III SA/Gl 374/18 - Wyrok

Data orzeczenia	2018-09-10	
Data wpływu	2018-04-23	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Małgorzata Herman /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6046 Inne koncesje i zezwolenia	
Hasła tematyczne	Inne	
Sygn. powiązane	II OSK 692/19	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2016 nr 0 poz 1987; art. 16, art. 46 ust 1 pkt 1; Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant Specjalista Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów oddala skargę.	
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 46 ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania przedsiębiorcy R. K., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą A z siedzibą w S., zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpiecznie w L., gmina B. ul. [...] na działce nr [...] obręb [...] L..

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym:

R. K., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą A w S., skierowała w dniu 5 kwietnia 2016 r. do Starostwa Powiatowego w C. wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, wraz z załącznikami.

Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z [...] r., Nr [...], organ administracji publicznej odmówił wydania zezwolenia. Swoją odmowę uzasadnił usytuowaniem planowanego przedsięwzięcia w budynku nadszybia zlikwidowanej kopalni, bezpośrednio nad zlikwidowanym szybem kopalnianym, a wziąwszy pod uwagę rodzaj odpadów niebezpiecznych przewidzianych do zbierania, sąsiedztwo domów mieszkalnych, może to zagrażać skażeniem gleby, wód podziemnych, wywoływać uciążliwości poprzez hałas, zapach, a także wywoływać niekorzystne skutki dla terenów wiejskich i miejscowych upraw ekologicznych.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie, decyzją z [...] r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, iż organ I instancji nie wykazał w sposób dostateczny, że zamierzony przez wnioskodawcę sposób gospodarowania odpadami mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, a więc nie została spełniona przesłanka negatywna z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach pozwalającej organowi na podjęcie decyzji o odmowie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów.

Organ I instancji uzupełnił postępowanie dowodowe we wskazanym zakresie, a po jego zakończeniu i umożliwieniu stronie zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem i wypowiedzenia w trybie art. 10 § 1 k.p.a mocą decyzji z [...] r., Nr [...], ponownie odmówił wydania zezwolenia.

W uzasadnieniu organ I instancji przedstawił przebieg postępowania w niniejszej sprawie, a następnie wskazał, że na jego zlecenie została wykonana "Ekspertyza stwierdzająca występowanie "wędrujących" pustek pogórniczych oraz nieudokumentowanych wyrobisk górniczych wykonana przy użyciu metody elektrooporowej i georadarowej dla działki Nr [...] w L.", której autorem była B S.C. z S. w lipcu 2017 r. Na podstawie wyników tej ekspertyzy organ doszedł do wniosku, że stwierdzone anomalie w obrębie badanej działki potwierdzają korelację z istniejącymi wyrobiskami górniczymi i wskazują strefy, gdzie wyrobiska są nie zlikwidowane. Może to świadczyć z dużym prawdopodobieństwem o przemieszczaniu się rozluźnień gruntu do jego powierzchni, a tym samym jego odkształcenie. Tymczasowe nawet magazynowanie odpadów, w tym odpadów niebezpiecznych może stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia oraz środowiska. Występowanie tej anomalii nad strefą niezlikwidowanych wyrobisk górniczych w wysokim stopniu uprawdopodabnia istnienie zagrożenia.

Organ I instancji zwrócił również uwagę na stwierdzone nieprawidłowości w sposobie likwidacji szybu głównego co stwierdza się jednoznacznie w ekspertyzie oraz wynikające z tego następstwa. Na podstawie mapy otamowania stwierdził, że niewypełnione wyrobiska górnicze, znajdują się pod budynkiem i pod powierzchnią działki, a w oparciu o przeprowadzone badania uznał, że występują wysokie anomalia oporności pozornej o wartości dwukrotnie wyższej niż w wartość oporności w poziomie istniejących wyrobisk górniczych.

Organ podniósł także, że planowana działalność ma być realizowana na terenie, pod którym zlokalizowane są wody podziemne pierwszego poziomu użytkowego w utworach czwartorzędu. Jest on najbardziej narażony, ze względu na brak izolacji od powierzchni oraz wody podziemne [...] "[...]". Poziom ten ma więź hydrauliczną z poziomem wodonośnym w utworach czwartorzędowych, przez co następująca wymiana wód może powodować przenikanie zanieczyszczeń do tego poziomu. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że mieszkańcy domów zlokalizowanych po drugiej stronie ulicy [...], do której przylega działka [...], korzystają ze studni pobierając wodę do podlewania warzywników, pojenia zwierząt i celów pitnych w sytuacjach braku wody w wodociągu. Nadto na obszarze objętym wnioskiem istnieje niezidentyfikowana studnia kanalizacyjna, o nieznanych połączeniach czy miejscach odprowadzania gromadzących się wód, a wnioskodawca – wnioskodawca jako właściciel terenu nie udzielił informacji na jej temat. Powyższe, zdaniem organu I instancji, świadczy o tym, że planowana przez firmę A działalność polegająca na zbieraniu odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne na działce nr [...] w L. mogłaby powodować zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, co stanowi przesłankę do odmowy udzielenia zezwolenia na taką działalność w tej konkretnej lokalizacji.

