III SA/Gd 74/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-03-27	
Data wpływu	2026-02-12	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Bartłomiej Adamczak
Jacek Hyla /przewodniczący sprawozdawca/
Maja Pietrasik	
Symbol z opisem	6480	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Uchylono decyzję	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art.5 ust.2; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik, Protokolant: Referent Agnieszka Gross, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2026 r. sprawy ze skargi Z. w K. na decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Kwidzynie z dnia 14 maja 2025 r.nr MOPS.ZP.0163.7.3.2025 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Kwidzynie na rzecz skarżącego Z. w K. kwotę 920 ( dziewięćset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 20 października 2025 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Kwidzynie (dalej: "organ"), działając na podstawie art. 16 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.ip.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku Z. w K. (dalej: "Z." lub "wnioskodawca") z dnia 30 kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wynagrodzenia pracowników M. w K. odmówił udostępnienia w części żądanej informacji publicznej w zakresie wynagrodzeń pracowników na stanowiskach: opiekunka dzieci i młodzieży w czasie przewozu do i ze szkoły, kierowca samochodu osobowego, sekretarka, starszy asystent rodziny, starszy wychowawca w pwd.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu 30 kwietnia 2025 r. wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej od Z. w K. Wniosek dotyczył aktualnej minimalnej i maksymalnej wysokości wynagrodzenia zasadniczego pracowników zatrudnionych w M. w K. w podziale na poszczególne i wszystkie stanowiska, w przeliczeniu na pełen etat. Wnioskodawca załączył również wzór tabeli. We wniosku wskazano, że w celu uniknięcia identyfikacji pracownika zajmującego określone stanowisko, dane mają dotyczyć jedynie stanowisk, na których jest zatrudniona więcej niż jedna osoba. W dniu 13 maja 2025 r. w odpowiedzi na wniosek, udostępniono dane dotyczące wynagrodzeń na stanowiskach: referent, podinspektor, pracownik socjalny, inspektor, specjalista pracy socjalnej, starszy inspektor, starszy specjalista pracy socjalnej - koordynator, starszy specjalista pracy socjalnej, starszy referent.

Kierownik MOPS oraz jej Zastępca dokonały analizy zakresu czynności wszystkich pracowników M. K. jednoznacznie stwierdzając, że stanowiska wymienione w dalszej części uzasadnienia decyzji nie są powiązane z realizowaniem zadań publicznych, a osoby je piastujące wykonując powierzone im czynności nie mają wpływu na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym. Udostępniono wnioskodawcy dane pracowników realizujących w M. K. zadania publiczne. Zgodnie z orzecznictwem pracownicy realizujący zadania publiczne, to pracownicy których czynności mają wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym. Wnioskodawcy odmówiono udostępnienia wynagrodzeń osób zajmujących stanowiska niezwiązane z realizacją zadań publicznych, co do których udostępnienie informacji pozwoliłoby na powiązanie wysokości wynagrodzenia z konkretną osobą. Zdaniem organu stanowiska te w żaden sposób nie realizują czynności mających wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym. Są to stanowiska pomocnicze, które nie są związane z pełnieniem funkcji publicznych. Udostępnienie informacji publicznej na temat tych osób może powodować identyfikację i łatwe powiązanie udostępnionych informacji z konkretnym stanowiskiem. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Udostępnienie danych dotyczących wynagrodzeń wypłacanych przez jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego na stanowiskach pracy z reguły nie powoduje automatycznie identyfikacji osoby zajmującej dane stanowisko. Różnorodność wielorakich okoliczności towarzyszących wnioskom o udostępnienie informacji publicznych nakazuje jednak każdorazowe rozważenie, czy w konkretnym przypadku nie zachodzi wyjątek od tej reguły.

Według organu, wnioskodawca bez trudu mógłby powiązać stanowisko pracy w ośrodku z konkretną, oznaczoną z imienia i nazwiska osobą je zajmującą, korzystając z własnych zasobów informacji. Dane w zakresie wynagrodzenia osoby niepełniącej funkcji publicznej i niemającej związku z pełnieniem tej funkcji podlegają zatem ochronie przewidzianej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Z., działający przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił organowi naruszenie:

1. art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 u.d.i.p. oraz art. 11 k.p.a., poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia decyzji, uniemożliwiającego sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia, a także niespełniającego wymogów ogólnej zasady przekonywania stron, co polegało na dowolnym skategoryzowaniu przez organ pracowników jako niepełniących funkcji publicznych na podstawie bliżej nieokreślonej "analizy zakresu czynności" dokonanej przez organ, bez jakiegokolwiek uzasadnienia w tym zakresie;

