześnie J. H.), poza subiektywnymi odczuciami, nie wykazał aby podłoga na 1 piętrze przed remontem osiągała izolacyjność akustyczna większa niż przed remontem.

Stanowisko WSA w Poznaniu zaaprobował Naczelny Sąd Administracyjny, który w uzasadnieniu swojego wyroku wskazał między innymi, iż podziela stanowisko Sądu I instancji co do tego, że organy nadzoru budowlanego wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, formułując na jego podstawie prawidłowe wnioski umożliwiające w stwierdzonym stanie faktycznym sprawy wydanie decyzji wymienionej w art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 Prawa budowlanego również w tym kontekście, który ma związek z kwestiami remontu podłogi lokalu i instalacji w nim kominka, jak zagadnieniami związanymi z wykazaniem prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W piśmie z 18 lutego 2025 r. M. T. powiadomił PINB o wykonaniu robót budowlanych nakazanych decyzją WINB z 26 października 2021 r.

PINB w dniu 25 lutego 2025 r. przeprowadził kontrolę, stwierdzając wykonanie nałożonych obowiązków.

Decyzją z 13 maja 2025 r., nr [...], znak [...], działając na podstawie art. 104 § 1 K.p.a. oraz art. 51 ust. 3 pkt 1 i art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego w zw. z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), PINB stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego na M. T. ostateczną decyzją WINB z 26 października 2021 r., znak [...], kończącą postępowanie administracyjne dotyczące przebudowy lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym jednorodzinnym przy ul. [...] w P..

WINB w decyzji wskazanej na wstępie niniejszego uzasadnienia podał, że w pełni podziela stanowisko organu I instancji o wykonaniu obowiązków polegających na: - zabezpieczeniu otworu okiennego (okno balkonowe) o wym. 1,85 m x 2,2 m, - odtworzeniu otworu drzwiowego w ścianie nośnej (przy kominach, między sypialnią a aneksem kuchennym). Wbrew twierdzeniom odwołujących w ocenie organu II instancji w sprawie nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na rozstrzygnięcie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów (brak prawa do dysponowania nieruchomością, bezpieczeństwa pożarowego, ochrony przed hałasem i drganiami, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych, wykonanie robót budowlanych bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i bez projektu budowlanego) organ ten podkreślił, że były one już poddane ocenie we wcześniejszych rozstrzygnięciach, jak również odniósł się do nich Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 7 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Po 970/21.

W skierowanej do tut. Sądu skardze H. D. i S. D. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając: a) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 14, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. wskazując na nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego i naruszenie zasady bezstronności oraz równego traktowania stron, bezpodstawne pominięcie twierdzeń i dowodów przedłożonych przez skarżących, dowolną ocenę dowodów poprzez ustalenie, że nie doszło do samowoli budowlanej, pomijając wykonane w czasie przebudowy roboty budowlane, a także nieustosunkowanie się do braku zasadniczych dowodów mających wpływ na decyzję, jak brak zgody współwłaściciela na przebudowę budynku na częściach wspólnych; b) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 Prawa budowlanego, brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, niespełnienie warunków bezpieczeństwa pożarowego, ochrony przed hałasem i drganiami, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych, a także art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane wykonano bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i bez projektu budowlanego, z wadami prawnymi i technicznymi.

WINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

W piśmie z 27 sierpnia 2025 r. H. D., działająca przez pełnomocnika w osobie ojca J. H., wniosła o przeprowadzenie rozprawy, ponownie zwracając uwagę na brak zbadania kwestii prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Pismem z 20 października 2025 r. M. T. reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o oddalenie skargi. W piśmie podniesiono zwłaszcza w powołaniu na art. 51 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, że organ, a w ślad za nim sąd administracyjny, uprawniony jest wyłącznie do analizy kwestii wykonania obowiązku nałożonego decyzją administracyjną. W tym zakresie skarżący nie kwestionują wykonana robót i nie podnoszą żadnego zarzutu.

