Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Dorota Dąbek Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Krakowie na punkt 5 załącznika do uchwały Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 4 czerwca 2008 r. Nr XV/186/2008 w przedmiocie przyjęcia regulaminu korzystania z placów zabaw zlokalizowanych na terenie Gminy Wieliczka stwierdza nieważność punktu 5 załącznika do uchwały Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 4 czerwca 2008 r., Nr XV/186/2008

Rada Miejska w Wieliczce w dniu 4 marca 2008 r. podjęła uchwałę Nr XV/186/2008 w sprawie przyjęcia regulaminu korzystania z placów zabaw zlokalizowanych na terenie Gminy Wieliczka. Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 4 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 ze zm.).

Skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 4 marca 2008 r. Nr XV/186/2008 w zakresie punktu 5 załącznika do tej uchwały złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Prokurator Okręgowy w Krakowie. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym poprzez nałożenie w drodze uchwały rady gminy zasad odpowiedzialności prawnej za szkody powstałe na mieniu. Wskazując na powyższe Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności punktu 5 regulaminu zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu skargi podano, że w punkcie 5 regulaminu korzystania z placów zabaw, będącego załącznikiem do przedmiotowej uchwały, Rada Miejska w Wieliczce zamieściła przepis stanowiący, że "rodzice/opiekunowie dzieci odpowiadają za ewentualne szkody wyrządzone przez dzieci na osobach lub mieniu". Powołane w uchwale przepisy nie mogą, w ocenie Prokuratora, stanowić o zasadach odpowiedzialności prawnej, które mogłyby obowiązywać pomiędzy właścicielem, a korzystającym z obiektu użyteczności publicznej.

Podniesiono, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. Wprawdzie ustawa nie zawiera definicji aktu prawa miejscowego, to jednak zarówno doktryna, jak i orzecznictwo wypracowały jednolite stanowisko co do celu aktów prawa miejscowego. Uchwała Rady Miejskiej w Wieliczce nosi cechę ogólności - generalności i abstrakcyjności; określa adresata - poprzez wskazanie jego cech nie wymieniając go z nazwy; dyspozycja określa postępowanie adresata i ma zastosowanie do wielu powtarzalnych okoliczności.

Podjęta przez Radę Miejską w Wieliczce zaskarżona uchwała wskazuje jako podstawę prawną art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym. Przepis ten nie daje kompetencji do ustalenia zasad odpowiedzialności prawnej, które miałyby obowiązywać pomiędzy właścicielem, a korzystającym z obiektu użyteczności publicznej. Kwestie takie regulują przepisy Kodeksu cywilnego. Zatem pkt 5 regulaminu został podjęty z przekroczeniem kompetencji wynikającej z art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym. Stanowisko takie zaprezentowane zostało przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 6 maja 2010 r., sygn. II SA/Go 225/10, opubl. LEX nr 674127).

Wobec powyższego, w ocenie Prokuratora, pkt 5 regulaminu - załącznika do zaskarżonej uchwały, jest niezgodny z prawem.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Wieliczka wniósł o jej oddalenie.

Organ podniósł, że w przytoczonym w skardze orzeczeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wskazał między innym, że norma prawna ujęta w art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym nie stanowi podstawy do zawarcia w akcie prawa miejscowego regulacji unormowanych w kodeksie cywilnym, w szczególności w zakresie odpowiedzialności za wyrządzone na mieniu szkody. Niemniej jednak strona przeciwna do skarżącej zauważyła, że w tym wyroku, Sąd wskazał również, że "(...) zważyć trzeba, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd o niedopuszczalności powtarzania w akcie prawa miejscowego postanowień ustaw lub ich modyfikacji (wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r. II OSK 370/07 Lex 446997). Podstawy normatywnej tego stanowiska można upatrywać w przepisie § 137 w zw. § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej". Podniesiono, że od powyższej zasady dopuszcza się jednak w orzecznictwie pewne wyjątki. Podnosi się, że może być konieczne przytoczenie w uchwale rady gminy zapisów ustawowych, jeżeli dzięki temu zabiegowi akt prawa miejscowego stanie się czytelny i zrozumiały. Jednak myśli tej nie można utożsamić, ze "swoistą modyfikacją" i rozszerzaniem lub uzupełnieniem zapisów ustawowych (wyrok NSA z dnia 6 czerwca 1996 r. SA/Gd 2949/94 , OSS 1996/3/91).

Burmistrz podniósł, że w omawianym przypadku konieczne było przytoczenie zapisów ustawowych, bowiem dzięki temu zabiegowi zasady korzystania z placów zabaw zlokalizowanych na terenie Gminy Wieliczka stały się czytelne i jasne, zwłaszcza w przedmiocie odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez dzieci korzystające z placów.

