Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie : WSA Maria Tarnowska asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Marcin Michrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi L.T. na postanowienie Ministra Budownictwa z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Budownictwa na rzecz L.T. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Minister Budownictwa, po rozpatrzeniu wniosku L. T. o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r.,

nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] o zastosowaniu wobec L. T. jako pośrednika w obrocie nieruchomościami kary dyscyplinarnej w postaci nagany.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Minister Transportu i Budownictwa decyzją z dnia [...] lutego 2006 r.,

nr [...] orzekł o zastosowaniu wobec L. T. jako pośrednika w obrocie nieruchomościami kary dyscyplinarnej w postaci nagany.

W dniu 24 kwietnia 2006 r. L. T. złożył do Ministra Transportu i Budownictwa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając organowi, w szczególności obrazę przepisów art. 7 i art. 77 KPA przez nieprawidłową, czynioną na niekorzyść obwinionego analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków, obrazę przepisów art. 107 KPA, a przede wszystkim

§ 3 tego artykułu, przez sporządzenie uzasadnienia decyzji nie zawierającego szczegółowej oceny podniesionych przez obronę twierdzeń, co do faktów i stanu prawnego sprawy, naruszenie art. 40 KPA przez niedoręczenie obrońcy obwinionego wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Minister Budownictwa postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja o zastosowaniu kary dyscyplinarnej nagany została wysłana stronie na adres, którym pośrednik posługiwał się w trakcie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej, lecz przesyłka listowa zawierająca odpis decyzji wróciła z adnotacją "nie podjęto w terminie". Z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi w dniu 13 lutego 2006 r. przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni w urzędzie pocztowym. Zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej w dniu 13 lutego 2006 r. Zawiadomienie powtórne miało miejsce w dniu 21 lutego 2006 r. Termin do odbioru przesyłki upłynął bezskutecznie w dniu 27 lutego 2006 r. Pismem z dnia 24 marca 2006 r. L. T. zwrócił się do Ministra o doręczenie decyzji na nowy adres zamieszkania. Minister Transportu i Budownictwa pismem z dnia 3 kwietnia 2006 r. przesłał stronie odpis wydanej w sprawie decyzji. Wnioskiem z dnia 21 kwietnia 2006 r. J. T. pełnomocnik L. T. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy powołując się na pełnomocnictwo znajdujące się w aktach sprawy. Na wezwanie organu wraz z pismem z dnia 29 maja 2006 r. złożył pełnomocnictwo od L. T., o żądanej przez organ treści. Zdaniem organu, z materiału dowodowego sprawy wynika, że doręczenie decyzji L.T., w trybie art. 44 KPA, nastąpiło w dniu 27 lutego 2006 r. Termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął więc w dniu 13 marca 2006 r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez pełnomocnika strony w dniu 24 kwietnia 2006 r. należało zatem uznać za złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129

§ 2 KPA w związku z art. 127 § 3 KPA.

W dniu 20 lipca 2006 r. L.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Budownictwa z dnia [...] czerwca 2006 r., żądając jego uchylenia, z uwagi na naruszenie przepisu art. 40 § 2 KPA przez odstąpienie od doręczenia decyzji administracyjnej pełnomocnikowi strony i skierowanie decyzji wyłącznie do strony, a w konsekwencji błędny sposób obliczenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że termin do zaskarżenia decyzji biegnie dopiero od jej skutecznego doręczenia, który w niniejszej sprawie nie nastąpiło. W tej sytuacji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 21 kwietnia 2006 r. został wniesiony przed upływem terminu do złożenia środka zaskarżenia, co uzasadnia jego merytoryczne rozpoznanie.

W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy przez Sąd w postępowaniu uproszczonym. W uzasadnieniu organ wskazał, że znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo dla adwokata J. T. z dnia 11 maja 2004 r. uprawniało pełnomocnika jedynie do reprezentowania L. T. w postępowaniu wyjaśniającym przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej, a nie w postępowaniu z tytułu odpowiedzialności zawodowej. Zatem decyzja o zastosowaniu kary dyscyplinarnej została doręczona jedynie L.T.

Postanowieniem z dnia 9 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu wniosku Ministra Budownictwa o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym orzekł o przekazaniu sprawy do rozpoznania na rozprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena przez sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania oraz zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć.

