Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 13 lipca 2021 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1912/17 w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 6 kwietnia 2018 r., VII SA/Wa 1912/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę J. K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lipca 2017 r., znak [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego w sporządzonym przez Biuro Miejskiego Konserwatora Zabytków w O. protokole kontroli przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami, przeprowadzonej 19 stycznia 2012 r. w budynku przy ul. [...] w O. stwierdzono, że w obrębie znajdującego się na tej nieruchomości zabytkowego zespołu dworsko-folwarcznego, właściciel przeprowadził szereg prac bez wymaganych zezwoleń konserwatora zabytków. Kolejno w wyroku wskazano, że w protokole czynności kontrolnych, przeprowadzonych 30 czerwca 2014 r. w zabytkowym zespole dworsko-folwarcznym stwierdzono, że jego właściciel wymienił pokrycie dachowe stajni bez wymaganego pozwolenia konserwatorskiego. W piśmie z 4 listopada 2014 r., stanowiącym odpowiedź na pismo J.K., [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (W-MWKZ) oświadczył, że na podstawie kontroli z przestrzegania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami przeprowadzonej 24 czerwca 2014 r. z udziałem właściciela obiektu oraz na podstawie dokumentów znajdujących się w urzędzie, stwierdza iż zespół dworsko-folwarczny przy ul. [...] w O. jest zabezpieczony przed szkodliwym wpływem czynników atmosferycznych i prowadzone są na bieżąco prace porządkowe przy zabytku i w jego otoczeniu, w sposób gwarantujący zachowanie w stanie niepogorszonym poszczególnych budynków wchodzących w skład zespołu. Zespół jest zabezpieczony przed dostępem osób postronnych.

Dalej w wyroku VII SA/Wa 1912/17 przywołano, że w piśmie z 11 maja 2015 r., skierowanym do Urzędu Miasta O. w odpowiedzi na zapytanie o udzielenie informacji czy zespół dworsko-folwarczny w O. przy ul. [...]a w latach 2012-2014 był/jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 2003, Nr 162, poz. 1568, Uoz), W-MWKZ poinformował, że z uwagi na to, iż w 2012 r. podczas kontroli ustalono, że właściciel ww. obiektu wykonywał prace przy nim bez stosownych pozwoleń organu konserwatorskiego wymaganych ww. ustawą, należy stwierdzić, iż nie wypełnia należycie wszystkich obowiązków nałożonych na niego przez tę ustawę. W-MWKZ podtrzymał to stanowisko w piśmie z 7 sierpnia 2015 r., skierowanym do Prezydenta O.

W piśmie z 30 września 2016 r. J.K. zwrócił się do W-MWKZ o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że "budynki położone w O. przy ul. [...] wchodzące w skład zabytkowego zespołu [...] - 1 w latach 2011-2014 były utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków". Wnioskodawca wyjaśnił, że takie zaświadczenie jest mu niezbędne do złożenia w Urzędzie Miasta O.

Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z [...] października 2016 r., nr [...], znak: [...], W-MWKZ odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego, że budynki położone w O. przy ul. [...], wchodzące w skład zabytkowego zespołu dworsko-folwarcznego, w latach 2011- 2014 były utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami Uoz.

J.K. złożył zażalenie na w/w postanowienie, w którym wniósł o jego uchylenie i wydanie postanowienia zaświadczającego, że budynki wchodzące w skład zespołu dworsko-folwarcznego były utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami Uoz, a opieka nad nimi była sprawowana zgodnie z zasadami opieki nad zabytkami, w sposób zapewniający:

zabezpieczenie i utrzymanie zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie,

korzystanie z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości,

prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowalnych przy zabytku.

W wyroku VII SA/Wa 1912/17 przytoczono dalej, że powołanym na wstępie postanowieniem z [...]lipca 2017 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy odmowne postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2016, poz. 716, Upol), art. 5 pkt 2 i 3 oraz art. 3 pkt 6 i 8 Uoz (Dz. U. 2014, poz. 1446 ze zm.), art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 oraz art. 218 § 1 i § 2 oraz art. 219 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257, K.p.a.). Minister w motywach swego postanowienia stwierdził, że wojewódzki organ konserwatorski w sposób bezsporny wykazał (na podstawie protokołów kontroli przeprowadzonych w latach 2012 i 2014), że żalący przeprowadzał przy obiektach wchodzących w skład zabytkowego zespołu roboty budowlane, na które nie uzyskał stosownych pozwoleń organu konserwatorskiego (co sam potwierdza w zażaleniu), w następstwie czego słusznie odmówiono wydania wnioskowanego zaświadczenia.

