Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia WSA del. Agnieszka Olesińska, , Protokolant Katarzyna Kwaśniewska- Ciesielska, po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 1116/19 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w J. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 31 maja 2019 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.213.2019.2.GG w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz S. sp. z o.o. z siedzibą w J. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 26 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 1116/19, w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w J.(dalej: "Spółka") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS") z dnia 31 maja 2019 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną interpretację. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, jak i innych wyroków powołanych poniżej, dostępna jest na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/ (dalej w skrócie: "CBOSA").

2.1. Pełnomocnik Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniósł skargę kasacyjną i zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt. 11b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1509 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f.") poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę zastosowania, polegającą na przyjęciu, że przekazywanie pracownikom bonów żywieniowych jako innych dowodów uprawniających do uzyskania na ich podstawie posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych korzysta ze zwolnienia od podatku docho0dowego od osób fizycznych na podstawie tego przepisu.

Wskazując na powyższą podstawę wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi i jej oddalenie, lub o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

2.2. Pełnomocnik Spółki w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

3.2. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Rozpatrując sprawę na skutek skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza zatem, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama Strona wnosząca ten środek zaskarżenia.

3.3. Kwestią sporną jest wykładnia art. 21 ust. 1 pkt 11b u.p.d.o.f. zgodnie z którym wolna od podatku dochodowego jest wartość otrzymanych przez pracownika od pracodawcy bonów, talonów, kuponów lub innych dowodów uprawniających do uzyskania na ich podstawie posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych, w przypadku gdy pracodawca, mimo ciążącego na nim obowiązku wynikającego z przepisów o bezpieczeństwie i higienie pracy, nie ma możliwości wydania pracownikom posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji nie potwierdza stanowiska organu podatkowego, iż wydając go, dopuszczono się błędnej wykładni przepisu prawa materialnego. Zasadnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że podatkowy organ interpretacyjny dokonał błędnej wykładni ww. przepisu uznając, że przekazywanie pracownikom bonów żywieniowych jako innych dowodów uprawniających do uzyskania na ich podstawie posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych nie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 11b u.p.d.o.f., a wartość finansowanych przez Spółkę bonów stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, od który Spółka, jako płatnik, zobowiązana będzie do obliczenia, pobrania i wpłacenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Wskazany przepis jest jasny i zrozumiały, a jego interpretacja nie nastręcza wątpliwości i nie wymaga wyjścia poza prostą analizę językową. Organ interpretacyjny, co słusznie podkreślił Sąd meriti, nie tylko pominął literalne brzmienie art. 21 ust. 1 pkt 11b u.p.d.o.f. i go zmodyfikował, wprowadzając pozaustawowe warunki skorzystania ze zwolnienia podatkowego, ale także wskazał warunki, które są nieweryfikowalne. Trudno bowiem sobie wyobrazić, jak pracodawca miałby sprawdzić jakie produkty spożywcze kupuje pracownik i czy aby przygotowany przez niego posiłek spełnia normy żywieniowe określone w § 2 ust. 1 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów (Dz. U. z 1996 r. Nr 60, poz. 279, ze zm.). Dla porządku można dodać, iż żaden przepis takiego obowiązku na pracodawcę nie nakłada, a wywodzenie go z treści § 2 cyt. rozporządzenia RM z dnia 28 maja 1996 r. nie jest uprawnione. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwolnienie przedmiotowe wynikającego z zacytowanego wyżej przepisu możne zostać zastosowane w przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji stanie faktycznym. Trudno bowiem wymagać od pracodawcy, aby wydając pracownikom bony żywieniowe, które mają z założenia charakter uniwersalny w odniesieniu do składu żywieniowego (tzn. nie wskazują na wartości żywieniowe), kontrolował on spożyte przez pracownika posiłki w zakresie ich składu i wartości produktów. Ponadto wskazywane i powoływane przez autora skargi kasacyjnej rozporządzenie RM z dnia 28 maja 1996 r. wprost odnosi się do wydawanych przez pracodawcę pracownikom posiłków profilaktycznych a nie do bonów, talonów, kuponów lub innych dowodów uprawniających do uzyskania na ich podstawie posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 11b u.p.d.o.f. To legislator podatkowy zdecydował jeszcze w stanie prawnym istniejącym na gruncie prawa pracy przed 6 lipca 2019 r., że ze zwolnienia będzie korzystała wartość otrzymanych przez pracownika od pracodawcy bonów, talonów, kuponów lub innych dowodów uprawniających do uzyskania na ich podstawie posiłków, artykułów spożywczych lub napojów bezalkoholowych, choć do tej daty w § 2 cyt. rozporządzenia RM z dnia 28 maja 1996 r. nie wskazano w jaki sposób miało dojść do przekazania produktów umożliwiających przygotowanie posiłku we własnym zakresie przez pracownika.

3.4. W związku z powyższym uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).