W piśmie z 31 października 2025 r. pełnomocnik skarżącej H. D. podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację.

Na rozprawie przed tut. Sądem, która odbyła się 29 stycznia 2026 r., pełnomocnik skarżącej H. D. wniósł i wywiódł jak w skardze. Podkreślił, że inwestor nie miał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a jedynym właściwym, zgodnym z prawem sposobem rozwiązania sprawy byłoby nakazanie inwestorowi przywrócenie stanu pierwotnego.

Pełnomocnik uczestnika postępowania M. T. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych przyczyn niż w niej podniesiono.

Zaskarżona decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego z 9 lipca 2025 r., nr [...], wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") uzasadnia jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Na wstępie zauważyć trzeba, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowi art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego.

Art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego przewiduje, że po upływie terminu lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję: 1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo 2) w przypadku niewykonania obowiązku – nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Odwołanie w tym przepisie do art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie jest – co oczywiste – przypadkowe. Ustanawia on bowiem kolejny etap postępowania naprawczego, w ramach którego wcześniej doszło już do zastosowania przez organ nadzoru budowlanego art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Ta ostatnia regulacja stanowi, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 cytowanej ustawy, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż postępowanie naprawcze uregulowane w art. 51 Prawa budowlanego jest dwuetapowe i najpierw organ nadzoru budowlanego nakłada na inwestora określone obowiązki, jak w tym przypadku na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, po czym sprawdza, czy obowiązki te zostały wykonane i w zależności od tego wydaje odpowiednią decyzję na podstawie art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego (zob. m.in. wyrok NSA z 19 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1499/14, dostępny w CBOSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kontrolowana sprawa dotyczy decyzji WINB wydanej już na drugim etapie postępowania naprawczego, kiedy chodzi wyłącznie o sprawdzenie tego, czy nałożone na inwestora obowiązki zostały wykonane, a nie o to, jaki był charakter i zakres niezgodności z prawem wykonanych przez inwestora robót budowlanych, a także jakie środki powinien podjąć organ nadzoru budowlanego na pierwszym etapie rzeczonego postępowania. Podkreślić trzeba, że wobec inwestora wydano już w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego decyzję nakładającą obowiązki wykonania określonych robót budowlanych – zabezpieczenia otworu okiennego (okno balkonowe) o wym. 1,85 m x 2,2 m zgodnie z § 291 i 298 rozporządzenia MI, a także odtworzenia otworu drzwiowego w ścianie nośnej do stanu, który przedstawiono na załączniku graficznym do decyzji. Orzeczono o tym w decyzji PINB z 22 lipca 2021 r., nr [...], znak [...], a także w decyzji WINB z 26 października 2021 r., nr [...] Decyzje te są nie tylko ostateczne, ale i prawomocne bowiem tut. Sąd wyrokiem z 7 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Po 970/21, oddalił złożoną wówczas skargę, zaś NSA wyrokiem z 13 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 231/22, oddalił skargę kasacyjną.

Na obecnym etapie postępowania nie mogą zatem odnieść zamierzonego skutku zarzuty, jakie podnoszone są przez skarżących, a które ogólnie rzecz ujmując zmierzają do tego, by w sprawie nie znalazł zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, lecz art. 51 ust. 1 pkt 1. Do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w tym oceny robót budowlanych przeprowadzonych przez inwestora M. T. z perspektywy możliwości doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, doszło już na poprzednim etapie postępowania naprawczego. Co więcej, kwestia zgodności z prawem wydanych przez organy nadzoru budowlanego rozstrzygnięć była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej.

Zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Stosownie zaś do art. 171 P.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Pomimo że opisany stan związania ograniczony jest, co do zasady, tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów, nie oznacza to, że dla prawidłowego odczytania treści tej sentencji nie należy się kierować treścią uzasadnienia (por. wyrok NSA z 13 października 2016 r., sygn. akt II OSK 2164/15, CBOSA). Co do zasady, mocą wiążącą i powagą rzeczy osądzonej objęta jest jedynie sentencja wyroku, a nie jej uzasadnienie. Jednak powaga rzeczy osądzonej rozciąga się również na motywy wyroku w takich granicach, w jakich stanowią one konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia, niezbędne do określenia jego zakresu. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu, jest nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu (por. wyroki NSA z 25 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1939/12, z 14 września 2016 r., sygn. akt I FSK 328/15, z 30 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 799/20, CBOSA).

Skarżący w złożonym obecnie środku zaskarżenia podnieśli zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 14, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 K.p.a. oraz art. 4, art. 5 ust. 1 i art. 28 Prawa budowlanego zwracając zwłaszcza uwagę na to, że inwestor M. T. nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – brak zgody ówczesnego właściciela lokalu J. H. w odniesieniu do części wspólnych budynku przy ul. [...], a wykonane przez niego roboty budowlane stanowią zdaniem skarżących samowolę budowlaną i nie spełniają warunków bezpieczeństwa pożarowego, ochrony przed hałasem i drganiami, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych.

Wszystkie te kwestie były już przedmiotem oceny w prawomocnych wyrokach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 7 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Po 970/21, i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 231/22.

Podsumowując tą część rozważań wskazać należy, iż w wyrokach tych przesądzono zarówno jaki był w świetle przepisów Prawa budowlanego charakter robór budowlanych zrealizowanych przez inwestora (ich kwalifikacja na gruncie przepisów prawa materialnego i zakres reglamentacji na gruncie przepisów Prawa budowlanego), jaki jest właściwy tryb doprowadzenia wyniku tych robót do stanu zgodnego z prawem, i wreszcie jaki jest niezbędny do wykonania zakres robót pozwalający na doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem efektów przebudowy lokalu nr [...] na terenie nieruchomości przy ul. [...] w P..

Obecnie ich odmienna ocena jest niedopuszczalna, co czyni podniesione powyżej zarzuty bezzasadnymi. Bez znaczenia pozostaje przy tym to, iż wówczas właścicielem lokalu mieszkalnego przy ul. [...] – jak i stroną postępowania – był J. H., a aktualnie właścicielami są skarżący S. D. i H. D.. Interes prawny skarżących jako następców pranych poprzedniego właściciela jest bowiem współkształtowany przez wspomniane prawomocne orzeczenia sądowe.

Dla zastosowania art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego istotne jest natomiast jedynie to, by na moment rozstrzygania przez organ nadzoru budowlanego wykonane zostały obowiązki nałożone na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Wartym odnotowania jest bowiem to, iż dla prawidłowego zastosowania art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego nie ma przesądzającego znaczenia to, czy zachowany został sam termin wyznaczony na podstawie o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, lecz to czy doszło do wykonania nałożonych tą drogą obowiązków. W judykaturze zwraca się uwagę, że niedochowanie terminu procesowego z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie może być samoistną podstawą wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 tej ustawy, a więc decyzji nakazującej zaniechania dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (por. m.in. wyrok NSA z 25 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 270/23, CBOSA).

W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie doszło jednak do naruszenia art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. – z innych przyczyn niż podano w skardze – bowiem WINB nie poczynił dostatecznych ustaleń odnośnie realizacji przez inwestora M. T. obowiązków nałożonych na niego decyzją PINB z 22 lipca 2021 r. i decyzją WINB z 26 października 2021 r. Przypomnieć trzeba, że nałożony ostateczną i prawomocną decyzja organu nadzoru budowlanego II instancji obowiązek polegał na: "zabezpieczeniu otworu okiennego (okno balkonowe) o wym. 1,85 m x 2,2 m zgodnie z § 291 i § 298 rozporządzenia MI". Tymczasem organ nadzoru budowlanego ograniczył się w kontrolowanej sprawie jedynie do lakonicznego stwierdzenia, iż zostało wykonane zabezpieczenie przedmiotowego okna balkonowego, pomijając już całkowicie ocenę tego, czy tak wykonane zabezpieczenia odpowiada normom prawnym zakodowanym w § 291 i § 298 rozporządzenia MI i to mimo tego, że wymóg ten został wprost wyrażony przez PINB w rozstrzygnięciu decyzji z 22 lipca 2021 r., a co w całości zaakceptował organ odwoławczy utrzymując w tym zakresie decyzję pierwszoinstancyjną w mocy.

