Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Marek Wroczyński (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1070/13 w sprawie ze skarg K. Z. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w formie gorącego posiłku, z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w formie zasiłku okresowego, z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń w formie zasiłków celowych specjalnych na energię elektryczną i czynsz oraz zakup żywności oddala skargę kasacyjną.

Syg. akt I OSK 150/15

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 marca 2014 roku, syg. akt III SA/Kr 1070/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu sprawy ze skarg K. Z. na decyzje – Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2013 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w formie gorącego posiłku; z dnia [...] lipca 2013 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w formie zasiłku okresowego, z dnia [...] lipca 2013 roku, nr [...], z dnia [...] lipca 2013 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń w formie zasiłków celowych specjalnych na energię elektryczną i czynsz oraz zakup żywności - oddalił skargi.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym.

K. Z. zwrócił się do organu pomocy społecznej z wnioskami o przyznanie pomocy finansowej w postaci: świadczenia w formie gorącego posiłku, zasiłku okresowego od stycznia do maja 2010 roku, zasiłku celowego na dofinasowanie do opłat za energię elektryczną i czynsz oraz w formie zasiłku celowego na zakup żywności

Po rozpatrzeniu powyższych wniosków Prezydent Miasta K. w dniu [...] sierpnia 2010 roku wydał decyzje:

- znak [...] – odmawiającą przyznania wnioskodawcy świadczenia w formie posiłków w barze;

- znak [...] – odmawiającą wnioskodawcy przyznania zasiłku okresowego od 1 stycznia do 31 maja 2010 roku;

- znak [...] – odmawiająca wnioskodawcy przyznania zasiłku celowego na dofinansowanie opłaty za energię elektryczną oraz czynsz;

- znak [...] – odmawiającą wnioskodawcy przyznania zasiłku celowego na zakup żywności.

Wniesione od tych decyzji odwołania nie zostały uwzględnione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.

W wyniku wniesionych skarg Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 4 października 2011 roku, syg. akt III SA/Kr 161/11 uchylił rozstrzygnięcia SKO w K. z dnia [...] listopada 2010 roku o numerach [...],[...], [...], [...] oraz poprzedzające je decyzje pierwszoinstancyjne.

W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że organy orzekające nie dokonały oceny zgromadzonego materiału dowodowego w jego całokształcie, co stanowiło naruszenie art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2013 roku, poz. 267 dalej jako k.p.a.) oraz art. 80 k.p.a. nakazującego uwzględnienie całokształtu materiału dowodowego przy ocenie czy dana okoliczność została udowodniona, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenia te spowodowały błędną, niepełną ocenę stanu faktycznego i w konsekwencji bezpodstawne zastosowanie przepisu art. 11 ust.2 ustawy z 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej( DZ. U z 2013 roku , poz. 182 ze zm. dalej jako ustawa o pomocy społecznej) – braku współpracy skarżącego z pracownikami socjalnymi w rozwiązywaniu swojej sytuacji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta K. decyzjami z dnia [...] kwietnia 2013 roku - znak: [...] – odmówił przyznania wnioskodawcy świadczenia w formie gorącego posiłku ; znak: [...] odmówił przyznania wnioskodawcy świadczenia w formie zasiłku okresowego od stycznia do maja 2010 roku; znak: [...] - odmówił przyznania wnioskodawcy świadczenia w formie zasiłku celowego specjalnego na dofinansowanie do opłat za energię elektryczną i czynsz; znak [...] odmówił przyznania świadczenia w formie dofinansowania do zakupu żywności.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie wywiadu środowiskowego, przeprowadzonego w dniu 28 marca 2013 roku i zebranej dokumentacji dotyczącej sytuacji rodzinnej i materialnej skarżącego wynika, iż prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe i utrzymuje się ze świadczeń emerytalnych ZUS w wysokości 1155,86 zł netto. Zatem dochód, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 roku w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej( DZ.U z 2012 roku, poz. 823 dalej jako rozporządzenie) przekracza kryterium dochodowe, które stanowiło kwotę 542 zł dla osoby prowadzącej jednoosobowe gospodarstwo domowe. Dodatkowo w postępowaniu dotyczącym zasiłku celowego specjalnego organ nie znalazł przesłanek do zastosowania art. 41 ustawy o pomocy społecznej.