Od niekorzystnej dla strony decyzji pierwszoinstancyjnej, odwołanie złożył jej pełnomocnik - radca prawny J. S..

Zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, a także naruszenie przepisu prawa materialnego to jest art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. W ocenie pełnomocnika "biegli specjaliści nie podzielili obaw organu w przedmiocie zagrożenia tąpnięciami", a ponieważ "działalność będzie prowadzona jedynie na terenie budynku" to "obszerna analiza przepływu wód powierzchniowych do wód użytkowych nie ma znaczenia i nie stwarza zagrożenia dla środowiska". Zarzucił, iż organ "ponownie nie rozważył jakiego rodzaju surowce wtórne będą gromadzone przez skarżącego. Wniosek bowiem nie obejmuje żadnego rodzaju odpadów mających charakter odpadów niebezpiecznych. Podstawowym przedmiotem działalności skarżącego jest gromadzenie złomu stalowego obojętnego dla środowiska."

Rozpatrując ponownie sprawę, w wyniku wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie w pierwszej kolejności powołało się na art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Organ odwoławczy wskazał na zamknięty katalog negatywnych przesłanek wydania zezwolenia określony w art. 46 ust. 1 tej ustawy.

Następnie podkreślił, że wykonana na polecenie organu I instancji ekspertyza wykazała z prawdopodobieństwem 85% występowanie ponad 18 razy większej od średniej oporności pozornej gruntu, co specjaliści tłumaczą specyficzną budową tektoniczną, ale nie wykluczają możliwości ewentualnych zagrożeń związanych z tą strefą. Nałożenie wyników ich badań na mapę rejonu szybu doprowadziło ich do uznania, że wyrobiska chodnikowe zlikwidowanej kopalni mogą być drożne i niezlikwidowane. W swojej dokumentacji poddali ocenie projekt likwidacji kopalni "[...]", który wg aktualnych standardów w tym zakresie był błędny. Zastosowane w nim rozwiązania mogły wpłynąć na niestabilność kolumny zasypowej i zachowanie w niej niewypełnionych pustek. Nadto brak było korków izolujących uniemożliwiających spływ wód powierzchniowych w głąb górotworu.

Na podstawie ww. ekspertyzy skład orzekający Kolegium podzielił stanowisko organu I instancji o możliwości spowodowania zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska poprzez zbieranie odpadów i czasowe ich przechowywanie (do czasu przekazania wyspecjalizowanym podmiotom) na terenie budynku posadowionego nad zlikwidowanym szybem kopalnianym. Podkreślono w oparciu o ekspertyzę, że z uwagi na istniejące wyrobiska chodnikowe zlikwidowanej kopalni, które mogą być drożne, istnieje możliwość migrowania pustek do powierzchni gruntu i tym samym spowodowanie nagłych deformacji gruntu, co przy gromadzeniu odpadów, w tym niebezpiecznych może doprowadzić do skażenia gruntu i wód powierzchniowych mających powiazanie hydrauliczne z czwartorzędowym poziomem wodonośnym (szczegółowo omówione w decyzji organu I instancji).

Polemizując z przeciwnymi twierdzeniami pełnomocnika strony podniesiono, że wniosek strony o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów obejmuje ponad 380 rodzajów odpadów niebezpiecznych oznaczonych "*" w katalogu odpadów zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2014 r. poz. 1923). Nadto odpady mają być zbierane nie tylko wewnątrz budynku posadowionego nad zlikwidowanym szybem kopalnianym, ale także na terenie działki (strona i pełnomocnik podają w tym względzie rozbieżne informacje). Dlatego za zasługującą na aprobatę uznano tę część analizy dokonanej przez organ I instancji, która dotyczy potencjalnej możliwości zanieczyszczenia wód powierzchniowych i zagrożenia zbiornika czwartorzędowego ze względu na brak izolacji od powierzchni terenu, a tym samym wysoką podatność na wpływ zanieczyszczeń mogących doprowadzić do degradacji jakościowej wód Użytkowego Poziomu Wód Podziemnych. Podkreślono, że tak dokonana ocena nie jest dowolna i nastąpiła na podstawie wiarygodnych przesłanek to jest wykonanej "Ekspertyzy..." oraz analizy dokumentacji hydrogeologicznej rozpatrywanego terenu w powiązaniu z istniejącym zainwestowaniem nieruchomości przewidzianej pod działalność polegającą na zbieraniu odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne. Zaakcentowano w ślad za doktryną, że podstawą odmowy wydania zezwolenia nie musi być całkowita pewność organu co do wystąpienia zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, albowiem użycie przez ustawodawcę sformułowania w trybie przypuszczającym: ,"zamierzony sposób gospodarowania odpadami mógłby powodować zagrożenie..." daje organowi podstawę do odmowy w sytuacji, gdy w jego ocenie zagrożenie jest potencjalne i do zajęcia takiego stanowiska obliguje go zasada przezorności.

