Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi J. A. na bezczynność Prezesa Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Złocieńcu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, II. zobowiązać organ do rozpatrzenia wniosku z dnia 19 listopada 2025 r. w odniesieniu do punków 1 i 2 terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku, III. zasądza od Prezesa Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Złocieńcu na rzecz skarżącego kwotę 100(sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 19 listopada 2025 r. J. A. (dalej: "skarżący") złożył do Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej Spółki z o.o. w Z. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie odpowiedzi na pytania:

1. Czy w latach 2024 - 2025 organy Spółki (zarząd, rada nadzorcza) składały zawiadomienia o popełnionych przestępstwach bądź możliwości popełnienia przestępstwa przez pracowników Spółki?

2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, proszę o przesłanie zanonimizowanych kopii złożonych zawiadomień,

3. Jakie były przyczyny odwołania Prezesa Zarządu oraz Rady Nadzorczej Spółki w 2025 roku?

W odpowiedzi z dnia 25 listopada 2025 r. Prezes Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej Spółki z o.o. w Z. (dalej: "Organ") poinformował wnioskodawcę

o braku podstaw do jego uwzględnienia w zakresie pytań 1 i 2, które nie dotyczą informacji publicznej.

Uzasadniając swoje stanowisko Organ wyjaśnił, że w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej podlegają udostępnieniu dokumenty urzędowe. W rozumieniu ww. ustawy dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy utrwalona

i podpisana przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W niniejszej sprawie ani Prezes Spółki ani członkowie rady nadzorczej, czy też rada nadzorcza nie są funkcjonariuszami publicznymi, o których mowa w art. 115 § 13 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 383).

Wobec powyższego wytwarzane przez organ dokumenty nie stanowią dokumentów urzędowych, a zatem nie podlegają udostępnieniu.

W zakresie odpowiedzi na pkt 3 wniosku organ wyjaśnił, że nie posiada wiedzy

w zakresie przyczyn odwołania prezesa zarządu oraz rady nadzorczej Spółki w 2025 r., a w rezultacie pytanie to przekazał do Burmistrza Z. pełniącego funkcję Zgromadzenia Wspólników Spółki.

W dniu 10 grudnia 2025 r. J. A. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Prezesa Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej Spółki z o.o. w Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zarzucając organowi naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia

6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: "u.d.i.p.") poprzez nieudostępnienie informacji publicznej wskazanej w pkt 1 i 2 wniosku, tj. informacji o zawiadomieniach o możliwości popełnienia przestępstwa składanych przez organy Spółki.

2. Błędną wykładnię art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 2 u.d.i.p. poprzez bezpodstawne uznanie, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdyż nie jest "dokumentem urzędowym" wystawionym przez "funkcjonariusza publicznego", co skutkowało pozostawaniem Organu w bezczynności.

W związku z powyższym skarżący wniósł o:

- zobowiązanie Organu do udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia 19 listopada 2025 r. w zakresie pytań nr 1 i 2;

- stwierdzenie, że Organ dopuścił się bezczynności;

- zasądzenie od Organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącego argumentacja Organu, jakoby informacją publiczną były wyłącznie "dokumenty urzędowe" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., jest błędna, ponieważ zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Fakt, że dany dokument nie spełnia definicji dokumentu urzędowego (np. nie został wytworzony przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu art. 115 § 13 k.k., na co powołuje się Organ), nie pozbawia go charakteru informacji publicznej. Informacja o zawiadomieniach do prokuratury składanych przez spółkę komunalną dotyczy sfery faktów, działalności podmiotu publicznego oraz gospodarowania majątkiem publicznym, a zatem podlega udostępnieniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje stanowisko wyrażone w odpowiedzi na wniosek, że żądane przez skarżącego informacje (pkt 1-2) nie mają charakteru informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Sądowa kontrola bezczynności przeprowadzona w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 dalej: "p.p.s.a."), doprowadziła do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że

z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p.") o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w u.d.i.p.

