IV SAB/Wr 825/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-03-20	
Data wpływu	2024-09-23	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Anetta Makowska-Hrycyk
Daria Gawlak-Nowakowska /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Radom	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	III OSK 1378/25	
Skarżony organ	Wójt Gminy	
Treść wyniku	*Oddalono skargę w całości	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902;  art. 4, art. 1, art. 6; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Katarzyna Radom, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 marca 2025 r. przy udziale S. z siedzibą w W. sprawy ze skargi D. K. na bezczynność Wójta Gminy Rudna w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 4 lipca 2024 r. oddala skargę w całości.	
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 4 lipca 2024 r. D. K. (dalej: Wnioskodawca, Strona, Skarżący) zwrócił się do Wójta Gminy Rudna (dalej: organ) w związku z informacją publiczną zawartą w piśmie z dnia 25 czerwca 2024 roku, znak: OK. 1431.71.1.2024, w którym organ stwierdził, że cyt. "Powyższe zadania miały m.in. na celu zmniejszenie uciążliwości i zasięgu wpływu zbiornika "[...]" na mieszkańców Gminy Rudna", wnoszę o wskazanie jaki konkretnie wpływ na zmniejszenie uciążliwości i zasięgu wpływu zbiornika "[...]" na mieszkańców Gminy Rudna miały:

1. Dotacja celowa na transport publiczny w kwocie ponad 1.800.000 zł?

2. Dotacja celowa pomoc dla powiatu lubińskiego w kwocie ponad 1.391.000 zł?

3. Remont chodnika w miejscowości R. w kwocie ponad 531.000 zł?

4. Przebudowa drogi K. nr działki [...]/[...] w kwocie około 164.000 zł?

5. Wsparcie finansowe dla Komendy Policji w kwocie 75.000 zł?

6. Remont budynku OSP C. w kwocie około 114.000 zł?

7. Dowożenie dzieci do szkół w kwocie ponad 2.823.000 zł?

8. Zakup energii oświetlenie dróg w kwocie około 489.000 zł?

9. Dotacje dla C. w kwocie około 3.305.000 zł?

10.. Remont świetlicy wiejskiej w N. w kwocie ponad 292.000 zł?

11. Zakup samochodu dla C. w kwocie około 179.000 zł?

12. Dotacja na działalność sportową C. w kwocie około 476.000 zł?

13.. Dotacja celowa na transport publiczny w kwocie około 2.341.000 zł?

14. Refundacja dojazdu uczniów w kwocie ponad 343.000 zł?

15. Budowa remizy OSP w G. w kwocie ponad 1.145.000 zł?

16. Dotacja celowa dla G. w kwocie około 644.000 zł?

17. Na podstawie jakich dokumentów, jakich danych organ stwierdził, że ww. zadania własne Gminy zmniejszyły m.in. stężenie arsenu w powietrzu oraz zanieczyszczenie powietrza pyłami PM2,5 i PM10 powstałymi w wyniku funkcjonowania składowiska [...]?

Organ pismem z dnia 18 lipca 2024 r. w odpowiedzi na wniosek Skarżącego podał, że w orzecznictwie przyjęto pogląd, zgodnie z którym żądanie zajęcia stanowiska przez organ administracji publicznej w sprawie bądź interpretacja wydanych decyzji nie stanowią informacji publicznej. Przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.) nie zawierają podstawy prawnej do skutecznego żądania wykładni faktów, ani dokumentów. Interpretacja taka nie mieści się w definicji informacji publicznej. Podkreślił, że informacja publiczna odnosi się tylko do sfery faktów i stanów i musi mieć swój materialny odpowiednik, nie można bowiem zobowiązać organu do udzielenia informacji, która nie istnieje. Wnioskiem o udzielenie informacji publicznej może być objęte pytanie o określony stan istniejący, dokument będący w posiadaniu organu w dniu przedłożenia przedmiotowego wniosku. Prawo dostępu do informacji publicznej nie obejmuje informacji o niezmaterializowanych w jakiekolwiek postaci zamierzeniach podejmowania określonych działań. Podobnie żądanie wyciągania wniosków z pewnych faktów i zdarzeń, ich indywidualnej oceny - nie stanowi już informacji publicznej.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, organ stwierdził, że zakres pytań zawartych we wniosku od nr 1 do 17 dotyczący wskazania wpływu tych zadań na zmniejszenie uciążliwości i zasięgu wpływu zbiornika na mieszkańców Gminy Rudna, nie ma charakteru informacji publicznej - Wnioskodawca żąda wyjaśnienia skutków dokonanych czynności, a więc domaga się uzasadnienia i oceny podjętych przez Gminę działań. Jednakże pytania te nie dotyczą faktów, ale wiążą się z objaśnieniami skutków dokonania czynności i zajęciem stanowiska wobec zaistniałego stanu faktycznego. Organ wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2002 r. o sygn. akt II SAB 180/02 podkreślił, że: "W sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą." Pomimo szerokiego, chociaż mało precyzyjnego rozumienia pojęcia informacji publicznej należy podkreślić, że nie jest ona środkiem do kwestionowania postępowania w innej sprawie indywidualnej oraz nie jest dopuszczalne w tym trybie pozyskiwanie informacji w zakresie prawnych argumentów uzasadniających działanie organu. Zgodnie z powyższym przedmiot wniosku w zakresie pytań 1-16, jak zostało wcześniej wskazane, nie może zostać objęty postępowaniem wnioskowym przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej, albowiem nie stanowią one informacji publicznej.

