Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Ostrowska Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant asystent sędziego Magdalena Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt V SAB/Wa 4/25 w sprawie ze skargi H. S. na bezczynność Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie w przedmiocie bezczynności organu w sprawie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie na rzecz H. S. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 kwietnia 2025 r. w sprawie ze skargi H. S. na bezczynność Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza: 1. zobowiązał Okręgową Radę Lekarską w Warszawie do rozpoznania wniosku H. S. z dnia 17 lipca 2024 r. o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza, na określony zakres czynności zawodowych, okres i miejsce zatrudnienia w podmiocie leczniczym, wpisanie na listę członków oraz wpis do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdził, że Okręgowa Rada Lekarska w Warszawie dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku H. S., o którym mowa w punkcie 1. wyroku; 3. stwierdził, że bezczynność Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądził od Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie na rzecz H. S. kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

H. S. (dalej "Wnioskodawczyni" lub "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie (dalej: "Organ" lub "ORL") w rozpoznaniu jej wniosku z dnia 17 lipca 2024 r. o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza, na określony zakres czynności zawodowych, okres i miejsce zatrudnienia w podmiocie leczniczym, wpisanie na listę członków oraz wpis do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów (dalej: "wniosek Skarżącej"), polegającą na pozostawieniu ww. wniosku bez rozpoznania zgodnie z treścią zawiadomienia z 9 września 2024 r. Skarżącą wniosła również o stwierdzenie, że Organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku złożonego na podstawie art. 7 ust. 2e ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1287, dalej: "ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty") oraz o stwierdzenie, że czynność pozostawienia wniosku bez rozpoznania, jak również wcześniejsze wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, które doprowadziły następnie do bezczynności organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa: art. 7 ust. 2e w zw. art. 7 ust. 2a-2b ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( obecnie t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a."), a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów wpisu, kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że dnia 17 lipca 2024 r. do ORL wpłynął wniosek skarżącej (obywatelki Republiki Białorusi) o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza na określony zakres czynności zawodowych, okres i miejsce zatrudnienia w podmiocie leczniczym, wpisania na listę członków Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie oraz wpisu do Okręgowego Rejestru Lekarzy i Lekarzy Dentystów. Skarżąca załączyła do wniosku dokumenty, w tym decyzję Ministra Zdrowia nr 944/2024/L z 16 czerwca 2024 r. w sprawie udzielenia zgody na wykonywanie zawodu lekarza przez wnioskodawczynię w O. Sp. z o.o. w W., przez okres 5 lat od dnia wydania dokumentu "Prawo Wykonywania Zawodu lekarza", o którym mowa w art. 7 ust. 2e ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty w zakresie czynności zawodowych wskazanych w tej decyzji w dziedzinie okulistyki.

Organ po zapoznaniu się z wnioskiem, pismem z dnia 18 lipca 2024 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku poprzez przedłożenie: dokumentu określającego przebieg i czas odbytego przez skarżącą szkolenia specjalizacyjnego w specjalności oftalmologia wraz z tłumaczeniem przysięgłym sporządzonym przez tłumacza przysięgłego, wpisanego na listę tłumaczy przysięgłych prowadzoną przez Ministra Sprawiedliwości RP oraz powiadomienia o nadaniu numeru PESEL. Organ zakreślił wnioskodawczyni 7-dniowy termin na uzupełnienie braków formalnych złożonego podania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi wnioskodawczyni w dniu 24 lipca 2024 r.

ORL wobec braku uzupełnienia wskazanych braków formalnych w zakreślonym terminie, pismem z dnia 9 września 2024 r. zawiadomiła pełnomocnika wnioskodawczyni o pozostawieniu wniosku z dnia 17 lipca 2024 r. bez rozpoznania, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a.

W dniu 16 października 2024 r. do ORL wpłynęło ponaglenie w związku z bezczynnością organu wynikającą z bezzasadnego pozostawienia wniosku bez rozpoznania, zaś w dniu 23 października 2024 r. ponaglenie zostało przekazane do Naczelnej Rady Lekarskiej.