W dniu [...] lipca 2013 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając jako organ odwoławczy, wydało opisane na wstępie kwestionowane skargami decyzje.

Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 39 ust.1 ustawy o pomocy społecznej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu.

SKO w K. wskazywało, że ogólną przesłanką przyznawania świadczeń z pomocy społecznej jest osiąganie przez osobę ubiegającą się dochodu nie przekraczającego ustawowego kryterium dochodowego

Organ odwoławczy wskazał, że z ustaleń wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 28 marca 2013 roku wynika, że wnioskodawca jest emerytem w wieku 66 lat, utrzymującym się ze świadczenia emerytalnego ZUS w wysokości 1155,86 zł, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie podejmuje żadnych prac dorywczych, leczy się z powodu choroby wieńcowej i zwyrodnienia stawu łokciowego ręki prawej. Zajmuje jeden pokój w lokalu przy ulicy [...] w K. gdzie partycypuje w kosztach utrzymania w wysokości 231,05 zł. miesięcznie.

Zdaniem organu odwoławczego organ I Instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające w trakcie którego prawidłowo ustalono sytuację finansową i zdrowotną ubiegającego się o pomoc. W trakcie postępowania jego sytuacja materialna uległa zmianie gdyż uzyskał świadczenie emerytalne w wysokości 1155,86 zł i po potrąceniu wydatków pozostająca do jego dyspozycji kwota ta jest wystarczająca na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych.

W skardze do sądu administracyjnego K. Z. wskazywał, że organy postawiły mu bezpodstawny zarzut odmowy współpracy bez podania okoliczności z tym związanych. Za niewłaściwe postępowanie organów skarżący uznał też ustalenie jego sytuacji materialnej na chwilę obecną, a nie z okresu styczeń – marzec 2010 roku, gdzie miał ,, zerowy ‘’ dochód i dzisiaj spłaca długi zaciągnięte w tym czasie w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.

Oddalając skargę powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że organy nie mogły wydać innych, jak tylko negatywne dla skarżącego rozstrzygnięć, a to z powodu nie budzących wątpliwości ustaleń w przedmiocie sytuacji materialnej skarżącego. Skarżący bowiem utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego w wysokości 1155,86 zł miesięcznie.

Prawidłowo zdaniem sądu organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 8 ust.1 ustawy o pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art.41, art. 53a, art. 78 i art. 91 przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza 542 zł miesięcznie.

Przekroczenie zatem wskazanego wyżej miesięcznego kryterium dochodowego było zasadniczym powodem odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy w formie świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

Odmiennie kształtował się jedynie stan faktyczny i prawny sprawy dotyczącej zasiłku celowego specjalnego, a to ze względu, iż w tych sprawach kwestia spełniania kryterium dochodowego nie ma znaczenia. Zgodnie bowiem z art. 41 ust.1 ustawy o pomocy społecznej w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie lub rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany zasiłek m.in. specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej kryterium dochodowego osobie samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi.

Zdaniem Sądu dokonana ocena sytuacji życiowej skarżącego w tym postępowaniu jest trafna. Pod pojęciem ,,szczególnie uzasadnionego przypadku’’, o którym mowa w art. 41 ustawy o pomocy społecznej, należy rozumieć przypadki wyraźnie odbiegające od typowych sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy społecznej przy spełnieniu kryterium dochodowego. Będą to zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości.

Choroba skarżącego nie będzie mieścić się w kategorii okoliczności, które pozwalałyby uznać, iż występuje ,, szczególnie uzasadniony przypadek’’.

Sąd nie zgodził się z zarzutem, że okresem miarodajnym co do spełniania kryterium dochodowego w tych sprawach winien być okres styczeń – marzec 2010 roku.