Skarżący za pośrednictwem organu 20 września 2024 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zarzucając naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych

(dalej: MPPOIP) w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji,

2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez jego niezastosowanie, skutkujące nieudostępnieniem informacji podlegającej udostępnieniu lub wydaniem decyzji administracyjnej odmownej, a tym samym pozbawienie obywatela możliwości prawidłowej realizacji prawa do informacji,

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie,

4) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 13 u.d.i.p., w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że podmiot zobowiązany jest w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji, poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu na rozpatrzenie wniosku lub wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, poprzez ich niezastosowanie, skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej zawierającej odmowę udostępnienia informacji w określonym ustawowo terminie.

W związku z powyższym wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 4 lipca 2024 roku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku, orzeczenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi zarzucił, że nie doszło do udostępnienia informacji na jego wniosek z dnia 4 lipca 2024 r. Podkreślił, że pismo organu z dnia 18 lipca 2024 r. nie miało cech i nie stanowiło decyzji administracyjnej. Wskazał, że organ niewątpliwie jest podmiotem ustawowo zobowiązanym do udostepnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Zauważył, że jednym z celów dostępu obywateli do informacji jest kontrola działalności organów władzy publicznej. Wskazanie przez organ, że złożony przeze mnie wniosek zmierza do oceny wypełnianych zobowiązań określonych w przepisach prawa i jako taki nie dotyczy informacji publicznej jest błędne. Po pierwsze, cel ubiegania się o daną informację powinien być poza jakimkolwiek zainteresowaniem podmiotu zobowiązanego. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 u.d.i.p., od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Motywacje osoby wykonującej prawo do informacji są więc prawnie nierelewantne. Po drugie przy kwalifikacji informacji jako informacji publicznej powinny być brane pod uwagę wyłącznie kwestie przedmiotowe, czyli cechy danej informacji, a nie okoliczności związane z motywem złożenia wniosku. Prawo do informacji zostało zagwarantowane w ramach uniwersalnego systemu ochrony praw człowieka. Zgodnie z treścią art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz art. 10 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (dalej jako: EKCP), każdy człowiek ma prawo do otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji. Zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 2 EKCP prawo do informacji może zostać ograniczone wyłącznie wtedy, gdy jest to wyraźnie przewidziane przez ustawę lub gdy jest to niezbędne z uwagi na takie wartości, jak interes bezpieczeństwa państwowego, bezpieczeństwo publiczne czy zapobieżenie ujawnieniu informacji poufnych. Warunki te nie zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Zasada jawności ma charakter zasady konstytucyjnej. Art. 61 ust. 1 Konstytucji RP stanowi normatywną podstawę tego prawa, statuując, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej praz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Skarżący podkreślił, że informacje, o których udostępnienie się zwrócił, stanowią przedmiot konstytucyjnego uprawnienia, bowiem stanowią informacje o działalności organów władzy publicznej/osób pełniących funkcje publiczne/działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego/innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie natomiast z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Informacją publiczną są nie tylko dokumenty i informacje wytworzone przez podmiot publiczny (czyli wykonujący zadania publiczne lub wykorzystujący mienie publiczne), ale także dokumenty do takiego podmiotu odnoszone. Biorąc pod uwagę powyższe, zważywszy na treść i zakres wniosku, stwierdził, że wnioskowana informacja podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