2. art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 u st. 2 u.d.i.p. i art. 7, art. 77 k.p.a., poprzez samowolne przyjęcie a priori - z wyłączeniem zwrócenia się bezpośrednio do pracowników - że osoby piastujące stanowiska wymienione w sentencji decyzji rezygnują z prawa do ochrony prywatności;

3. art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez błędną wykładnię pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną i w konsekwencji przyjęcie, iż osoba zatrudniona na stanowisku starszego asystenta rodziny nie pełni funkcji publicznych, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisów winna prowadzić do wniosku przeciwnego, co wynika wprost z uregulowań ustawowych;

4. art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., poprzez niewskazanie w decyzji osób, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej;

5. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 u.d.i.p., poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej mimo braku zaistnienia przesłanek do wydania przedmiotowej decyzji.

Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi z powodu braku wyczerpania przez wnioskodawcę środków zaskarżenia. Jednocześnie organ podtrzymał swe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2025 r.; sygn. akt III SA/Gd 316/25 odrzucił skargę z powodu niewyczerpania przez stronę skarżącą środków odwoławczych. Postanowienie to uchylił Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Związku, postanowieniem z dnia 7 stycznia 2026 r. sygn. akt III OSK 2271/25. W uzasadnieniu postanowienia NSA wskazał, że w sprawie, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej, Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Kwidzynie występuje nie jako organ władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tylko jako podmiot reprezentujący jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Implikuje to konieczność stosowania w tej sprawie art. 17 u.d.i.p., który stanowi, iż do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio (ust. 1), zaś wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy, a do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (ust. 2). Zastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 17 ust. 2 u.d.i.p., który uprawnia stronę do złożenia od decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy do organu, który taką decyzję wydał, upoważnia z kolei do skorzystania z przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a., w świetle którego, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa.

NSA uznał, iż skoro Z., na mocy art. 17 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., przysługiwało prawo do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kierownika MOPS z dnia 14 maja 2025 r. nr MOPS.ZP.0163.7.3.2025, to w świetle art. 52 § 3 zd. 1 p.p.s.a. mógł on złożyć skargę do WSA w Gdańsku bezpośrednio na tę decyzję, bez korzystania z prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, w świetle § 2 powołanego przepisu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądowa kontrola administracji publicznej dokonywana jest na podstawie kryterium legalności.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznawana sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej, a zatem należy przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Konkretyzacja konstytucyjnego prawa do informacji publicznej znajduje wyraz w ustawie o dostępie do informacji publicznej regulującej zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazując, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu.

W świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

W myśl art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej" (ust.1). Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (ust. 2).

Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (art. 3 ust. 2 u.d.i.p.).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie pozostaje związany oceną prawną zawartą w postanowieniu NSA z dnia 7 stycznia 2026 r. sygn. akt III OSK 2271/25 zgodnie z którą Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Kwidzynie jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej jako podmiot reprezentujący jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Zaskarżoną decyzją odmówiono wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej o wynagrodzeniach uzyskiwanych na stanowiskach, które zdaniem Kierownika MOPS w Gdańsku nie wiążą się z realizowaniem zadań publicznych, a udostępnienie informacji pozwoliłoby na powiązanie wysokości wynagrodzenia z konkretną osobą.

Nie budzi wątpliwości, że informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych jest informacją publiczną. Przypomnieć bowiem należy, że art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1530) określa zasadę jawności gospodarowania środkami publicznymi, wskazując, iż wydatkowanie środków publicznych jest jawne, co potwierdza, że wynagrodzenie osób pełniących funkcje publiczne podlega ujawnieniu, a ponieważ ustawa o finansach publicznych nie określa w tym zakresie odrębnego trybu – właściwa procedura ujawnienia tego rodzaju danych odbywa się na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej (zob. w tej materii wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2019 r.; sygn. akt I OSK 1783/18).