W skardze złożonej na postanowienie Ministra, J.K. zarzucił naruszenie:

art. 7 ust. 1 pkt 6 Upol w zw. z art. 5 pkt 2-4 Uoz poprzez odmowę wydania zaświadczenia potwierdzającego, że budynki położone w Olsztynie przy ul. [...], wchodzące w skład zabytkowego zespołu dworsko-folwarcznego, w latach 2011 - 2014 były utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, podczas gdy w rzeczywistości podejmowane w w/w okresie przez skarżącego działania dot. zabytku, "pomimo drobnych uchybień formalnych" (braku stosownych pozwoleń), były niezbędne do zabezpieczenia i utrzymania zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości, zaś w ich wyniku nastąpiła ostatecznie poprawa stanu zachowania zabytku;

art. 217 § 1 i 2 oraz art. 218 K.p.a. i art. 121 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 Upol, poprzez odmowę wydania zaświadczenia potwierdzającego, że budynki wchodzące w skład zabytkowego zespołu dworsko-folwarcznego, w 2011 i 2013 r. były utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami Uoz, podczas gdy w rzeczywistości ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, iż w 2011 i 2013 r. skarżący dopuścił się jakichkolwiek uchybień z zakresu ochrony zabytków, wynika natomiast, że stan zabytku od objęcia go przez skarżącego ulega systematycznej poprawie;

art. 217 § 1 i 2 oraz art. 218 K.p.a. w zw. z art. 121, art. 122 i art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez nie ustosunkowanie się Ministra do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, dotyczących w szczególności dokonywanych czynności zachowawczych, poprawy stanu zabytku i charakteru prawnego pisma organu I instancji z 4 listopada 2014 r., znak [...], a podniesionych w zażaleniu, jak również brak przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego i wyjaśnienia w jakiej relacji do wyniku postępowania pozostają poszczególne pisma organu I instancji w przedmiocie stanu spornego zabytku, które to uchybienia w ocenie skarżącego mają istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na zarzucane uchybienia skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę.

W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że organy zasadnie odmówiły wydania zaświadczenia stwierdzającego przestrzeganie przez skarżącego przepisów Uoz, skoro z dokumentów posiadanych przez organ I instancji wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący wykonywał prace przy obiektach zabytkowych z naruszeniem przepisów tej ustawy. Okoliczność, że ostatecznie organy nadzoru konserwatorskiego uznały te prace za wykonane prawidłowo pod względem technicznym i w sposób gwarantujący zachowanie zabytku w stanie niepogorszonym, nie konwaliduje samej bezprawności działań skarżącego. Zdaniem tegoż sądu skarżący nie może skutecznie żądać stwierdzenia w stosownym zaświadczeniu, że we wskazanym okresie utrzymywał obiekty zabytkowe zgodnie z przepisami Uoz. W ocenie sądu pierwszej instancji skarżący kasacyjnie stanowczo i wyraźnie sformułował w treści wniosku treść żądanego zaświadczenia, w tym że ma ono dotyczyć okresu 2011-2014, bez różnicowania dotyczącego poszczególnych lat.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł J.K. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości.

Skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. 2019, poz. 2325, Ppsa), tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 zdanie pierwsze Ppsa, w zw. z art. 217 § 1 i art. 217 § 2 pkt 2 w zw. z art. 218 § 1 i 2 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w wyniku błędnego uznania, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści, podczas gdy w rzeczywistości z akt sprawy wynika, iż podejmowane w ww. okresie przez skarżącego działania dot. zabytku, pomimo drobnych uchybień formalnych (braku stosownych pozwoleń), były niezbędne do zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie, jak również korzystania z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości, zaś w ich wyniku nastąpiła ostatecznie poprawa stanu zachowania zabytku, lub przynajmniej, iż na podstawie akt sprawy nie sposób wysnuć wniosku, że w 2011 i 2013 r. skarżący dopuścił się jakichkolwiek uchybień z zakresu ochrony zabytków, wynika natomiast, że stan zabytku od objęcia go przez skarżącego ulega systematycznej poprawie, zatem zaświadczenie winno zostać wydane odnośnie lat 2011-2014 lub przynajmniej lat 2011 i 2013 r.