Następnie Skarżący wskazał, iż organ pismem z dnia 25 czerwca 2024 r., znak: OK.1431.71.12024 dość kategorycznie oświadczył, że określone inwestycje miały na celu zmniejszenie uciążliwości wpływu Zbiornika "[...]" na lokalną społeczność. Sposób sformułowania tej tezy pozwala przyjąć, że jest to pewien fakt, a fakty podlegają ocenie jako prawda lub fałsz i powinny opierać się na określonych dowodach (źródłach). Inaczej sytuacja kreowałaby się, gdyby organ zamiast faktu wyraził opinię, jednak wówczas sformułowanie takiego stwierdzenia powinno być inne (przykładowo: "w ocenie wójta zadania mają doprowadzić do..." "wójt ma nadzieję, że zadania przyczynią się do..." itp.). Skoro więc powyższe zostało przez organ przytoczone jako fakt, a nie było jedynie opinią i przemyśleniami Wójta Gminy Rudna lub pracowników Urzędu Gminy Rudna, to z perspektywy rzetelności należałoby oczekiwać, że organ dysponuje dowodami na poparcie swojego oświadczenia. Informacji w tym zakresie domagał się w swoim wniosku z dnia 4 lipca 2024 r., a najpełniej wyraz swoim żądaniom dał w pytaniu nr 17. Tymczasem organ pismem z dnia 18 lipca 2024 r. uznał, że Skarżący żąda zajęcia przez organ stanowiska, co nie podlega reżimowi określonemu w ustawie o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.). Choć organ ma rację co do tego, że u.d.i.p. nie jest narzędziem pozwalającym na domaganie się dokonania wykładni prawa, interpretacji faktów, czy zajmowania stanowiska, to jednak nie ma to żadnego zastosowania w przedmiotowej sprawie. Skarżący podkreślił, że organ już raz zajął swoje stanowisko - stwierdzając w piśmie z dnia 25 czerwca 2024 r., że określone inwestycje miały na celu zmniejszenie uciążliwości wpływu zbiornika na mieszkańców Gminy Rudna. W następstwie tak zajętego stanowiska przez organ Skarżący oczekiwał informacji w postaci obiektywnie istniejących faktów - tego, jak konkretne inwestycje miały się przyczynić do zmniejszenia tej uciążliwości i skąd Wójt Gminy Rudna w ogóle takie dane posiada. Końcowo Skarżący przypomniał, że prawo do informacji publicznej ma charakter polityczny i kontrolny. Jego istotą jest umożliwienie obywatelskiej kontroli nad funkcjonowanie instytucji publicznych. Uniemożliwienie wykorzystywania prawa do informacji publicznej bez wątpienia naruszyłoby istotę tego prawa. W konsekwencji organ nie udostępnił informacji w sposób zgody z żądanie m wniosku i w dniu 19 lipca 2024 r. popadł w stan bezczynności, który trwa do dzisiaj. To czyni skargę zasadną ii konieczną.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazał, że zarzut o rzekomej bezczynności jest nieuzasadniony albowiem jak wskazuje sam Skarżący otrzymał on stanowisko organu w zakresie jego żądania. To, że otrzymał on odpowiedź, która w swojej treści nie odpowiada jego oczekiwaniom nie jest wyrazem bezczynności organu. Tym samym już choćby z powołanej okoliczności wynika, że skarga w zakresie swojego żądania jest nieuzasadniona albowiem, jak wskazano wyżej, brak jest bezczynności organu. W ocenie organu nie ulega wątpliwości, że stanowisko organu, jakie zostało przekazane Skarżącemu pismem z dnia 18 lipca 2024 r. stanowi prezentację stanowiska organu w zakresie sformułowanego wniosku o udzielenie informacji publicznej. Zdaniem organu zakres informacji żądanych przez Skarżącego nie stanowi informacji publicznej. Jak wskazano w piśmie z dnia 18 lipca 2024 r. informacja publiczna odnosi się do faktów i stanów oraz musi mieć swój materialny odpowiednik. Nie można zobowiązać organu do udzielenia informacji, której nie ma. Prawo do informacji publicznej nie może dotyczyć informacji niezmaterializowanych, nawet jeżeli obejmuje zamierzenia podejmowania określonych działań. Mając na uwadze treść żądania organ stwierdził, że dotyczy ona wyjaśnienia skutków dokonanych czynności, czy sformułowania oceny, a więc nie dotyczy faktów co eliminuje wskazane zapytanie z zakresu informacji publicznej. W ocenie organu zaprezentowane uzasadnienie ma swoje oparcie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2002 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II SAB 180/02, w którym wskazano, że w razie żądania informacji nie będących informacjami publicznymi po stronie organu nie zachodzi obowiązek wydawania w tym zakresie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej.