Wskazywał, że organy pomocy społecznej zobligowane są postanowieniami art. 107 ust.4 ustawy o pomocy społecznej, uzupełnionymi regulacjami rozporządzenia wykonawczego z dnia 8 czerwca 2012 roku w sprawie wywiadu środowiskowego

( DZ.U z 2012 roku, poz. 712) aby przeprowadzić aktualizację wywiadu środowiskowego nie rzadziej niż co 6 miesięcy, mimo braku zmiany danych, badając w ten sposób sytuację życiową i materialną beneficjenta. Nadto organ administracji publicznej orzeka według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania przez niego rozstrzygnięcia. Z tego też względu zmiana sytuacji materialnej skarżącego miała znaczenie i wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Zaskarżając powyższy wyrok w całości K. Z. zarzucał naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) w związku z art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( DZ.U z 2012 roku, poz. 270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) przez oddalenie skarg K. Z. i nieuchylenie zaskarżonych decyzji w całości i błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, ze organ administracji nie naruszył przepisów postępowania i dokonał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia w sposób swobodny materiału dowodowego pod kątem okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, pozwolił się stronie wypowiedzieć co do zebranego materiału dowodowego, podczas gdy zaskarżone decyzje dotknięte są istotnym naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 7, art.8, art.77, art. 80, art. 81 k.p.a.;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skarg K. Z. i nieuchylenie zaskarżonych decyzji w całości i błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organ administracji nie naruszył przepisów postępowania i dokonał wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonych decyzji, podczas gdy są one dotknięte istotnym naruszeniem przepisów postępowania – art. 107 § 3 k.p.a.;

c) art. 141 § 4 p.ps.a. przez niepełne uzasadnienie, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skarżącego przez brak szczegółowej oceny stanu faktycznego, co uniemożliwia analizę toku rozumowania Sądu pierwszej instancji oraz kontrolę instancyjną zapadłego orzeczenia.

Z uwagi na powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postepowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że błędnie przyjęto za podstawę orzekania stan faktyczny ustalony na dzień wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji tj. [...] kwietnia 2013 roku. Tymczasem zdaniem autora skargi kasacyjnej należy wskazać, że zaskarżone decyzje były wydawane na skutek wcześniejszego uchylenia poprzednich decyzji w tym samym przedmiocie( wyrok WSA z 4.10.2012 roku, syg.akt III SA/Kr 161/11). Jego zdaniem organy ustalając stan faktyczny winny przyjąć za jego podstawę sytuację materialną skarżącego kasacyjnie istniejącą w dacie wydawania pierwszej decyzji tj. styczeń – maj 2010 roku, kiedy spełniał on przesłanki do otrzymania wnioskowanych świadczeń.

Autor skargi kasacyjnej wskazywał, że organ orzekając o świadczeniach należnych za 2010 rok, nie mógł przyjmować sytuacji materialnej skarżącego z 2013 roku ponieważ o ile w chwili obecnej może on zaspokajać swoje potrzeby, o tyle w okresie objętym zaskarżonymi decyzjami nie mógł tego zrobić. Nadto podnosił, że organ administracji publicznej popada w sprzeczność, ponieważ przy takim samym stanie faktycznym, za kolejne okresy 2013 roku( od czerwca do listopada) zostały przyznane decyzjami z [...] kwietnia 2013 roku zasiłki okresowe na jego rzecz.

Za nieuprawnione zdaniem skarżącego kasacyjnie należało również uznać ustalenie, iż K. Z. odmówił współpracy z pracownikami organów pomocy społecznej, wskazując na sytuację związaną z odmową uczestnictwa skarżącego w warsztatach ślusarskich zorganizowanych przez Klub Integracji Społecznej.

Podnosił, że wbrew stanowisku sądu, kwestia ta była powodem wydania decyzji negatywnej przez organ, co wynika ze stanowiska organu pierwszej instancji zawartego w uzasadnieniu decyzji.

Jako wadliwość uzasadnienia skarżący kasacyjnie widział brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi. Sąd w tym przypadku nie odniósł się do podnoszonego zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, w tym naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit.c)

w związku z art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem decyzja podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie wskazanego przepisu będzie miało miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonych sąd nie dostrzeże, że rozstrzygnięcie narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie oceni ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu tych wypadkach wadliwość ta musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zwrot normatywny ,, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy’’ zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Ponadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej decyzji( wyrok NSA z 13 stycznia 2015 roku, syg. akt II GSK 2084/13).

Zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. podnieść można tylko w powiązaniu z odpowiednim przepisem procedury.

