Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi S. H. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego w osobie K. H. na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 26 listopada 2025 r. S. H. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego w osobie K. H. (dalej: strona skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 5 stycznia 2026 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL przedstawiciela ustawowego strony skarżącej bądź złożenie oświadczenia o jego nieposiadaniu, złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. aktu urodzenia strony skarżącej oraz do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka zawierająca powyższe wezwania została skutecznie doręczona na wskazany w skardze adres w dniu 21 stycznia 2026 r. (zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru – k. 13 akt sądowych), jednak do dnia wydania niniejszego postanowienia czynności wskazane w wezwaniu nie zostały wykonane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga podlegała odrzuceniu.

Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym zostały określone w art. 46 i 47 p.p.s.a.

W myśl art. 46 § 1 pkt 1 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, czy podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jak stanowi z kolei art. 46 § 2 pkt 1 lit. a i b p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, m.in. numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Zgodnie zaś z art. 27 p.p.s.a., osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego. Przedstawiciel ustawowy ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.).

W myśl natomiast art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu.

Stosownie natomiast do art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami o których mowa w § 1, są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.

W myśl zaś art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W sytuacji, gdy od skargi nie został uiszczony wpis, strona wnosząca ten środek zaskarżenia powinna na wezwanie sądu w terminie siedmiu dni uiścić wskazaną kwotę. Zaniedbanie tego obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a.

Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwania do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi została skutecznie doręczona w dniu 21 stycznia 2026 r. (zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru – k. 13 akt sądowych). W tych okolicznościach termin do uzupełnienia dostrzeżonych braków skargi upłynął z dniem 28 stycznia 2026 r. (środa). W terminie tym braki formalne i fiskalne skargi nie zostały jednak usunięte.

W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.