Reasumując powyższe, organ odwoławczy podzielił opinię organu I instancji, opartą o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i jego analizę, że zamierzony przez wnioskodawcę sposób gospodarowania odpadami może powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, co stanowi podstawę do podjęcia decyzji o odmowie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Dlatego też po ponownym rozpoznaniu sprawy w przedmiocie udzielenia R. K. zezwolenia na zbieranie odpadów o kodach wskazanych we wniosku, w wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania, skład orzekający Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną w całości.

Na decyzję organu odwoławczego pełnomocnik strony skarżącej złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o jej uchylenie w całości.

Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach oraz naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., art. 8, art. 12 ust. 1 k.p.a., naruszenie art. 32 i 64 Konstytucji RP poprzez ograniczenie realizacji prawa własności nieruchomości i nieprzestrzeganie konstytucyjnej zasady równości podmiotów wobec prawa. Na tę okoliczność załączył kopie decyzji- zezwoleń dla innych podmiotów w rejonie lokalizacji planowanego przedsięwzięcia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i jego argumentację wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił także, że przedmiotem postępowania była sprawa wniosku A o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne w m. L., ul. [...], gm. B. na działce nr [...] obręb [...] L., natomiast Kolegium nie dysponowało aktami postępowań, w których zapadły załączone do skargi decyzje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja będąca przedmiotem kontroli wbrew postawionym w skardze zarzutom nie narusza prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również nie narusza przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie narusza przy tym także przepisów ustawy zasadniczej.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] odmawiającą skarżącej wydania zezwolenia na zbieranie odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne. Wniosek o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów został złożony na podstawie art. 41 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach i zawierał szczegółowo wyspecyfikowane rodzaje odpadów, kody tych odpadów, a w odpowiedzi na wezwanie organu wskazano ponadto sposób ich magazynowania. Wskazano także, że planowana inwestycja umiejscowiona jest bezpośrednio nad szybem po zlikwidowanej kopalni w dawnym budynku stanowiącym nadszybie. Przystępując do rozpoznawania sprawy organ poza wnioskiem oraz wiedzą o aktualnym stanie nieruchomości uzyskaną w trakcie oględzin terenu, informacjami Burmistrza B. co do braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dysponował również sporządzoną w sprawie Ekspertyzą stwierdzającą występowanie "wędrujących" pustek pogórniczych oraz nieudokumentowanych wyrobisk górniczych. Zebrany materiał dowodowy pozwolił organom na uznanie, że zamierzony sposób gospodarowania odpadami mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska.

W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja będąca przedmiotem kontroli wbrew postawionym w skardze zarzutom nie narusza przepisów prawa.

Oceniając prawidłowość odmowy orzeczenia zgodnego z wnioskiem przez pryzmat okoliczności wskazanych przez organy obu instancji należy zwrócić uwagę na specyfikę zagadnienia zbierania odpadów. Ustawodawca wprowadził reglamentację tego typu działalności, przy czym udzielenie zezwolenia zostało obwarowane wymogiem spełnienia określonych warunków. Kluczowe zdaje się objęcie ochroną takich dóbr jak życie i zdrowie ludzi oraz zagrożenie dla środowiska.

Zgodnie z art. 46 ust 1 pkt 1. ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska.

Z kolei, zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach gospodarkę odpadami należy prowadzić w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, w szczególności gospodarka odpadami nie może:

1) powodować zagrożenia dla wody, powietrza, gleby, roślin lub zwierząt;

2) powodować uciążliwości przez hałas lub zapach;

3) wywoływać niekorzystnych skutków dla terenów wiejskich lub miejsc o szczególnym znaczeniu, w tym kulturowym i przyrodniczym.