Zgodnie z art. 10 i art. 4 u.d.i.p. udzielenie informacji publicznej następuje na wniosek, zaś podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia są m.in. organy władzy publicznej. Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. W myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje

w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Przepisy omawianej ustawy nie przewidują żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, stąd jej udostępnienie realizowane jest w formie czynności materialno-technicznej. Ustawa przewiduje też załatwienie wniosku poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania. Z kolei, jeśli żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, bądź zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji lub zobowiązany podmiot nie jest w jej posiadaniu, to wniosek podlega załatwieniu poprzez pisemne powiadomienie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Sp. z o.o. w Z. jest spółką prawa handlowego, w której 100% udziałów posiada Gmina Z., Prezes Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej Spółki z o.o. w Z., jako podmiot reprezentujący jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

W tej sytuacji istota sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy żądanie objęte wnioskiem skarżącego z dnia 19 listopada 2025 r. stanowi informację publiczną.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznych zawiera art. 6 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o polityce wewnętrznej i zagranicznej (pkt 1), podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 (pkt 2), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (pkt 3), danych publicznych (pkt 4) i majątku publicznym (pkt 5). Na podstawie wskazanych przepisów przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Innymi słowy rzecz ujmując pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności, a oceny w tym zakresie należy dokonywać każdorazowo na tle konkretnej sprawy.

Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy przypomnienia wymaga, że skarżący w swoim wniosku wniósł o udzielenie informacji publicznej w postaci udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organy Spółki składały w latach 2024 – 2025 zawiadomienia o popełnionych przestępstwach, bądź możliwości popełnienia przestępstwa przez pracowników Spółki.

Zdaniem Sądu zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, którego skarżący się domagał jest informacją publiczną, o której mowa w u.d.i.p., rozumianą jako każda informacja wytworzona przez podmioty publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mienieniem komunalnym.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 304 § 2 ustawy z dnia z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2026 r., poz. 490, dalej: "k.p.k.") instytucje państwowe i samorządowe, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub Policję oraz przedsięwziąć niezbędne czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa.

Przepis ten stanowi źródło obowiązku zawiadomienia organów ścigania

o przestępstwie i dotyczy wszystkich przestępstw ujawnionych w związku z działalnością instytucji państwowych i samorządowych.

Żądane przez skarżącego dane odnoszące się do faktu dotyczącego złożenia takiego rodzaju zawiadomienia podlegają zatem udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w u.d.i.p., gdyż dotyczą informacji wytworzonej przez podmioty publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Przy czym wbrew przekonaniu Organu informacji publicznej nie stanowią wyłącznie dokumenty urzędowe.

W takiej sytuacji obowiązkiem organu było albo udzielenie - w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p. wnioskowanej informacji publicznej, albo wydanie w ww. terminie decyzji odmownej w określonym zakresie. Z kolei brak działania tego rodzaju przesądza

o bezczynności organu w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 19 listopada 2025 r. (pkt 1 i 2). Należy przy tym zauważyć, że odpowiedź twierdząca odnośnie punktu

1 wniosku wiąże się z obowiązkiem rozpoznania przez organ wniosku w zakresie punktu 2.

Przechodząc do oceny charakteru stwierdzonej bezczynności - jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdzić należy, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać

w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną,

o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Stwierdzona bezczynność wynikała bowiem z błędnego przekonania Organu, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej. Podkreślić należy, że regulacje u.d.i.p. mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie mechanicznego stosowania. Tak więc nawet niewłaściwa ich interpretacja czy zastosowanie, nie mogą stanowić o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 19 listopada 2025 r. odnośnie punktu 1 i 2 w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku (pkt II), jednocześnie stwierdzając w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność w rozpoznaniu wniosku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt I). Natomiast w przedmiocie kosztów postępowania (pkt III) postanowiono stosownie do art. 200 p.p.s.a. mając na uwadze, że koszty te sprowadzały się wyłącznie do uiszczonego przez skarżącego wpisu w kwocie 100 zł.