W związku z powyższym strona skarżąca kasacyjnie wnosi o:

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie;

orzeczenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie sąd pierwszej instancji bezpodstawnie przyjął za organem odwoławczym, że skarżący swoimi działaniami z lat 2011-2014 nie wypełnił dyspozycji art. 7 ust. 1 pkt 6 Upol, pomimo, iż w latach tych podejmował jedynie nie cierpiące zwłoki czynności niezbędne celem zachowania zabytkowej substancji, które nie miały negatywnego wpływu na utrzymanie i konserwację tegoż zespołu.

Dalej podniesiono, że zaskarżone orzeczenie jest błędne również w zakresie, w którym sąd wojewódzki przyznaje rację organom obu instancji w zakresie "łącznej" odmowy wydania wnioskowanego zaświadczenia, pomimo wyraźnego stwierdzenia uchybień w zakresie utrzymywania i konserwowania przedmiotowego zespołu jedynie w latach 2012 i 2014.

W piśmie procesowym z 8 sierpnia 2018 r. strona skarżąca kasacyjnie wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zarządzeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 maja 2021 r., na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm., uCOVID-19), skierowano sprawę na posiedzenie niejawne z uwagi na intensyfikację rozwoju pandemii, o czym poinformowano strony postępowania umożliwiając im zajecie stanowiska na piśmie. Z uprawnienia tego strony nie skorzystały.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.

Zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej NSA o skierowaniu – na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 uCOVID-19 – sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, w pierwszej kolejności obligowało Sąd do zbadania dopuszczalności jej rozpoznania na tego rodzaju posiedzeniu, zwłaszcza że w piśmie procesowym skarżącego z 8 sierpnia 2018 r. wniesiono o przeprowadzenie rozprawy.

Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 1-3 uCOVID-19: "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich w sprawach, w których strona wnosząca skargę kasacyjną nie zrzekła się rozprawy lub inna strona zażądała przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, jeżeli wszystkie strony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze skierowania sprawy na posiedzenie niejawne wyrażą na to zgodę. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów" (ust. 1), "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących" (ust. 2), "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów" (ust. 3).

Dodanie w uCOVID-19 przepisów art. 15 zzs4 ust. 2 i 3 nakazuje rozważyć, czy przewidziane w tych przepisach rozwiązania – wobec niewątpliwie utrzymującego się stanu epidemii COVID-19, co jest okolicznością notoryjną, powinny mieć zastosowanie w stosunku do niniejszej sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając zasady: jawności posiedzeń sądowych (art. 10 Ppsa) i rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych na rozprawie (art. 90 § 1 Ppsa), przy jednoczesnym zastrzeżeniu wyjątku od nich, gdy przewiduje to "przepis szczególny" i zastosowaniu rozwiązań przewidzianych w art. 15zzs4 ust. 2 i 3 uCOVID-19, zaistniały podstawy do rozpoznania niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym. Wykładnia funkcjonalna przepisów uCOVID-19 nakazuje opowiedzieć się za dopuszczalnością zastosowania konstrukcji zawartej w art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 w przedmiotowej sprawie i możliwością rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 Ppsa.

Jak trafnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 2 lipca 2021 r., III OSK 3353/21 (CBOSa.nsa.gov.pl), prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. W postanowieniu tym naprowadzano, że w pierwotnej wersji uCOVID-19 zamieszczono przepis art. 15 zzs ust. 6, z którego treści wynikało, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 "nie przeprowadza się rozpraw ani posiedzeń jawnych", z wyjątkiem rozpraw i posiedzeń jawnych w sprawach określonych w art. 14a ust. 4 i 5 tej ustawy, określonych mianem "pilnych". Uchylenie przepisów art. 14a i art. 15zzs uCOVID-19 nastąpiło jednocześnie z dodaniem do tej ustawy m.in. przywołanych wyżej regulacji zawartych w jej art. 15 zzs4 ust. 2 i 3.

