Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 grudnia 2023 r. sprawy ze sprzeciwu Firmy A. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Firmy A kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.

W dniu 23 października 2023r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wpłynął sprzeciw B. sp. z o.o. z siedzibą w S. (Skarżąca) od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 25 września 2023 r., nr SKO-4220/35/23 uchylającej decyzję Burmistrza Ś. z 2 sierpnia 2023r. o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu produkcyjnego S. i przekazującej organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

Wnioskiem z 17 marca 2022r. Inwestor ([...] sp. z o.o.), reprezentowany przez M. S. – [...] Ochrona Środowiska, zwrócił się do Burmistrza Ś. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu S. , prowadzącego produkcję: nawozów wapniowych, polepszaczy glebowych, kruszyw, podłoży i materiałów rekultywacyjnych na terenie działek nr [...] obręb S. , gmina Ś..

Decyzją z 2 sierpnia 2023r. Burmistrz Ś., powołując się na art. 80 ust. 2 w zw. z art. 74 ust.3, art. 71 ust. 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm., dalej jako "u.i.o.ś."), odmówił wydania wnioskowanej decyzji i wyrażenia zgody na realizacje planowanego przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu decyzji Burmistrz podał, że planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 lit b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, którego realizacja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ wyjaśnił, iż obowiązującym przy rozpoznaniu sprawy jest miejscowy plan objęty uchwałą Rady Miasta z 29 stycznia 2015r., zgodnie z którym teren inwestycyjny oznaczony został symbolem 8P/U, dla którego wyznaczono przeznaczenie terenu dla obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, zabudowy usługowej przeznaczona jest pod zabudowę techniczno-produkcyjną, w zakresie której mieszczą się obiekty produkcyjne, składowe i magazynowe. Burmistrz Miasta uznał, że planowana inwestycja polegająca na przetwarzaniu odpadów nie jest zgodna z postanowieniami planu i odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanej inwestycji.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Inwestor, zarzucając naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i nie podejmowanie z urzędu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, poprzez nierozpoznanie całego materiału dowodowego

- art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania stron do organów władzy publicznej, z naruszeniem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania,

- art. 107 § 1 i 3 k.p.a poprzez brak należytego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia,

- art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. poprzez błędne ustalenie, że planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie w tym zakresie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją z 25 września 2023r. (opisaną na wstępie) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji SKO obszernie przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że Inwestor przedstawił raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wszystkie organy współdziałające organy inspekcji sanitarnej, RDOŚ, Wody Polskie) pozytywnie zaopiniowały lub uzgodniły planowane przedsięwzięcie, wskazując niezbędne wymogi, a także zakres wymaganych danych pozwalających scharakteryzować przedsięwzięcie, rodzaje oddziaływań oraz elementy środowiska wymagające szczegółowej analizy. Organ odwoławczy nie zgodził się jednak ze stanowiskiem organu I instancji i jednoznacznie ustalił, że w sprawie nie ma żadnej sprzeczności pomiędzy lokalizacją planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - co wynika, zdaniem Kolegium, z analizy postanowień planu w konfrontacji z przewidywaną działalnością zakładu produkcyjnego S. . Kolegium zaprezentowało argumentację przemawiającą za zajęciem tego stanowiska z powołaniem się na poglądy judykatury.

W konsekwencji Kolegium uznało za konieczne zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, że wprawdzie organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, uzyskał wymagane prawem opinie i uzgodnienia organów ochrony środowiska, jednakże nie ustalił właściwie stanu faktycznego sprawy, nie dokonał prawidłowej oceny raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i nie ustosunkował się do uzgodnień i opinii organów współdziałających. W ocenie Kolegium, organ I instancji tym samym nie rozpatrzył wnikliwie zgromadzonego materiału dowodowego, a uzasadnienie decyzji nie odpowiada ustawowym wymogom.

Kolegium wskazało, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz Ś. będzie zobowiązany do ustalenia w sposób pełny stanu faktycznego sprawy – w tym zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, rozważenia dokonania ponownej oceny raportu oddziaływania na środowisko oraz uzyskanych opinii i uzgodnień organów współdziałających. Kolegium wskazało też na konieczność uwzględnienia zasady rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony zgodnie z art. 81 a § 1 k.p.a.