W świetle tak ustalonego stanu faktycznego sprawy stwierdzenie wykonania nałożonego ostateczną i prawomocna decyzja obowiązku nastąpiło w ocenie Sądu co najmniej przedwcześnie.

Zgodnie z § 291 rozporządzenia MI budynek i urządzenia z nim związane powinny być projektowane i wykonane w sposób niestwarzający niemożliwego do zaakceptowania ryzyka wypadków w trakcie użytkowania, w szczególności przez uwzględnienie przepisów Działu VII tego aktu wykonawczego. Jednym z przepisów, do którego następuje w tym względzie odesłanie jest § 298, który w ust. 1 przewiduje, iż balustrady przy schodach, pochylniach, portfenetrach, balkonach i loggiach nie powinny mieć ostro zakończonych elementów, a ich konstrukcja powinna zapewniać przeniesienie sił poziomych, określonych w Polskiej Normie dotyczącej podstawowych obciążeń technologicznych i montażowych. Wysokość i wypełnienie płaszczyzn pionowych powinny zapewniać skuteczną ochronę przed wypadnięciem osób. Szklane elementy balustrad powinny być wykonane ze szkła o podwyższonej wytrzymałości na uderzenia, tłukącego się na drobne, nieostre odłamki. W §. 298 ust. 2 rozporządzenia MI określono zaś wymiary odnośnie wysokości i prześwitów lub otworów w wypełnieniu balustrad. Pozostałe ustępy cytowanego § 298 (ust. 3-7) już prima facie nie znajdują zastosowania w okolicznościach rozpatrywanego przypadku.

WINB nie przeprowadził w ogóle oceny, czy wykonane przez inwestora zabezpieczenie odpowiada powyższym wymogom. Organ odwoławczy pominął przy tym to, iż do kwestii sposobu wykonania tego zabezpieczenia skarżący odnieśli się w treści odwołania. Zwrócili oni bowiem uwagę na to, że sporne zabezpieczenie stanowi zdejmowany płotek, a ich zdaniem bariera ochronna musi być trwale umocowana do budowli i posiadać wytrzymałość określoną w polskiej normie (s. 7 odwołania). Skarżący wprost zatem w swych twierdzeniach nawiązali do jednego z wymogów, jaki wyrażony został w § 298 ust. 1 rozporządzenia MI. Mimo tego kwestia ta pozostała bez jakichkolwiek rozważań organu odwoławczego. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że organ ten dopuścił się istotnego naruszenia wymogów wynikających z ostatnio przywołanych norm procesowych wyrażających zasadę dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.) oraz zasadę prawdy obiektywnej (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.).

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzeczono jak w pkt I. sentencji wyroku. O kosztach postępowania postanowiono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i w zw. z art. 214 § 2 zd. 1 P.p.s.a. w pkt II. sentencji wyroku zasądzając na rzecz skarżących solidarnie kwotę 500 zł, stanowiącą kwotę uiszczonego w niniejszej sprawie wpisu.

WINB ponownie rozpoznając sprawę uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i wynikające z niej wskazania co do dalszego postępowania. Organ ten oceni spełnienie wymogów wynikających z § 291 i 298 rozporządzenia MI uwzględniając w pierwszej kolejności dotychczas zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jak i stanowiska przedstawione na etapie postępowania odwoławczego i poprzedzającego je postępowania przed PINB. Jeśli materiał dowodowy zgromadzony w sprawie okaże się niewystarczający organ przeprowadzi dodatkowe postępowanie wyjaśniające albo zleci jego przeprowadzenie organowi I instancji stosownie do treści art. 136 § 1 K.p.a.