Powyższy standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany, skoro strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie. W konsekwencji skład Sądu rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że dopuszczalne jest rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w związku z art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19, albowiem przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Wpierw wypadnie podkreślić ograniczony do podstaw kasacyjnych i tam wskazanych przepisów prawa zakres kontroli sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Uwzględniając przeto to zastrzeżenie, przyjdzie uznać, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 zd. 2 Ppsa).

A. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, przywołany przepis nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, skoro w tej sprawie skargę na tego typu akt oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uchylono go na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.

B. Nie są trafne zarzuty naruszenia przepisów art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 w zw. z art. 218 § 1 i 2 K.p.a., które sformułowano w kontekście uchybienia przez sąd wojewódzki przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Oddalając skargę sąd pierwszej instancji trafnie nie doszukał się naruszenia przez skarżony organ przywołanych przepisów Kodeksu, z których wynika odpowiednio, że: "Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie" (art. 217 § 1); "Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego" (art. 217 § 2 pkt 2); "W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu" (art. 218 § 1); "Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające" (art. 218 § 2). Słusznie sąd pierwszej instancji wskazał, że interes prawny wnioskodawcy w uzyskaniu zaświadczenia o określonej treści nie był podważany przez organy konserwatorskie, przed wydaniem zaś postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści przeprowadzono stosowne postępowanie wyjaśniające. Także i wywody kwestionowanego wyroku odnoszące się do związania zakresem żądania wyrażonym w źródłowym wniosku o wydanie zaświadczenia dotyczącego oznaczonego w tym żądaniu okresu czasu, nie dowodzą naruszenia art. 217 § 1 K.p.a. To skarżący kasacyjnie jako zainteresowany określił przedmiot oczekiwanego zaświadczenia, gdy idzie o objęcie nim wskazanego w źródłowym wniosku okresu kilku lat, a wojewódzki organ konserwatorski będąc związany tym żądaniem wydał stosowne postanowienie. Nie stoi na przeszkodzie, aby sformułować odrębne wnioski dotyczące poszczególnych lat i domagać się uzyskania zaświadczeń odnoszących się do stanu uwzględnienia przepisów konserwatorskich w okresach rocznych.

C. Co się zaś tyczy argumentacji skargi kasacyjnej, a związanej z oznaczonym rozumieniem przepisów prawa materialnego – Upol oraz Uoz, to wobec braku sformułowania we wniesionym środku podstawy kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa, argumentacja ta musi pozostać poza uwagą Sądu Naczelnego, wobec nakazu związania granicami skargi kasacyjnej. WSA w Warszawie nie kwestionował przy tym, w kontekście zarzutu naruszenia art. 217 § 1 pkt 2 K.p.a. interesu prawnego J.K. do ubiegania się – w aspekcie art. 7 ust. 1 pkt 6 uPol – zaświadczenia organu konserwatorskiego.

D. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa powiązano również z zarzutem naruszenia art. 133 § 1 cyt. ustawy, z którego wynika m. in. to, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Nietrafne jest zarzucania sądowi wojewódzkiemu jakoby przyjął oznaczone ustalenia faktyczne opierając się w tym względzie na okolicznościach spoza materiału dowodowego. Zarzut ten skierowano wobec tych twierdzeń zawartych w tych motywach kwestionowanego wyroku, w których sąd pierwszej instancji przywołując treść protokołów kontroli obiektów zabytkowych należących do skarżącego, a przeprowadzonych w styczniu 2012 r. oraz w czerwcu 2014 r., uczynił spostrzeżenie, iż nie wynika z nich, aby przeprowadzone przez skarżącego prace przy obiektach zabytkowych, były wykonywane odpowiednio tylko w 2012 r. lub wyłącznie w 2014 r. Spostrzeżenie to w ocenie Sądu Naczelnego, nie dowodzi skuteczności zarzutu naruszenia art. 133 § 1 Ppsa.

E. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.