Sąd I instancji po rozpoznaniu skargi skarżącej, stwierdził, iż istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia czy organ zasadnie pozostawił wniosek skarżącej z 17 lipca 2024 r. bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. z uwagi na nie uzupełnienie braków formalnych ww. wniosku w zakresie dokumentu określającego przebieg i program odbytego szkolenia specjalizacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy stwierdził, że skarga jest uzasadniona. Sąd stwierdził, że okręgowa rada lekarska orzeka w przedmiocie przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza po uzyskaniu przez wnioskodawcę decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia o udzieleniu zgody na wykonywania zawodu lekarza, przy czym zgoda ministra nie oznacza, że uchwała rady musi podzielać tę zgodę. Niemniej jednak ma ona obowiązek przeanalizowania przesłanek udzielenia prawa wykonywania zawodu lekarza, które są tożsame z przesłankami, na jakich powinien opierać się minister zdrowia udzielając zgody na wykonywanie zawodu lekarza, o czym świadczy treść art. 7 ust. 2a ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd przyjął, że uprawnienie do odmowy przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza, podejmowane przez okręgową radę lekarską na podstawie kompetencji ustawowej wyprowadzanej z art. 7 ust. 2e in fine ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty, będzie miało charakter merytoryczny, natomiast jak to wyżej wskazano, tryb z art. 64 § 2 k.p.a. nie jest przewidziany do uzupełniania elementów postępowania wyjaśniającego warunkującego wydanie decyzji (uchwały) o żądanej treści. Tym samym okręgowa rada lekarska w sposób błędny zastosowała przepis art. 64 § 2 k.p.a. i na jego podstawie pozostawiła wniosek skarżącej bez rozpoznania.

Jednocześnie Sąd I instancji uznał, że ORL posiada uprawnienie do żądania dokumentów poświadczających spełnienie warunków, o których mowa w art. 7 ust. 2a ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty, chociażby na podstawie zapisów Regulaminu szczegółowego trybu postępowania w sprawach przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty i prowadzenia rejestru lekarzy, stanowiącego załącznik do Uchwały Nr 1/17/VII Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 13 stycznia 2017 r. ze zm. (dalej: "Regulamin"), który został uchwalony na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty, i określa załączniki wymagane do wniosku o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza składanego na formularzu W-2E do okręgowej rady lekarskiej, skoro ma ona dokonać oceny spełnienia warunków do przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, Okręgowa Rada Lekarska w Warszawie, wykorzystując możliwość przewidzianą w art. 64 § 2 k.p.a., jednak czyniąc to w sposób nieuprawniony, dopuściła się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej, co obligowało Sąd do stwierdzenia bezczynności tego organu na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej "p.p.s.a.") (punkt 2. sentencji wyroku). Ponadto WSA w punkcie 1. sentencji wyroku, w myśl art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Okręgową Radę Lekarską w Warszawie do rozpoznania wniosku skarżącej o przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. WSA nie stwierdził jednak, iż bezczynność organu miała charakter rażący, ponieważ była ona skutkiem błędnej interpretacji przez organ treści art. 64 § 2 k.p.a. i jego zastosowania przy rozpoznawaniu wniosku skarżącej, a nie celowego działania tego organu.

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął natomiast w punkcie 4. wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.), zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 597 zł. Sąd I instancji nie uwzględnił jednak wniosku skarżącej o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego wg sześciokrotności stawki minimalnej.

Sąd I instancji zaznaczył, że wyrok w sprawie ze skargi na bezczynność organu nie przesądza w żaden sposób o merytorycznym rozpoznaniu wniosku skarżącej.