W złożonym do tutejszego Sądu sprzeciwie Spółki od powyższej decyzji zarzucono naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji, mimo braku przesłanek do zastosowania tego przepisu.

Skarżący na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w objętej sprzeciwem decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. W przypadku sprzeciwu od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego zakres rozpoznania sprawy przez sąd oraz zakres stosowanych środków jest ograniczony. Z kolei na podstawie art. 64a p.p.s.a. od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Sprzeciw od decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uruchamia postępowanie sądowe szczególnego rodzaju. Jego zakres przedmiotowy jest bowiem ograniczony do kontroli tylko jednej kategorii ostatecznych decyzji organu odwoławczego. Stosownie do treści art. 64e p.p.s.a. kontrola ta obejmuje tylko ocenę zaistnienia przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.

Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151 a § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.). Sprzeciw uruchamia postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej, ale jej przedmiotem jest sprawa administracyjna procesowa, a właściwie nierozstrzygnięta sprawa indywidualna, w której doszło jedynie do wyczerpania toku instancji w rozumieniu procesowym. Podkreślenia wymaga, że decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie kształtuje bowiem stosunku materialnoprawnego, stanowi przeszkodę dla ukształtowania tego stosunku wydanym wcześniej rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, uniemożliwiając mu uzyskanie przymiotu ostateczności. Wniesienie sprzeciwu powoduje zatem wszczęcie przed sądem administracyjnym postępowania o ograniczonym zakresie, obejmującym kontrolę decyzji administracyjnej z uwzględnieniem tylko kryteriów formalnych.

Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza w istocie konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15 - wszystkie przytaczane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając to na uwadze powtórzenia wymaga, że w poddanej kontroli sądowej sprawie przedmiot zaskarżenia stanowi decyzja kasatoryjna organu drugoinstancyjnego, wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw wniesiony przez Skarżącą, na podstawie art. 64d § 1 p.p.s.a., podlegał rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, a w myśl art. 64b § 1 p.p.s.a. odpowiednie zastosowanie znajdował do niego przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. Zakres kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie wynikał natomiast z art. 64e p.p.s.a, zgodnie z którym sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten został przytoczony przez autora sprzeciwu jako naruszony przez organ odwoławczy, stanowiąc zarazem uczyniony temu organowi zarzut. Wskazania zatem wymaga, że sprzeciw jest środkiem prawnym służącym wyłącznie skontrolowaniu, czy uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania znajduje uzasadnienie w treści art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola decyzji objętej sprzeciwem, dokonywana przez sąd administracyjny, ma charakter formalny i w porównaniu z zakresem kontroli w odniesieniu do decyzji objętej skargą jest ograniczona jedynie do oceny istnienia przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej. Zasadniczo Sąd, nie weryfikuje prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, w ramach których organ odwoławczy stwierdził potrzebę wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., ocenia jedynie, czy zaistniały przesłanki uprawniające do wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw (art. 151a § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jednocześnie, przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dla zastosowania przywołanego przepisu niezbędne jest zatem kumulatywne wystąpienie dwóch przesłanek, bowiem wydanie tego rodzaju decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy warunkowane jest ustaleniem, że: po pierwsze – zaskarżona (w odwołaniu) decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a po drugie – konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Jednocześnie Sąd podkreśla, że art. 138 § 2 k.p.a. winien być wykładany łącznie z art. 136 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Przy czym zakres ten nie może naruszać zasady dwuinstancyjności. Wydanie zatem w sprawie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uzasadnione jest wówczas, gdy do jej rozstrzygnięcia nie jest wystarczające przeprowadzenie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 136 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd w wyniku przeprowadzenia tak rozumianej kontroli legalności uznał, iż objęta sprzeciwem decyzja SKO wydana została z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a., uzasadniając jej uchylenie.

Podstawą odmowy wydania decyzji środowiskowej przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie było stwierdzenie niezgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym w chwili wydania decyzji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwałą Rady Miasta Ś. z dnia 29 stycznia 2015r.) - art. 80 ust. 2 u.i.o.ś.