Nie można również w ocenie organu kwalifikować zapisu zawartego w Regulaminie korzystania z placów zabaw zlokalizowanych na terenie Gminy Wieliczka stanowiącego załącznik do uchwały Nr XV/18 6/2008 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 4 marca 2008 roku jako modyfikacji lub rozszerzania czy uzupełniania zapisów ustawowych. Zapisy zawarte w przedmiotowym załączniku wskazują tylko na odpowiedzialność opiekunów/rodziców dzieci za ewentualne szkody wyrządzone przez dzieci na osobach lub mieniu. Zdaniem Burmistrza nie można mówić tutaj o modyfikacji, rozszerzaniu lub powielaniu zapisów kodeksu cywilnego, bowiem brzmienie przywołanego wyżej zapisu jest zupełnie inne od zapisów kodeksu cywilnego i w żaden sposób tych postanowień nie modyfikuje, natomiast jego zamieszczenie w Regulaminie na pewno znacząco przyczyniło się do ograniczenia aktów niszczenia mienia Gminy Wieliczka.

Odnosząc się natomiast do stwierdzenia skarżącego, że upoważnienie zawarte w art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym nie przyznaje kompetencji do ustalenia zasad odpowiedzialności pomiędzy właścicielem obiektu użyteczności publicznej a korzystającym z tego obiektu strona przeciwna do skarżącego podniosła, że zgodnie z poglądem prezentowanym w doktrynie oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym brak przywołania w podstawie prawnej normy prawnej przyznającej kompetencje organowi stanowiącemu gminy do podjęcia danego aktu, jak również zawarcia w uchwale konkretnych zapisów, podczas gdy w systemie prawa upoważnienie takie istnieje nie przesądza i nie daje podstawy do stwierdzenia nieważności takiego aktu, a jedynie do wskazania, że uchwała została podjęta z nieistotnym naruszeniem prawa.

Na koniec Burmistrz Wieliczki przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2006 roku, sygn. akt: I OSK 1287/06 w którym wyrażono pogląd, że kryterium legalności uchwały rady gminy w świetle art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi jej zgodność z prawem. Wynika to jednoznacznie ze sformułowania "uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.'" Przez sprzeczność taką należy rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc z Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz z powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego. Zatem badanie legalności uchwały nie powinno sprowadzać się tylko do oceny zgodności z przepisami ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, ale z całym systemem prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Zgodnie z treścią art. 134 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Skarga została złożona przez Prokuratora, co oznacza, że nie musiała być poprzedzona wyczerpaniem środków zaskarżenia (art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), jej wniesienie nie było też ograniczone żadnym terminem, gdyż skarga dotyczy aktu prawa miejscowego (art. 53 § 3 cyt. ustawy).

Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Zaliczenie aktu prawa miejscowego do źródeł prawa powszechnie obowiązującego skutkuje koniecznością odnoszenia do takiego aktu wszystkich zasad charakteryzujących tworzenie i obowiązywanie systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Jedną z podstawowych zasad jest zasada prymatu ustawy w hierarchii aktów prawnych i zasada ustawowej delegacji do stanowienia przepisów prawa miejscowego (zob.: D. Dąbek, "Prawo miejscowe samorządu terytorialnego", Bydgoszcz-Kraków 2003, s. 58). Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Ustawa określa też zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego.

Do cech aktów prawa miejscowego zalicza się:

1) oznaczenie adresata norm prawnych zawartych w takich aktach, pozostającego poza strukturą administracji. Jako źródła prawa powszechnie obowiązującego mogą one regulować postępowanie wszystkich kategorii adresatów (obywateli, organów, organizacji publicznych i prywatnych, przedsiębiorców). Akty prawa miejscowego są prawem dla wszystkich, którzy znajdą się w przewidzianej przez nie sytuacji. W praktyce oznacza to, że adresatami aktów prawa miejscowego są osoby będące mieszkańcami danej jednostki samorządu terytorialnego lub tylko przebywające na terenie jej działania;

2) terytorialny zasięg aktu prawa miejscowego. Obowiązują one tylko na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Z reguły ich zasięg pokrywa się z obszarem danej jednostki samorządu terytorialnego ale mogą być jednak także stanowione dla mniejszych terenów;

3) normatywny charakter. Zawierają one wypowiedzi wyznaczające adresatom pewien sposób zachowania się: mogą to być nakazy, zakazy lub uprawnienia. Akty o charakterze jedynie opisowym, ocennym czy też wyrażające jedynie postulaty - nie są aktami prawa miejscowego;

4) generalny i abstrakcyjnych charakter norm prawnych zawartych w takich aktach. Charakter generalny mają te normy, które definiują adresata poprzez wskazanie cech, a nie poprzez wymienienie z nazwy. Abstrakcyjność normy wyraża się w tym, że nakazywane, zakazywane lub dozwolone zachowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Akty muszą być powtarzalne, nie mogą konsumować się przez jednorazowe zastosowanie.