Okręgowa Rada Lekarska w Warszawie nie zgadzając się ze wskazanym na wstępie wyrokiem, wywiodła skargę kasacyjną zaskarżając go w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.:

I. naruszenie prawa materialnego:

1. art. 7 ust. 2a pkt. 9 w zw. z art. 7 ust. 2 aa ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2024 r. poz. 1287, ze zm.) w zw. z art. § 28a ust. 3 Regulaminu szczegółowego trybu postępowania w sprawach przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty stanowiącego Załącznik do Uchwały nr 1/17/VII Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 13 stycznia 2017 r. ze zm. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przepis ten wymienia wyłącznie warunki podlegające badaniu przez Organ dopiero na etapie postępowania wyjaśniającego i w konsekwencji nie jest wymagane, aby do wniosku o wszczęcie postępowania konieczne było załączenie dokumentu wymienionego w § 28a ust. 3 pkt 9 Regulaminu, podczas gdy właściwa wykładnia przedmiotowych przepisów prowadzi do wniosku, że art. 28 a ust. 2-3 Regulaminu jest dopełnieniem regulacji ustawowej - art. 7 ust. 2a u.z.l.i.d. i wskazuje jakie należy załączyć załączniki (dokumenty) wymienione w art. 28 a ust. 2- 3 Regulaminu, stanowiące warunki formalne podania,

2. naruszenie art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2024 r. poz. 1287, ze zm.) w zw. z § 28a ust. 3 Regulaminu szczegółowego trybu postępowania w sprawach przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty stanowiącego Załącznik do Uchwały nr 1/17/VII Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 13 stycznia 2017 r. ze zm., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wskazany przepis Regulaminu nie uszczegóławia warunków formalnych wniosku/podania o wszczęcie postępowania i w konsekwencji Organ nie może wezwać do uzupełnienia braków formalnych wniosku, podczas gdy ustawodawca w drodze delegacji ustawowej wyrażonej w art. 8 ust. 2 daje organowi prawo do doprecyzowania zasad proceduralnych postępowania w sprawach o przyznawanie prawa wykonywania zawodu, w tym właśnie określenia wzoru oraz koniecznych załączników do wniosku,

II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy:

3. art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) dalej: "k.p.a.", poprzez Jego błędną wykładnię i uznanie, że "innymi wymaganiami ustalonymi w przepisach prawa" w rozumieniu tego przepisu nie są przepisy art. 7 ust. 2 aa, 7 ust. 2 a pkt. 1-9 oraz § 28a ust. 3 Regulaminu szczegółowego trybu postępowania w sprawach przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty stanowiącego Załącznik do Uchwały nr 1/17/VII Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 13 stycznia 2017 r. ze zm., podczas gdy brak załączenia do wniosku wymaganych załączników wymienionych w § 28a ust. 3 Regulaminu stanowi brak formalny usuwalny w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a zatem Okręgowa Rada Lekarska dokonała prawidłowej interpretacji przepisu art. 64§ 2 k.p.a., przy czym uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało uznaniem, że strona H. S. przedstawiła wniosek nieposiadający braków formalnych i Organ niezasadnie wezwał do uzupełnienia braków formalnych, a zatem dopuścił się bezczynności.

Mając na uwadze powyższe, ORL wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. i jej oddalenie lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie sprawy do ponownego rozpoznania w całości na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., zasądzenie na rzecz organu skarżącego kasacyjnie, na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a., kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie na podstawie art. 181 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 176 § 2 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz o zasądzenie od skarżącego kasacyjnie Organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania - w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. sześciokrotności stawki minimalnej. Ponadto skarżąca nie wyraziła zgody na rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym oraz podtrzymała w pełni dotychczasową argumentację przedstawioną na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna organu nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono podstaw do zastosowania art. 189 p.p.s.a. Skutkuje to ograniczeniem zakresu rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zarzutów kasacyjnych rozumianych jako skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. podstawy skargi kasacyjnej mogą zostać oparte na zarzutach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przystępując do oceny zasadności zarzutów kasacyjnych podkreślić należy, że z uwagi na sposób przedstawienia zarzutów w skardze kasacyjnej oraz ich argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zasadne jest ich łączne rozpoznanie.

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy organ słusznie pozostawił sprawę bez rozpoznania w sytuacji gdy skarżąca nie dołączyła dokumentu określającego przebieg i czas trwania odbytego szkolenia specjalizacyjnego na podstawie art. 64 § 2 k.p.a.