W orzecznictwie podkreśla się, że informacje dotyczące kwot wynagrodzeń, jak i składników tych wynagrodzeń oraz nagród, które są finansowane ze środków publicznych i wypłacane za wykonywaną pracę, stanowią informację publiczną, niezależnie od tego, czy są to stałe elementy wynagrodzenia, czy fakultatywne lub uznaniowe. Zasada jawności gospodarki środkami publicznymi jest zasadą, która musi być bezwzględnie przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi. Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz kontroli ze strony samych obywateli. Jakakolwiek reglamentacja informacji o działalności podmiotów publicznych w stosunku do tych podmiotów musi być podyktowana racjami znajdującymi swoje uzasadnienie w Konstytucji RP (zob. w tej materii wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2025 r.; sygn. akt III OSK 770/25).

Z ochrony wynikającej z prawa do prywatności na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. mogą skorzystać osoby zatrudnione w podmiotach wykonujących zadania publiczne, pod warunkiem, że nie pełnią funkcji publicznych i nie mają związku z pełnieniem tych funkcji, a zatem są zatrudnione na stanowiskach pomocniczych.

W ustawie o dostępie do informacji publicznej ustawodawca nie zdefiniował pojęcia osoby pełniącej funkcje publiczne. Dominujące w tej kwestii orzecznictwo sądów administracyjnych opowiada się za szeroką wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych. Przyjmuje się generalnie, że funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym (zob. w tej materii wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2011 r.; sygn. akt I OSK 125/11).

Mając powyższe na uwadze podnieść należy, że zasadnie wnioskodawca zarzucił, że organ arbitralnie, z powołaniem się na ochronę prywatności pracowników odmówił udostępnienia informacji publicznej, w sytuacji gdy w zaskarżonej decyzji w ogóle nie oceniono charakteru poszczególnych stanowisk pracy. W zaskarżonej decyzji wskazano bowiem, że "Kierownik MOPS I. M. oraz Zastępca Kierownika K. J. dokonały analizy zakresu czynności wszystkich pracowników M. K. jednoznacznie stwierdzając, że stanowiska wymienione w dalszej części uzasadnienia decyzji nie są powiązane z realizowaniem zadań publicznych, a osoby je piastujące wykonując powierzone im czynności nie mają wpływu na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym. Udostępniono wnioskodawcy dane pracowników realizujących w M. K. zadania publiczne. Dalej w uzasadnieniu decyzji wskazano, że odmowa dotyczy następujących stanowisk: "opiekunka dzieci i młodzieży w czasie przewozu do i ze szkoły w ilości 3 osób, z uwagi na interes prywatny ograniczamy możliwość identyfikacji osoby; kierowca samochodu osobowego w ilości 3 osób, z uwagi na interes prywatny ograniczamy możliwość identyfikacji osoby; sekretarka w ilości 2 osób, z uwagi na interes prywatny ograniczamy możliwość identyfikacji osoby; starszy asystent rodziny w ilości 4 osób, z uwagi na interes prywatny ograniczamy możliwość identyfikacji osoby; starszy wychowawca w PWD w ilości 5 osób, z uwagi na interes prywatny ograniczamy możliwość identyfikacji osoby".

Należy podkreślić, że w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy k.p.a. Powołanie się przez organ na przeprowadzoną analizę zakresu czynności, o której mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wymaga, by w aktach sprawy znalazły się podlegające tej analizie dokumenty opisujące zakresy czynności na poszczególnych stanowiskach. Dopiero włączenie takich dokumentów do akt sprawy umożliwić może organowi odparcie zarzutu arbitralności dokonanej oceny. Sformalizowane zakresy czynności odnoszące się do każdego ze stanowisk, co do których odmówiono udostępnienia informacji o wynagrodzeniach są także niezbędne, by sąd administracyjny mógł dokonać merytorycznej kontroli decyzji co do tego, czy i które stanowiska są powiązane z realizowaniem zadań publicznych.