Zdaniem Sądu SKO uchylając w/w decyzję organu I i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, w istocie nie wskazał, wbrew treści cyt. art. 138 § 2 k.p.a., jakie dokładnie przepisy postępowania zostały naruszone i w jakim zakresie organ I instancji powinien wyjaśnić istotny dla rozstrzygnięcia sprawy zakres sprawy tj. jaki materiał dowodowy powinien zostać uzupełniony. Co prawda lakonicznie SKO wskazało, iż organ I instancji "nie ustalił właściwie stanu faktycznego sprawy, nie dokonał prawidłowej analizy raportu o oddziaływaniu na środowisko, nie ustosunkował się do opinii i uzgodnień organów współdziałających", jednakże organ odwoławczy nie wyjaśnił w jakim zakresie występują braki w zgromadzonym materiale dowodowym, jakich okoliczności faktycznych nie ustalono w sprawie. To powoduje, iż brak podstaw do uznania, iż wykazane zostało spełnienie przesłanki prowadzenia postępowania przez organ I instancji z naruszeniem przepisów postępowania.

Zdaniem Sądu SKO nie wykazało także spełnienia przesłanki konieczności wyjaśnienia zakresu sprawy, mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. SKO, jak wynika z treści stosunkowo krótkiego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie zakwestionowało w istocie kompletności materiału dowodowego zebranego w sprawie przez organ I instancji, a w zasadzie jego ocenę dokonaną przez organ I instancji, co jak należy podkreślić nie stanowi zagadnienia prawa procesowego, stanowiąc de facto kwestię właściwego zinterpretowania przepisów prawa i odniesienia ich do ustalonego stanu faktycznego. Dokonanie takiej oceny jest zaś rolą organów orzekających w sprawie, w tym, również SKO. Zauważyć należy, iż organ odwoławczy zarzucił organowi I instancji brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego bez wskazania na konieczność jego uzupełnienia.

Zdaniem Sądu analiza uzasadnienia decyzji objętej sprzeciwem wskazuje, że organ odwoławczy dokonał jednoznacznego zakwestionowania interpretacji przepisów prawa i ich zastosowania przez organ I instancji, dotyczących przede wszystkim oceny zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. SKO wskazując w tym zakresie, iż wykładnia treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co do przeznaczenia terenu nie może prowadzić do nieuzasadnionego ograniczenia władztwa planistycznego gminy oraz swobody działalności gospodarczej, jednocześnie wskazało na sposób interpretacji tego aktu. SKO zakwestionowało w sposób jednoznaczny przekonanie organu I instancji co do niezgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu.

W tych okolicznościach stwierdzenie przez organ odwoławczy błędnej i niewszechstronnej w jego opinii oceny materiału dowodowego w sprawie przez organ I instancji, niewątpliwie nie stanowi przesłanki uzasadniającej wydanie decyzji kasatoryjnej w rozumieniu art. 138 § 2 k.p.a. Organ II instancji nie jest bowiem organem kontrolnym, ale jest zobowiązany zgodnie z art. 15 k.p.a. do dokonania ponownej merytorycznej oceny sprawy objętej odwołaniem i w sytuacji, gdy uzna, że materiał dowodowy jest kompletny, obowiązany jest orzec merytorycznie.

Należy w tym miejscu podkreślić, że z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika obowiązek organu odwoławczego ponownego rozpoznania sprawy, co oznacza, że organ ten nie może ograniczać się jedynie do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę, dążąc do merytorycznego jej załatwienia. Skuteczne złożenie odwołania powoduje przeniesienie całej sprawy przed organ drugiej instancji. Organ odwoławczy musi więc wnikać w całość sprawy i brać na siebie odpowiedzialność za ponowne jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy ma przy tym obowiązki nie mniejsze niż organ pierwszej instancji. W efekcie jak każdy organ powinien dążyć przede wszystkim do rozpatrzenia sprawy pod względem merytorycznym, przez co należy rozumieć wydanie decyzji co do istoty sprawy. Wydanie decyzji merytorycznej kończącej postępowanie, nakazuje bowiem zasada szybkości i sprawności postępowania oraz ekonomii procesowej (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2013 r., I OSK 2123/11)

Wskazać w tym miejscu należy, że organ odwoławczy nie może zasłaniać się w głównej mierze zasadą dwuinstancyjności postępowania i w ten sposób uchylać się od merytorycznego załatwienia sprawy.