Artykuł 64 § 2 k.p.a. określa tryb postępowania z podaniem, które jest dotknięte innymi brakami niż nieusuwalny brak adresu wnoszącego. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, art. 64 § 2 k.p.a. podlega wykładni ścisłej (zob. wyrok NSA z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1071/16). Na jego podstawie usuwane mogą być te braki podania, które odnoszą się do wymagań formalnych stawianych mu w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, ale też w przepisach ustaw szczególnych, jeśli ustawy te przewidują dalsze wymagania w stosunku do podań i nie regulują samodzielnie trybu uzupełnienia ich ewentualnych braków ani też skutków ich nieuzupełnienia. Powyższa regulacja dotyczy jednak wyłącznie formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu. Nie dotyczy natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. (M. Romańska [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 64.)

Zgodnie z art. 7 ust. 2a pkt 9 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, osobie, która uzyskała kwalifikacje poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, można udzielić zgody na wykonywanie zawodu lekarza albo zgody na wykonywanie zawodu lekarza dentysty oraz przyznać prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, na określony zakres czynności zawodowych, okres i miejsce zatrudnienia w podmiocie leczniczym, pod warunkiem, że odbyła ona szkolenie specjalizacyjne odpowiadające w istotnych elementach merytorycznych programowi szkolenia specjalizacyjnego w Rzeczypospolitej Polskiej. Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej wykaz dokumentów poświadczających spełnienie warunków, o których mowa w ust. 2a pkt 3-5 i 9. (art. 7 ust. 2aa ustawy). Naczelna Rada Lekarska została natomiast upoważniona od określenia szczegółowego trybu postępowania w sprawach przyznawania prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty i prowadzenia rejestru lekarzy (art. 8 ust.2 ustawy).

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż rozstrzygnięcie przez okręgową radę lekarską na podstawie kompetencji ustawowej o przyznaniu lub nie prawa wykonywania zawodu lekarza jest rozstrzygnięciem merytorycznym (art. 7 ust. 2e ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty). W ocenie Naczelnego Sądy Administracyjnego, warunek określony w art. 7 ust. 2a pkt 9 ustawy o zawodzie lekarza dotyczący odbycia szkolenie specjalizacyjnego odpowiadającego w istotnych elementach merytorycznych programowi szkolenia specjalizacyjnego w Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi warunek wpływający na rozstrzygnięcie merytoryczne w danej sprawie.

W związku z tym, iż stosowanie art. 64 § 2 k.p.a., nie może zmierzać do merytorycznej oceny wniosku (podania) oraz jego załączników, a w konsekwencji odnosić się do okoliczności, które organ administracji uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, (zob. wyrok NSA z 13 sierpnia 2024 r., sygn. akt II GSK 2116/23), należy stwierdzić, iż organ błędnie zastosował w przedmiotowej sprawie art. 64 § 2 k.p.a. Wbrew więc twierdzeniom organu, brak złożenia dokumentu odbycia szkolenia specjalizacyjnego, wymaganego na podstawie Regulaminu szczegółowego trybu postępowania w sprawach przyznawania prawa wykonywania zawodu lekarza i lekarza dentysty, stanowiącego załącznik do uchwały nr 1/17/VII Naczelnej Rady Lekarskiej, nie mogło stanowić podstawy do pozostawienia wniosku skarżącej bez rozpoznania, ponieważ nie jest to brak formalny, który uniemożliwia nadanie biegu sprawie. Wskazany w przedmiotowej sprawie brak powinien być uzupełniony w postępowaniu wyjaśniającym, ponieważ wpływa na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Uznanie, iż sporny w przedmiotowej sprawie dokument wpływa na rozstrzygnięcie merytoryczne organu, nie ogranicza delegacji ustawowej dla organu do doprecyzowania wymogów niezbędnych do uzyskania wpisu do rejestru lekarzy zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty. Jak zasadnie stwierdził Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku, organ może wezwać stronę w ramach postępowania wyjaśniającego do dostarczenia dokumentów niezbędnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (obecnie t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika Skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej. Pełnomocnik, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną, prowadził sprawę w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, natomiast zawartego w odpowiedzi wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej nie uzasadnił.