Zaskarżona uchwała w sprawie przyjęcia regulaminu korzystania z placów zabaw zlokalizowanych na terenie Gminy Wieliczka ma wskazane wyżej cechy pozwalające na zaliczenie jej do aktów prawa miejscowego. Adresatem tej uchwały są wszystkie osoby chcące korzystać z placów zabaw jako ogólnodostępnego terenu przeznaczonego do zabaw i wypoczynku dzieci (pkt 1 załącznika do uchwały) i uchwała ta nakazuje im określone zachowanie według reguł i nakazów określonych w punktach 2 - 4 załącznika do uchwały. Adresaci uchwały określeni zostali generalnie, a nie imiennie. Uchwała dotyczy sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych. Zaskarżona uchwała ma zatem charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny.

W ocenie Sądu nie istniała podstawa prawna do przyjęcia w drodze powyższej uchwały punktu 5 załącznika do tej uchwały, zgodnie z którym "rodzice /opiekunowie/ dzieci odpowiadają za ewentualne szkody wyrządzone przez dzieci na osobach lub mieniu".

Zgodnie z powołanym art. 94 Konstytucji RP podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest upoważnienie zawarte w ustawie. Każdorazowo w akcie rangi ustawowej zawarte być musi upoważnienie dla organu gminy do stanowienia aktu prawa miejscowego. Zasada ta znajduje potwierdzenie w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), który w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały stanowił, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Z istoty tego upoważnienia wynika, że musi być ono wyraźne, a nie tylko pośrednio wynikające z przepisów ustawowych i wskazywać winno organ administracji publicznej właściwy do wydania danego aktu normatywnego. Upoważnienie ustawowe określa materię, która ma być przedmiotem regulacji w drodze aktu prawa miejscowego i organy kompetentne do jego wydania. Niekiedy także inne sprawy związane z wydawaniem i wejściem w życie przepisów prawa.

W przedmiotowej uchwale jako podstawę prawną jej wydania wskazano art. 40 ust. 2 pkt 4 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

Przepis art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowiący, że "akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały" nie zawiera upoważnienia ustawowego do podejmowania aktów prawa miejscowego, określa jedynie ich formę w przypadku, gdy akty te są stanowione przez radę gminy. Przepis ten nie mógł zatem stanowić podstawy do podjęcia przedmiotowej uchwały. Podstawy takiej nie mógł – w zakresie treści punktu 5 załącznika do zaskarżonej uchwały - stanowić również art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym. Zawarte w tym przepisie upoważnienie rady gminy do określania "zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej" nie zawiera upoważnienia do regulowania odpowiedzialności za szkody wyrządzone na osobach lub mieniu, chociaż upoważnienie to dawało podstawę do przyjęcia w drodze uchwały regulaminu korzystania z placów zabaw zlokalizowanych na terenie Gminy Wieliczka i określenia w tym regulaminie zasad i trybu korzystania z placów zabaw. Place zabaw niewątpliwie bowiem należą do kategorii gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Nie może budzić wątpliwości, że użyte w art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym pojęcie "zasady i tryb korzystania" zawiera w sobie upoważnienie dla organu stanowiącego gminy do formułowania w stosunku do terenów i urządzeń użyteczności publicznej norm i zasad prawidłowego postępowania, ustalania obowiązujących reguł zachowania się, określenia ustalonego porządku zachowania się. Oznacza to w konsekwencji kompetencję rady gminy do wprowadzenia reguł dotyczących obowiązującego sposobu zachowania się podmiotów, które przebywają na terenach lub w obiektach o jakich mowa w art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminy, która jednak nie obejmuje upoważnienia do wprowadzenia do aktu prawa miejscowego jakichkolwiek przepisów ustalających lub modyfikujących odpowiedzialność karną i cywilną (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 kwietnia 2012 r., IV SA/Po 169/12).

Sąd nie dopatrzył się również podstaw do podjęcia przedmiotowej uchwały w zakresie treści punktu 5 załącznika w innych przepisach prawa obowiązującego w chwili podejmowania uchwały. Również w odpowiedzi na skargę organ nie wskazał takich podstaw.