Zgodnie z ustanowioną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności, każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Decyzja kasacyjna nie może zostać wydana, jeśli kwestią sporną będzie tylko ocena prawna zebranego materiału dowodowego w sprawie (por. wyrok WSA w Szczecinie z 29 maja 2014 r., I SA/Sz 1256/13). Zatem jeśli organ ustali istnienie braków postępowania wyjaśniającego, zawsze powinien dokonać oceny czy braki te są na tyle poważne czy wręcz rażące, że wykluczają merytoryczne orzeczenie w II instancji administracyjnej.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że Organ odwoławczy rozstrzygając niniejszą sprawę powinien był orzec merytorycznie, jeżeli dysponuje materiałem dowodowym umożliwiającym dokonanie oceny prawnej materiału dowodowego, ewentualnie uzupełnić ten materiał we własnym zakresie i wówczas orzec stosownie do okoliczności sprawy. Oczywiście możliwe jest wydanie decyzji kasacyjnej, ale pod warunkiem, że uzupełniające dowody radykalnie zmieniłyby obraz sytuacji faktycznej.

Jako nieuzasadnione Sąd ocenił przedłużanie przez Kolegium postepowania w sytuacji gdy organ dysponował obszernym i kompletnym materiałem dowodowym. Jak wskazał sam organ odwoławczy w sprawie zostały zrealizowane czynności niezbędne do wydania decyzji środowiskowej o jakich mowa w art. 80 ust. 1 u.i.o.ś. Wraz z wnioskiem przedłożono niezbędne załączniki, w toku postępowania uzupełniano dokumentację zgodnie z wezwaniami organu I instancji i organów opiniujących. Uzyskano pozytywne stanowiska organów uzgadniających. Sporządzony został raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Zapewniono możliwość udziału społeczeństwa w toku postępowania.

W takiej sytuacji zadaniem organu odwoławczego była weryfikacja stanowiska organu I instancji i jednoznaczna ocena, czy jest ono prawidłowe w świetle obowiązujących przepisów prawa, czy też nie, jednak z dokonaniem oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym weryfikacji raportu, z uwzględnienie argumentów podniesionych w odwołaniu oraz z odniesieniem się do stanowiska prezentowanego przez lokalną społeczność.

Organ odwoławczy w ocenie Sądu nie miał podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, gdyż nie zostały spełnione przesłanki, umożliwiające wydanie tej decyzji. W istocie bowiem uchylił się od obowiązku merytorycznego rozstrzygnięcia, a tym samym - zakończenia sprawy w administracyjnym toku instancji. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja jest więc zarówno wadliwa jak i co najmniej przedwczesna, a podniesione w sprzeciwie zarzuty dotyczące naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. okazały się słuszne.

Reasumując w sprawie nie istniały przeszkody do wykonania merytorycznej kompetencji orzeczniczej przez SKO. Sąd podkreśla, że Kolegium nie podjęło chociażby próby wykazania, że ewentualne zgromadzenie niezbędnego materiału dowodowego nie mogło odbyć się w drodze uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 § 1 k.p.a.

Uwzględniając wniesiony sprzeciw, Sąd nie dokonuje oceny materialnoprawnej stanowisk organów orzekających w sprawie, gdyż pozostaje ona poza zakresem weryfikacji, dopuszczalnej w ramach oceny sprzeciwu. Oceny takiej musi dokonać organ odwoławczy w postępowaniu odwoławczym, które uaktualni się na skutek uwzględnienia sprzeciwu.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a., co uzasadniało jej uchylenie na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji wyroku).

Ponownie rozpoznając odwołanie Kolegium powinno uwzględnić dokonaną przez Sąd ocenę prawną, mając na uwadze, że wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 138 § 2 k.p.a. jest dopuszczalne w drodze wyjątku od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Winien dokonać szczegółowej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przedłożonego raportu wraz z uzgodnieniami właściwych organów opiniujących oraz z odniesieniem się do kwestii, które budzą protest lokalnej społeczności.

Koszty postępowania sądowego, na które składa się wpis od skargi (100 zł) zasądzone zostały na podstawie art. 64 b § 1 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku).