Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia "[...]", znak: "[...]" w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. oddala skargę.

I SA/Ol 206/20

Uzasadnienie

M K ( dalej jako podatnik, skarżąca, strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej WSA) w Olsztynie skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w O (dalej jako organ) z dnia "[...]"r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Z przedstawionych wraz ze skargą do kontroli Sądu akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z "[...]"r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w O określił M K zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec 2014r. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi strony "[...]"r. Odwołanie od tej decyzji zostało wniesione za pośrednictwem Poczty Polskiej oraz platformy e-Puap w dniu "[...]"r. pełnomocnik strony nie kwestionował uchybienia terminowi do złożenia odwołania i jednocześnie z odwołaniem złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania pełnomocnik wskazał, że był przekonany, że odwołanie zostało wysłane "[...]"r. i z niewiadomych przyczyn nie dotarło ono do organu. Jako potwierdzenie daty wysłania pisma pełnomocnik wskazał datę umieszczoną na odwołaniu "[...]"r. Postanowieniem z "[...]"r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w O stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, gdyż termin ten upłynął "[...]"r. Po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania postanowieniem z dnia "[...]"r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w O odmówił przywrócenia uchybionego terminu. W uzasadnieniu postanowienia organ podkreślił, że niesporne w sprawie jest, że decyzja wymiarowa doręczona została stronie "[...]"r., jak również fakt, ze odwołanie złożone zostało "[...]"r. tj. 14 dni po upływie ustawowego terminu do złożenia odwołania, który minął z dniem "[...]"r. organ podkreślił, że przekonanie pełnomocnika, że odwołanie zostało złożone w terminie nie zostało niczym poparte. Data zamieszczona w treści odwołania ( "[...]"r.) może bowiem jedynie świadczyć o podpisaniu pisma, ale nie o jego nadaniu. Organ podkreślił również, że pełnomocnik nie uprawdopodobnił, że niedotrzymanie terminu nastąpiło bez jego winy.

W skardze do WSA w Olsztynie na ww. postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania i zastępstwa procesowego. Postanowieniu zarzucono naruszenie następujących przepisów: art. 120, 121 § 1, 122, 191 Ordynacji podatkowej przez błędna analizę materiału dowodowego polegającą na uznaniu, że strona nie uprawdopodobniła że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy mimo przedłożenia zdjęcia z kodami potwierdzającymi podpisanie pisma "[...]"r.; oraz art. 162 § 1 w zw. z art. 163 § 1 Ordynacji podatkowej przez niezasadną odmowę przywrócenia terminu do wniesienia dowołania w sytuacji gdy do przywrócenia tego terminu wystarczające jest uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu a nie udowodnienie.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Złożona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Na wstępie zaznaczyć należy , że "w przypadku, kiedy za stronę działa pełnomocnik, o wadach oświadczenia woli, dobrej lub złej wierze, zachowaniu należytej staranności, co do zasady, należy rozstrzygać na podstawie okoliczności zachodzących po stronie pełnomocnika, a nie mocodawcy. Jednocześnie trzeba zaznaczyć, że skutki działania pełnomocnika ponosi strona. Ona też ponosi odpowiedzialność za dobór osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu swoich spraw". (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2019r., sygn. akt II FSK 166/17).

Zgodnie z treścią art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu w postępowaniu podatkowym winien on zostać przywrócony na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej), przy czym prośba o przywrócenie terminu powinna zostać wniesiona w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia, a jednocześnie z wniesieniem prośby zainteresowany winien dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 162 § 2 ww. ustawy). Przesłanki te muszą zostać spełnione kumulatywnie. Jak wskazuje się w orzecznictwie, brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o nim tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Nadto zauważyć należy, iż przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GZ 599/17, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I GSK 1580/12 z dnia 30 kwietnia 2014 r. oraz I GSK 1347/11 z dnia 19 marca 2013 r., CBOSA). A contrario należy zatem uznać, że przywrócenie to może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Oznacza to, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie, gdyż od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. Przepis art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia, co oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy). Ponadto wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga wykazania, iż mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym (por. wyrok WSA w Olsztynie sygn. akt II SA/Ol 1089/16 z dnia 6 grudnia 2016 r., CBOSA). Nie może też budzić wątpliwości, że to podatnik wnioskujący o przywrócenie terminu powinien uwiarygodnić odpowiednią argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niego niezależna i istniała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności w trakcie postępowania podatkowego.

W niniejszej sprawie nie można stwierdzić, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony. Z okoliczności przedstawionych w sprawie wynika bezspornie, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu, a strona nie wykazała okoliczności, które usprawiedliwiałby uchybienie temu terminowi. Samo przekonanie pełnomocnika, że nadał w terminie pismo nie jest przesłanką do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Argumentacja strony co do daty "[...]"r. sprowadza się do wskazania, iż w tej dacie zostało podpisane odwołanie. Tej okoliczności nikt nie przeczy. Nie można jednak, jak czyni to strona, utożsamiać daty sporządzenia, podpisania odwołania z datą jego wysłania. Jak wynika z analizy akt niniejszej sprawy daty te nie są tożsame. Nie stanowi przesłanki warunkującej przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, przekonanie pełnomocnika, ze dopełnił w terminie czynności, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że nadanie pisma zarówno w formie papierowej jak i na platformie e-PUAP nastąpiło "[...]"r. Podkreślić należy, że strona nie posiada potwierdzenia nadania pisma czy to na platformie e-PUAP czy na Poczcie w dacie "[...]" r. Strona nie wskazała na jakiekolwiek trudności z funkcjonowaniem platformy e-PUAP. Sąd podzielił argumentację organu, że samo podpisanie pisma nie świadczy o jego wysłaniu. Złożenie podpisu elektronicznego nie jest tożsame z wysłaniem pisma. Wskazać również należy, że o skutecznej wysyłce pisma za pośrednictwem platformy ePUAP i wpływie korespondencji do urzędu nadawca jest informowany, gdyż po dokonanej wysyłce automatycznie generowane jest urzędowe potwierdzenie odbioru, które w przypadku wysyłki pisma do podmiotu publicznego jest równoznaczne z urzędowym potwierdzeniem złożenia pisma.

W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia art. 120, 121 § 1, 122 i 191 Ordynacji podatkowej. Za elementarną należy uznać wiedzę, że termin odwołania jest terminem ustawowym. Jego uchybienie wywołuje skutki procesowe. W konsekwencji to profesjonalny pełnomocnik procesowy skarżącej winien podjąć niezbędne czynności, celem dochowania terminu. Nie może tego obowiązku przerzucać na organ procesowy. W rezultacie Sąd nie podzielił zarzutu skargi również w przedmiocie naruszenia art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącej, że ogan bezzasadnie odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Skarżąca nie uprawdopodobniła braku zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Wynika to z analizy zgromadzonego materiału dowodowego i wykładni treści 162 § 1 Ordynacji podatkowej.

Skarga okazała się bezzasadna i po myśli art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.