W niniejszej sprawie zarzut naruszenia wyżej powołanego przepisu powiązano z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77, art. 89, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a.

Wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego , jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy. W myśl art. 7 i art. 77 k.p.a. na organach spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do rozpatrzenia wniosku strony. Natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie i nie tylko z osobna, ale w powiązaniu ze sobą.

Kwestią istotną w niniejszej sprawie, która stanowiła treść zarzutu kasacyjnego była ocena czy doszło do istotnego naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, poprzez przyjęcie, iż zmieniona sytuacja materialna K. Z., która nastąpiła w trakcie trwania postepowania administracyjnego mogła stanowić podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Należy zauważyć, iż skarżący wnioski o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej złożył w styczniu 2010 roku, w sytuacji gdy nie dysponował żadnym stałym źródłem dochodu, ale już w trakcie postępowania przyznane zostało mu świadczenie emerytalne, które miało wpływ na prawo i wysokość świadczenia pomocy społecznej.

Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 2 ust.1 ustawy o pomocy społecznej – pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Wspieranie świadczeniobiorców w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia potrzeb bytowych wskazuje na subsydiarną rolę pomocy społecznej. Tak więc winna być ona skierowana do podmiotów, które należy wspierać w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka.

Przepis art. 107 ust.1 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się u osób i rodzin korzystających lub ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej w celu ustalenia ich sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej oraz osób, o których mowa w art. 103. Tak więc taki wywiad i dokonana w nim ocena, stanowi podstawę do rozstrzygnięcia o udzielanej pomocy społecznej. W przypadku ubiegania się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej po raz kolejny, a także gdy nastąpiła zmiana danych zawartych w wywiadzie sporządza się aktualizację wywiadu. W przypadku osób korzystających ze stałych form pomocy aktualizację sporządza się nie rzadziej niż co 6 miesięcy, mimo braku zmiany danych( art. 107 ust.4 ). Przepis ten nakłada na organ obowiązek orzekania o przyznaniu pomocy społecznej po uzyskaniu aktualnych danych o jego sytuacji rodzinnej, dochodowej i majątkowej.

Należy zauważyć, iż każda zmiana sytuacji materialnej wnioskującego o pomoc powoduje potrzebę przeprowadzenia nowego wywiadu środowiskowego.

Organ administracji publicznej ocenia wyniki postępowania wyjaśniającego, uwzględniając stan faktyczny istniejący w dniu wydawania decyzji, a organ odwoławczy powinien wziąć pod uwagę także zmiany stanu faktycznego, jakie zaszły pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I Instancji, a wydaniem decyzji w postępowaniu odwoławczym( wyrok NSA z dnia 21.06.1998, syg. akt SA/Lu 151/88, ONSA 1988, nr 2, poz.72). Tak więc należy podzielić stanowisko zaakceptowane przez sąd, iż wywiad środowiskowy przeprowadzony 28 marca 2013 roku powinien stanowić podstawę do oceny sytuacji rodzinnej i materialnej skarżącego i tym samym do oceny prawa o wnioskowane świadczenia z pomocy społecznej.

Uwzględniając kryterium oceny istotnego wpływu uchybień procesowych na wynik sprawy, zarzutu naruszenia prawa procesowego postawionego w skardze kasacyjnej tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., nie można uznać za usprawiedliwiony, ponieważ jej autor w żaden sposób nie wykazał istotności tego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.

Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. Nie można skutecznie wskazywać na naruszenie tego przepisu w celu kwestionowania dokonanej przez sąd oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, w tym oceny odnoszącej się do ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 marca 2014 roku, syg. akt I GSK 1138/12). Autor skargi kasacyjnej stawiając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje, że sporządzone przez sąd uzasadnienie jest niepełne, nie odnosi się do wszystkich zarzutów skarżącego poprzez brak szczegółowej oceny stanu faktycznego w sytuacji gdy kwestionuje ustalenia faktyczne, które mają stanowić podstawę oceny jego sytuacji rodzinnej i materialnej. Z tego też względu zarzut naruszenia art.141 § 4 p.p.s.a. wobec tak sformułowanego zarzutu kasacyjnego nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Mając powyższe na uwadze i biorąc za podstawę art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane będzie przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a.