Pismem z dnia 28 listopada 2024 r. Stowarzyszenie S. z siedzibą w W. na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. zgłosiła swój udział w postępowaniu. Wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku Skarżącego oraz uzasadniła swoje stanowisko. (k: 55 – 58 akt sprawy sądowej)

Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2024 r. Sąd dopuścił Stowarzyszenie S. z siedzibą w W. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania (k: 72 akt sprawy sądowej).

Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2025 r. zobowiązano Skarżącego do złożenia pisma organu z dnia 25 czerwca 2024 r., znak: OK.1431.71.1.2024 na które to pismo wskazuje Skarżący w swoim wniosku z dnia 4 lipca 2024 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz wniosku Skarżącego o udzielenie informacji publicznej w sprawie zakończonej pismem z dnia 25 czerwca 2024 r. (k: 82 akt sprawy sądowej)

W wykonaniu powyższego postanowienia Skarżący przy piśmie z dnia 22 stycznia 2025 r. przesłał wniosek z dnia 25 kwietnia 2024 r. oraz pismo organu z dnia 25 czerwca 2024 r. z załącznikami (k: 88 – 94 akt sprawy sądowej)

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), jako że jej przedmiotem jest bezczynność organu.

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a.

W rozpatrywanej sprawie zaskarżeniu podlegała bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Mając powyższe regulacje na uwadze należy podkreślić, że w toku oceny zasadności skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia, czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona skarżąca, miały charakter informacji publicznej oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że Wójt Gminy – jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznych.

Istota sporu w sprawie sprowadza się więc do oceny, czy na dzień wniesienia skargi organ zobowiązany pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, złożonego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W zaistniałym sporze Sąd stanowisko organu jest zgodne z prawem.

Przypomnieć należy, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało

w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowanie zawarto w art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym, przy czym jest to tylko przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także postanowienia Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustanawia prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Na podstawie wskazanych wyżej przepisów przyjąć trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone, o ile dotyczą sfery faktów.

W orzecznictwie podkreśla się natomiast, że nie stanowią informacji publicznej wszelkiego rodzaju wyjaśnienia, objaśnienia czy tłumaczenia organu kwestii związanych z daną informacją publiczną. Tego typu informacje nie stanowią informacji publicznej dotyczącej spraw publicznych. Ponadto informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany i tylko w takiej formie może być udostępniona. Natomiast sam wniosek nie może służyć wytworzeniu takiej informacji, tak więc wniosek zawierający pytania o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, należy zakwalifikować jako niedotyczący informacji publicznej (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Lex 2016, Komentarz do art. 6; wyroki WSA w Gdańsku z 5 października 2023 r., II SAB/Gd 172/23 i z 16 listopada 2023 r., III SAB/Gd 183/23).

Sąd podziela stanowisko organu, że żądanie informacje dotyczące wskazania wpływu opisanych we wniosku zadań na zmniejszenie uciążliwości i zasięgu wpływu zbiornika na mieszkańców Gminy Rudna, nie ma charakteru informacji publicznej - Wnioskodawca żąda bowiem wyjaśnienia skutków dokonanych czynności, a więc domaga się uzasadnienia i oceny podjętych przez Gminę działań. Jednakże pytania te nie dotyczą faktów, ale wiążą się z objaśnieniami skutków dokonania czynności i zajęciem stanowiska wobec zaistniałego stanu faktycznego. Nie dotyczą bowiem sfery faktów, którymi dysponuje organ, a więc nie mogły stanowić przedmiotu skutecznego zapytania w trybie dostępu do informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze - w ocenie Sądu - organ prawidłowo stwierdził, że żądane we wniosku informacje nie mają waloru informacji publicznej, jako że obejmują żądania, w stosunku do których ustawa o dostępie do informacji publicznej nie znajduje zastosowania. W tym zakresie organ nie dopuścił się więc bezczynności, gdyż poinformował Skarżącego w ustawowym terminie i właściwej formie (pismem zwykłym), że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej.

W konsekwencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.