Należy zauważyć, że odmowa wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub na przetwarzanie odpadów uzasadniona jest już zaledwie samą możliwością spowodowania w przyszłości zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska.

A zatem, a contrario, wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów może nastąpić jedynie w przypadku całkowitego braku możliwości spowodowania takiego zagrożenia.

Ustawodawca nie wymaga przy tym, aby organ miał pewność, że zagrożenie to nastąpi, wystarczy, że w ocenie organu takie zagrożenie jest prawdopodobne. Oczywiste jest jednak, że taka ocena musi nastąpić na podstawie wskazanych przez organ, wiarygodnych przesłanek i nie może być dowolna (zob. W. Radecki, Ustawa o odpadach. Komentarz, Wydanie IV, WK 2016). Przesłanka z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy powinna być przy tym oceniana w świetle art. 16 ustawy, w którym znajduje się przykładowe wyliczenie takich zagrożeń (zob. B. Rakoczy (red.), Ustawa o odpadach. Komentarz, LexisNexis 2013 r.).

Skoro działalność polegająca na zbieraniu odpadów jest działalnością ściśle reglamentowaną przepisami prawa, z uwagi na stwarzane przez nią zagrożenia dla środowiska i ludzi, dlatego też stosując przepisy ustawy o odpadach należy uwzględniać dyrektywy zawarte w art. 1, art. 16, art. 23 i art. 25 ustawy, a to ochronę życia i zdrowia ludzi oraz środowiska oraz nakaz zbierania odpadów w sposób selektywny.

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie, jak słusznie stwierdziły organy, takie hipotetyczne zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska istnieje, a jest uzasadnione usytuowaniem planowanej działalności, warunkami technicznymi tego miejsca, bliskim sąsiedztwem osób mieszkających w pobliżu, korzystających dla potrzeb swoich gospodarstw domowych z wody pochodzącej ze studni. Zauważono, że w pobliżu są uprawy ekologiczne i wytwórnia makaronu..

W szczególności ustalono, że działka na której planuje się działalność, położona jest w miejscowości L. przy granicy obrębu, wzdłuż której przebiega ulica [...], na południe od której jest miejscowość L. a pod drugiej stronie ulicy na północ, jest miejscowość K.. Działka dłuższym północnym bokiem przylega do ulicy a z trzech pozostałych, graniczy z innymi działkami innych właścicieli. Wjazd na działkę z ulicy poprzez bramę na teren ogrodzony użytkowany przez inne podmioty, a następnie od strony zachodniej na teren działki [...] na której znajdują się dwa budynki:- większy o wymiarach ok. 45 m x 16 m oraz mniejszy o wym. 8 m x 7 m. Zgodnie z wnioskiem i wyjaśnieniami przedstawiciela wnioskodawcy, zamierzona działalność zbierania odpadów niebezpiecznych na działce ewidencyjnej nr [...] w L. ma być prowadzona w większym budynku znajdującym się na tej działce. Budynek ten został wybudowany jako budynek nadszybia kopalni "[...]" w L.. W budynku nadszybia posiadającym dwie kondygnacje zlokalizowany był szyb główny kopalni, który został zlikwidowany w 1977 r. Kopalnia "[...]" w końcowym okresie jej funkcjonowania połączona była z kopalnią [...]. Po likwidacji górnictwa żelaza w okolicy Częstochowy, na terenie byłej kopalni [...] była prowadzona działalność przez inne podmioty gospodarcze. Jak wskazują stare tablice na budynku, był on budynkiem warsztatowym. Po demontażu wieży wyciągowej szybu nastąpiła przebudowa budynku stosownie do nowych funkcji. W tym okresie zostały zabudowane ściany zewnętrzne i wewnętrzne. (Zdjęcia historyczne pokazują budynek nadszybia bez ścian, jedynie konstrukcję żelbetową). Zabudowane zostały bramy i drzwi, został zabetonowany otwór w stropie przestrzeni szybu głównego. Lokalizacja szybu w obrębie budynku (ponieważ właściciel - wnioskodawca nie wskazał jego lokalizacji organowi) została ustalona przez organ z udziałem emerytowanego mierniczego górniczego w trakcie postępowania w 2016 zakończonego uchyloną decyzją, gdyż wnioskodawca tłumaczył, że nie wie, że w budynku istniał szyb. Dane dotyczące szybu, tj. profil litostratygraficzny, głębokość, przekrój, obudowa oraz sposób likwidacji zawarte są w materiałach przesłanych organowi przez Wyższy Urząd Górniczy w Katowicach. WUG przekazał również mapę wyrobisk podszybia szybu głównego z opisanymi rzędnymi spągu wyrobisk korytarzowych (przekopów i chodników górniczych) oraz samego szybu. Nie wyjaśnioną kwestią pozostawało ustalenie lokalizacji szybu wodnego i jego stan zachowania.