W odniesieniu do stanowiska organu należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie, a uchwała zawierająca takie unormowania, jako istotnie naruszająca prawo, winna być uznana za nieważną w części w jakiej zawiera takowe regulacje. Zasadnie podnosi się, że powtórzony przepis ustawy będzie wymagał interpretacji w kontekście uregulowań uchwały, w której go powtórzono, co może w istocie prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy (podobnie: WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 29 września 2010r., sygn. akt II SA/Sz 424/10; WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 16 listopada 2011r., sygn. akt IV SA/Po 672/11). W konsekwencji umieszczenie w treści przedmiotowej uchwały regulacji dotyczącej odpowiedzialności rodziców i opiekunów prawnych dzieci za wyrządzone szkody na osobach lub mieniu, w sytuacji gdy odpowiedzialność deliktowa została już uregulowana w art. 415 oraz art. 427, 428 i 430 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16 poz. 93 ze zm.), stanowi niedopuszczalne powtarzanie w akcie prawa miejscowego postanowień ustaw lub ich modyfikacji (wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008r. II OSK 370/07, Lex nr 446997). Mając na uwadze charakter przedmiotowej uchwały jako aktu prawa powszechnie obowiązującego, do którego tworzenia mają zastosowanie zasady techniki prawodawczej, skutkujący m.in. tym, że jej przepisy mogą być stosowane w sprawach indywidualnych, należy podkreślić, że przepisy zawarte w aktach prawa miejscowego, które wespół z regulacjami ustawowymi stanowią podstawę do dekodowania norm prawnych podlegających konkretyzacji w ramach procesów stosowania prawa, a tym samym w konsekwencji do ingerencji w sferę prawną osób będących adresatami działań administracji, powinny być redagowane w sposób czytelny i budzący jak najmniej wątpliwości interpretacyjnych. Zgodnie z § 143 w związku z § 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r., nr 100, poz. 908) w uchwale i zarządzeniu nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Naruszenie tej zasady techniki prawodawczej stanowi przede wszystkim nieuprawnione wejście prawodawcy miejscowego w sferę kompetencji zastrzeżonych wyłącznie dla ustawodawcy, co może wywołać u adresatów norm wadliwe przekonanie, że transponowane na grunt lokalny normy prawa powszechnie obowiązującego, są jedynie normami prawa miejscowego, które wiążą wyłącznie na obszarze właściwości lokalnego prawodawcy (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 maja 2008 r., III SA/Wr 204/08, LEX nr 507817). W ocenie Sądu rozpoznającego tę sprawę powtarzanie w akcie prawa miejscowego regulacji ustaw nie służy również czytelności i jasności aktu prawa miejscowego.

Z treści art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998/3/79, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05,LEX nr 192932).

Mając na uwadze podniesione wyżej argumenty wykazujące brak upoważnienia ustawowego do przyjęcia przez Radę Miejską w Wieliczce - w drodze uchwały z dnia 4 marca 2008 r. Nr XV/186/2008 w sprawie przyjęcia regulaminu korzystania z placów zabaw zlokalizowanych na terenie Gminy Wieliczka - przepisu punktu 5 załącznika do tej uchwały, uznać należy, że przedmiotowa uchwała w tym zakresie istotnie narusza art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji oraz art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a także zasady praworządności i legalności wynikające z art. 7 Konstytucji RP, wedle których organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, co oznacza, że mogą czynić tylko to, na co prawo wyraźnie im zezwala lub co wyraźnie nakazuje. W związku z tym, działając na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 91 ust. 1 i ust. 4 w związku z art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Sąd orzekł o stwierdzeniu nieważności przedmiotowej uchwały w zakresie punktu 5 załącznika do tej uchwały.

Stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części, Sąd nie zastosował art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem zaskarżona uchwała ma charakter aktu prawa miejscowego, nie może zatem do niej znaleźć zastosowania w/w przepis dotyczący wykonalności aktu. Zgodnie z poglądem wyrażonym w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 15 maja 2000 r. sygn. OPS 1/00, ONSA 2000, nr 4, poz. 134, nie jest dopuszczalne wstrzymanie wykonania aktów organów samorządu terytorialnego stanowiących przepisy powszechnie obowiązujące, ponieważ wykonanie aktu normatywnego polega w istocie na wprowadzeniu tego aktu w życie. Jeżeli więc akt zawierający przepisy prawa miejscowego wszedł w życie, to stał się obowiązującym prawem i nie może być mowy o wstrzymaniu jego wykonania.