Dokonując w tym zakresie kontroli zaskarżonego postanowienia Ministra Budownictwa z dnia [...] czerwca 2006 r. Sąd uznał, że zostało ono wydane bez dokładnego wyjaśnienia kwestii reprezentacji L. T. w postępowaniu zakończonym decyzją Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r.

W ocenie Sądu treść udzielonego przez L. T. pełnomocnictwa budzi poważne wątpliwości, co do zakresu umocowania adwokata J. T. w postępowaniu z tytułu odpowiedzialności zawodowej pośredników w obrocie nieruchomościami.

Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma z dnia 21 lipca 2004 r. wynika bowiem, że w dniu 26 lipca 2004 r. adwokat J. T. zgłosił swój udział w sprawie jako obrońca obwinionego L. T. załączając do pisma stosowne pełnomocnictwo z dnia 11 maja 2004 r. Z jego treści wynika, że L. T. upoważnił adwokata J. T. do prowadzenia sprawy w postępowaniu dyscyplinarnym przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej. W dniu 21 listopada 2005 r. Minister Transportu i Budownictwa zawiadomił pełnomocnika obwinionego o zakończeniu postępowania przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej oraz pouczył o prawie zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Minister Transportu i Budownictwa orzekł o zastosowaniu wobec L. T. kary dyscyplinarnej w postaci nagany. Odpis decyzji organ skierował wyłącznie na adres strony.

Z przepisu art. 194 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 263, poz. 2603 ze zm.) oraz § 15 i 16 wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2005 r. w sprawie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości (Dz. U. Nr 16, poz. 136) wynika natomiast, że postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej wszczyna minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej. Po wszczęciu postępowania organ ten przekazuje sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej, w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które kończy się sporządzeniem protokołu końcowego. Protokół ten wiceprzewodniczący Komisji przekazuje niezwłocznie ministrowi celem wydania decyzji o zastosowaniu wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami kary dyscyplinarnej albo umorzenie postępowania w sprawie.

Zdaniem Sądu, mając na uwadze wskazany wyżej stan faktyczny i prawny organ orzekający o zastosowaniu kary dyscyplinarnej winien więc wezwać adwokata J. T. do wyjaśnienia, czy pełnomocnictwo z dnia 11 maja 2004 r. uprawnia go do działania tylko w postępowaniu wyjaśniającym, czy w toku całego postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej dlatego, że użyte w tym dokumencie upoważnienie do prowadzenia sprawy w postępowaniu "dyscyplinarnym", zdaje się sugerować, iż umocowanie pełnomocnika obejmuje całość postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej, co z kolei pozostaje w sprzeczności z uprawnieniami Komisji Odpowiedzialności Zawodowej.

Z akt sprawy wynika, że podnoszone przez Sąd wątpliwości miał także Minister Transportu i Budownictwa, o czym świadczy skierowanie do strony oraz do jej pełnomocnika zawiadomienia z dnia 17 listopada 2005 r., natomiast wydanej w sprawie decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. już tylko do strony.

Skierowanie decyzji o zastosowaniu kary dyscyplinarnej do L T., bez dokładnego ustalenia osoby uprawnionej do odbioru decyzji czyni jej doręczenie wadliwym, w rozumieniu art. 40 § 1 i 2 KPA. Z kolei nieprawidłowe doręczenie decyzji uniemożliwiało zastosowanie w sprawie art. 129 § 2 w związku z art. 127 § 3 KPA, ponieważ z tą wadliwą czynnością procesową nie wiązał się skutek prawny w postaci rozpoczęcia biegu 14 - dniowego terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Poza tym gdyby nawet przyjąć, że pełnomocnik skarżącego był jedynie umocowany do działania w postępowaniu wyjaśniającym, to i tak nie można uznać, że doręczenie L. T. odpisu decyzji o zastosowaniu kary dyscyplinarnej nastąpiło w dniu 27 lutego 2006 r. Prawidłowość doręczenia decyzji w trybie art. 44 KPA mogła bowiem podlegać badaniu dopiero po wyjaśnieniu, w jakiej dacie strona zmieniła adres zamieszkania, o czym wspomina w piśmie z dnia 24 marca 2006 r. Okoliczność ta miałaby istotne znaczenie z punktu widzenia obowiązków i skutków prawnych wynikających z art. 41 KPA.

Wobec powyższego należało zatem uznać, że postanowienie Ministra Budownictwa o uchybieniu terminu do wniesienia środka odwoławczego zostało wydane z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 134 KPA, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.

O zwrocie należnych skarżącemu kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).