Już w tym miejscu należy wskazać, że Z. słusznie podkreślił w skardze, że co do oceny charakteru stanowiska starszego asystenta rodziny, należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 49). Ochrona prawna dla funkcjonariuszy publicznych, przewidziana również dla tych pracowników, może mieć bowiem wpływ na uznanie ich za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Wymaga podkreślenia, że konsekwencją obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasad prawdy obiektywnej i praworządności (art. 6 k.p.a.) jest regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., nakładająca na organ obowiązek zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W judykaturze podkreśla się, że uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część tego aktu. Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Motywy decyzji powinny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Zadaniem uzasadnienia faktycznego jest wskazanie faktów i dowodów, które legły u podstaw wydania decyzji. W rezultacie powinno ono zawierać ustosunkowanie się do tych faktów i dowodów, które przemawiają za podjętym rozstrzygnięciem, lecz także do tej części faktów i dowodów, którym organ administracji nie przyznał mocy dowodowej przy podejmowaniu decyzji. Uzasadnienie decyzji powinno zatem stwarzać możliwość kontroli przez stronę, organ wyższego stopnia, a także sąd administracyjny prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję i motywów rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że powyższym wymaganiom organ wydając zaskarżoną decyzję nie sprostał. Należy zwrócić uwagę, że w odpowiedzi na skargę pojawiła się dodatkowa argumentacja, stanowiąca próbę uzupełnienia stanowiska organu zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odpowiedź na skargę nie może jednak uzupełniać zaskarżonej decyzji, poprzez zamieszczenie w niej ocen i rozważań, które zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. powinny stanowić uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji. Stwierdzić należy, że pismo procesowe, jakim jest odpowiedź na skargę, nie może konwalidować nieprawidłowości uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Kompetencja sądu administracyjnego obejmuje bowiem kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego aktu, a nie stanowiska organu wyrażonego w pismach procesowych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym akcentuje się, że podniesienie dopiero w odpowiedzi na skargę okoliczności, które powinny być zamieszczone w uzasadnieniu danego aktu wydanego przez organ, należy uznać za wadę postępowania skutkującą wyeliminowaniem wadliwego aktu z obrotu prawnego. Strona zostaje bowiem pozbawiona możliwości ustosunkowania się do tych okoliczności (zob. w tej materii wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2017 r.; sygn. akt I OSK 2574/15).

Z tych względów Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja został wydana z naruszeniem przepisów postępowania, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż brak w aktach administracyjnych dowodów dotyczących zakresu obowiązków pracowników zajmujących poszczególne stanowiska uniemożliwia ocenę, czy stanowiska te łączą się z wykonywaniem funkcji publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zdaniem Sądu także uzasadnienie zaskarżonej decyzji, które nie przedstawia zakresu obowiązków na poszczególnych stanowiskach pracy, akceptując nacechowane dowolnością ustalenia poczynione przez Kierownika MOPS i jego Zastępcę narusza art. 107§3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się zaś do kolejnego zarzutu skargi, wyjaśnić należy, że z art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. wynika, że dodatkowymi elementami uzasadnienia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, poza koniecznością spełnienia przez taką decyzję wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., jest obowiązek wskazania imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Pod pojęciem "zajęcie stanowiska w toku postępowania o udostępnienie informacji publicznej", w znaczeniu określonym w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. należy rozumieć pisemne stanowisko podmiotu innego niż organ wydający decyzję, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2015 r.; sygn. akt I OSK 1860/14). W niniejszej sprawie w postępowaniu przed organem inne podmioty stanowiska nie wyrażały, decyzję wydał organ, a w decyzji wskazano, kto tę decyzję podjął.

Przepis art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. wymaga w odniesieniu do podmiotów, ze względu na których dobra wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji, ich oznaczenia poprzez ogólne wskazanie bez określania cech pozwalających na indywidualizację i identyfikację z uwagi na chronione dobra tych podmiotów. Dane te określa się jednak, wskazując na osoby fizyczne lub inne podmioty, poprzez opis podejmowanych przez nie czynności, gdyż na tym polega aktywność władzy publicznej. Dlatego podniesione w tym zakresie zarzuty są bezzasadne.

Ponieważ wykazane wyżej naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "P.p.s.a.").

Uwzględnienie zarzutów naruszenia przepisów postępowania czyni przedwczesnym odnoszenie się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego.

Rozpatrując sprawę ponownie, organ zgodnie z art. 153 P.p.s.a. uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu. W zależności od zajętego stanowiska co do ograniczenia zakresu udostępniania żądanych informacji, organ je udostępni lub wyda decyzję o odmowie ich udostępnienia. Przy czym uwzględnić winien, że zasadą jest prawo dostępu do informacji publicznej, a odmowa stanowi wyjątek, co wiąże się z koniecznością wyważenia praw chronionych, a wskazanych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i konstytucyjnie gwarantowanym prawem dostępu do informacji publicznej. Ewentualna odmowa udostępnienia żądanych przez Z. informacji wymaga zgromadzenia dowodów w zakresie opisanym powyżej, dokonania ich oceny zgodnie z art. 80 k.p.a., a w przypadku konieczności wydania decyzji administracyjnej uzasadnienia jej zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.ps.a. wobec uwzględnienia skargi w całości.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).