Projekt likwidacji szybu głównego pokazuje, że wyrobiska korytarzowe podszybia nie zostały całkowicie zlikwidowane poprzez wypełnienie ich przestrzeni podsadzką, tylko w niewielkiej odległości od szybu zostały wykonane zatamowania (Mapa otamowania wyrobisk przy likwidacji szybu głównego) a sama likwidacja dokonywana była poprzez zasypywanie od góry szybu luźnym materiałem - skałą płoną z hałdy kopalnianej (materiał rodzimy). W budynku istnieje niezidentyfikowana studzienka o średnicy około 1 metra przykryta kratą, wypełniona wodą o niezbadanym pochodzeniu i składzie. Wnioskodawca nie przedstawił organowi pomimo wezwania, informacji o istniejącej sieci kanalizacyjnej w obrębie budynku i działki oraz ewentualnych odbiornikach ścieków czy wód.

Skarżąca nie udzieliła, pomimo kilkukrotnych wezwań do przedstawienia szczegółowych informacji dotyczących sposobu postępowania z odpadami niebezpiecznymi, co do sposobu planowanego zbierania i czasowego magazynowania odpadów w budynku.

W realiach rozpoznawanej sprawy, całkowicie zrozumiały jest wyrażony na piśmie sprzeciw miejscowej ludności przed usytuowaniem planowanej działalności we wskazanym miejscu. Z całą pewnością interes jednostki nie powinien sprzeciwiać się interesowi społecznemu wyrażanemu przez ogół mieszkańców. Realizacja prawa własności przez skarżącą nie może kolidować z realizacją prawa własności przez miejscową ludność.

We wniosku o wydanie zezwolenia, skarżąca wyszczególniła 809 pozycji odpadów, z czego 380 to odpady niebezpieczne, we wszystkich postaciach tj. stałej, ciekłej i lotnej.

W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie, mając na uwadze ilość i rodzaj odpadów niebezpiecznych objętych wnioskiem, organ nie był zobligowany do ustalania, na którym etapie planowanego przedsięwzięcia zamierzony sposób gospodarowania odpadami mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Nie można było również wymagać od organu, aby ustalał, z których odpadów mogą powstawać niebezpieczne opary, grozić wycieki, a które mogą szkodliwie oddziaływać na życie i zdrowie ludzkie. To w interesie skarżącej leżało przekonanie organu do tego, że planowana działalność gwarantuje bezpieczeństwo dla zdrowia i życia ludzi oraz środowiska.

W rozpoznawanej sprawie organ I Instancji uznał, że zamierzony przez skarżącą sposób gospodarowania odpadami mógłby spowodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska. Ocena wyrażona przez organ I instancji i podzielona przez organ II instancji wiązała się z ustaleniami poczynionymi w sprawie, a przede wszystkim z wnioskami wydanej Ekspertyzy oceniającej stan obiektu, w którym zaplanowano prowadzenie spornej działalności.

Sąd w składzie orzekającym stwierdził, że organy kierowały się przy wydawaniu decyzji negatywnej dla skarżącej okolicznościami ustalonymi w toku postępowania. Skarżąca kwestionuje przyjęcie przez organy zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego oraz środowiska zarzutami procesowymi, w tym niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Nie sposób uznać zarzutów i twierdzeń skargi za zasadne jako, że nie podważają one stanowiska o prawdopodobieństwie tego zagrożenia w świetle jednoznacznych i niekwestionowanych dowodów.

Zdaniem Sądu organy zasadnie uznały, że planowany sposób zbierania odpadów mógłby powodować zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi lub środowiska.

Organy słusznie przyjęły, że zaistniała negatywna przesłanka, o której mowa w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach.

Stan nieruchomości, nie daje podstaw do zakładania, że zbieranie odpadów nie spowoduje zagrożeń dla wartości prawnie chronionych. Nie znajdują zatem uzasadnienia zarzuty niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego.. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Nie budzą zastrzeżeń wyartykułowane przez organ zagrożenia.

Reasumując, organ w przedmiotowej sprawie prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, które zakończył należycie uzasadnioną decyzją.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, nie dopatrzył się innych uchybień skutkujących uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, tak wskazanych w skardze, jak i innych w niej niewymienionych.

Zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, które Sąd orzekający w całości podziela.

Zarzuty podniesione w skardze okazały się zatem bezpodstawne.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.