I SA/Gl 954/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2023-11-07	
Data wpływu	2023-07-13	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach	
Sędziowie	Borys Marasek /sprawozdawca/
Bożena Pindel /przewodniczący/
Piotr Pyszny	
Symbol z opisem	6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f	
Hasła tematyczne	Egzekucyjne postępowanie	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżone postanowienie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2020 nr 0 poz 1689; art. 2 ust. 5; Usatwa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędzia WSA Borys Marasek (spr.), Asesor WSA Piotr Pyszny, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2023 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 14 czerwca 2023 r. nr COF.OUR.635.2688.2023 ŁD.JJ.ZZ 06935599 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
J. P. (dalej: skarżąca, zobowiązana) wniosła skargę na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej: Poczta Polska, wierzyciel, organ) z dnia 14 czerwca 2023 r. nr COF.OUR.635.2688.2023 ŁD.JJ.ZZ 06935599 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Przedmiotowe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Poczta Polska postanowieniem z dnia 22 maja 2023 r. oddaliła zarzut nieistnienia obowiązku oraz zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wskazała, że wierzyciel oddalił zarzuty uzasadniając, iż nie udowodniła, że obowiązek wygasł oraz że nie przedstawiła dowodów, że obecnie prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z R. M.. Wskazała, że w 2008 r. sprzedała mieszkanie oraz wyrejestrowała odbiorniki.

Nie posiada dowodu wyrejestrowania z uwagi na znaczący upływ czasu.

Po rozpoznaniu zażalenia organ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu wskazał, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich używanie mają swoje źródło w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1689 – dalej u.o.a. lub ustawa abonamentowa). Zaznaczył, iż ustawa ta jest aktualnym aktem prawnym regulującym kwestie związane z opłatami za korzystanie z odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i jako obowiązująca wskazywana jest w prowadzonych postępowaniach mających na celu wyegzekwowanie należności z tytułu abonamentu. Nie oznacza to jednak, iż postępowania nie mogą być wszczęte wobec osób zobowiązanych, które dokonały rejestracji używanych odbiorników przed dniem wejścia w życie ww. ustawy. Ustawy poprzedzające ww. ustawę to ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1722), która weszła w życie z dniem 1 marca 1993 r., ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o łączności (Dz. U. z 1984 r. Nr 54, poz. 275), która weszła w życie z dniem 1 marca 1985 r.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.a., na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczania abonamentu, a mocą art. 7 ust. 3 tej ustawy, do tego abonamentu stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 2 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 479 z późn. zm.).

Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej rozpoczyna się od następnego miesiąca po dokonaniu rejestracji używanych odbiorników i trwa do dnia poprzedzającego dzień ich wyrejestrowania lub do miesiąca, w którym zgłoszono w placówce operatora wyznaczonego uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa przysługujące z tytułu ukończenia 75 roku życia na podstawie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1324).

Zdaniem organu w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo zajęto stanowisko w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku wskazując, iż w bazie danych o abonentach Poczty Polskiej znajduje się rejestracja odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego zgłoszona na imię i nazwisko zobowiązanej, której na mocy postanowień zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187 poz. 1342, dalej rozporządzenie z dnia 25 września 2007 r.) został nadany indywidualny numer identyfikacyjny [...].

Organ zaznaczył, że baza danych o abonentach Poczty Polskiej jest zorganizowanym zbiorem usystematyzowanych informacji (danych) przechowywanych w systemie komputerowym w formie elektronicznej i stanowi zbiór zawierający dane abonentów i zarejestrowanych odbiorników. Funkcjonuje na podstawie danych uzyskanych od samych abonentów (w wyniku zgłoszenia rejestracji odbiorników), którzy powinni być z założenia zainteresowani podaniem prawidłowych danych przy rejestracji, a następnie aktualizacją tych danych w miarę powstawania zmian danych. Abonent, który zgłosił rejestrację odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego w placówce pocztowej zostaje zapisany w bazie danych o abonentach Poczty Polskiej Wskazał zatem, iż jest to baza oświadczeniowa. Zatem brak jest możliwości wprowadzenia oraz przetwarzania danych osoby, która nie dokonała stosownych formalności związanych z rejestracją użytkowanych odbiorników. Takie uregulowania prawne obowiązywały pod rządami kolejnych ustaw, przez cały czas realizacji obowiązku poboru opłat i taka sytuacja ma miejsce również obecnie.

W ocenie organu wierzyciel w zaskarżonym postanowieniu właściwie odniósł się do informacji dotyczącej zmiany miejsca zamieszkania i wyrejestrowania odbiorników w 2008 r., a także do kwestii prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego z R. M., który jest zwolniony od opłat abonamentowych z tytułu wieku.

Zaznaczył, że obowiązek uiszczania opłat abonamentowych nie jest związany z rejestracją odbiorników w określonym miejscu, lecz z rejestracją odbiorników przez konkretnego abonenta.

W świetle obowiązujących regulacji prawnych, to na abonencie spoczywa obowiązek powiadomienia Poczty Polskiej o zmianie stanu formalno-prawnego (zmianie danych adresowych, zaprzestaniu korzystania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych lub posiadaniu uprawnień do uzyskania zwolnienia od opłat abonamentowych). W przypadku zaistnienia okoliczności, z powodu których zaprzestano używać odbiorniki radiofoniczne/telewizyjne, czy też jeżeli pod adresem zamieszkania osoba, z którą prowadzi abonent wspólne gospodarstwo domowe, dokonała rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i wnosi opłaty abonamentowe, czy też dokonała rejestracji odbiorników i uzyskała zwolnienie od opłat abonamentowych, należało w placówce pocztowej dopełnić formalności wyrejestrowania zgodnie z obowiązującymi w danym okresie czasu aktami prawnymi. Nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którym stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu - w szczególności może to wynikać z wyrejestrowania odbiorników. Jedynie podjęcie w stosownym czasie przez abonenta właściwych i wymaganych przepisami prawa działań, związanych z wyrejestrowaniem odbiorników i okazanie dokumentu potwierdzonego datownikiem placówki pocztowej miałoby wpływ na stanowisko wierzyciela.

Organ wskazał, że rozporządzenie z dnia 25 września 2007 r. zawierało delegacje ustawowe w dacie jego obowiązywania, które obligatoryjnie nakładało na użytkowników odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych obowiązek niezwłocznego powiadomienia Poczty Polskiej o zmianie miejsca pobytu stałego (siedziby), zagubieniu lub zniszczeniu książeczki radiofonicznej oraz o zaprzestaniu używania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych.

Obecnie, zgodnie z treścią § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676) o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, użytkownik niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego przez złożenie w placówce pocztowej zgłoszenia wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub przesłanie przesyłką listową z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia. Zgodnie ze wskazaniem w ustawie abonamentowej minister właściwy do spraw łączności, w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji, określa w drodze rozporządzenia warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Doprecyzowanie przepisów dotyczących zgłaszania przez abonentów zmian formalno-prawnych, w tym wyrejestrowania odbiorników, znajdowało/znajduje się w treści rozporządzeń, które są i były aktami wykonawczymi wydawanymi w celu realizacji ustaw.

Ponadto zarówno w książeczkach radiofonicznych, jak i na formularzach, znajdowało się pouczenie dla abonenta wskazujące jak należy postąpić w zakresie np. aktualizacji danych adresowych, czy wyrejestrowania odbiorników. Zatem każdy użytkownik odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych miał dostęp do obowiązujących przepisów, a tym samym Poczta Polska spełniła wobec abonentów obowiązek informacyjny.

Wierzyciel w zakresie wyrejestrowania odbiorników przez zobowiązaną w 2008 r. sprawdził zasoby archiwalne oraz zapisy systemowe i stwierdził, iż nie posiada na dzień wydania postanowienia dowodu, który stanowiłby o dopełnieniu przez nią formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników wcześniej niż w dniu 1 czerwca 2023 r., a zobowiązana takiego dokumentu nie przedstawiła.

W przypadku kiedy abonent zgłaszał fakt zaprzestania używania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, do czasu wejścia w życie zmian wprowadzonych rozporządzeniem z dnia 25 września 2007 r., zobowiązany był do wypełnienia i przedłożenia, w zależności od zaistniałego zdarzenia, odpowiednich odcinków, tj. "Z" (odcinek zmiany), "U" (odcinek wymiany książeczki) oraz "W" (odcinek wyrejestrowania), znajdujących się w książeczce radiofonicznej. Pracownik placówki pocztowej, w momencie zgłoszenia przez abonenta wyrejestrowania odbiorników, w książeczce radiofonicznej na odcinku "W" potwierdzał dokonanie formalności datownikiem placówki pocztowej. Jedną część odcinka oraz okładki książeczki pracownik placówki pocztowej odsyłał celem archiwizacji, natomiast środek książeczki radiofonicznej wraz z dowodami wpłat i drugą częścią odcinka "W" (potwierdzoną datownikiem placówki pocztowej) wydawał abonentowi, jako potwierdzenie wyrejestrowania odbiorników. Natomiast w 2008 r., zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem z dnia 25 września 2007 r., w celu zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników abonent był zobowiązany złożyć w placówce pocztowej "Formularz zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określał załącznik nr 3 do ww. rozporządzenia. Pracownik placówki pocztowej potwierdzał dokument datownikiem urzędu pocztowego oraz swoim podpisem. Dokument był sporządzony w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, które stanowiły kopie oraz oryginał. Oryginał "Formularza zgłoszenia zmiany danych" otrzymywał abonent, a kopię przedmiotowego formularza pracownik placówki pocztowej odsyłał do właściwej komórki celem jego archiwizacji.

Zatem w sytuacji dopełnienia ww. formalności powyższy fakt odnotowany zostałby na indywidualnym numerze identyfikacyjnym abonenta, a dokument zarchiwizowany.

Odnosząc się dalej do kwestii listownego wyrejestrowania, wierzyciel wskazał, że ustalony tryb postępowania nie przewidywał/przewiduje odstępstw od obowiązujących przepisów, co nie pozwala dokonywać zmian w bazie abonentów na podstawie informacji otrzymanych ustnie, telefonicznie, w pismach, faksach, czy innej formie. Zauważył, iż wierzyciel udzielając odpowiedzi na pisma abonentów dotyczące zaprzestania korzystania z odbiorników informował/informuje o obowiązujących przepisach dotyczących abonamentu radiofoniczne/telewizyjnego, w tym o formalnościach związanych z wyrejestrowaniem odbiorników.

Zaznaczył, że zobowiązana formalności związane z wyrejestrowaniem odbiorników dopełniła dopiero w dniu 1 czerwca 2023 r. w Urzędzie Pocztowym [...].

Organ podniósł, że podejmuje wszelki kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jak również ma na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli i jest obowiązany przede wszystkim w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy.

Mając na uwadze treść art. 2 ust. 5 u.o.a., zgodnie z którym, niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym, uiszcza się tylko jedną opłatę abonamentową, jak również informację zawartą w piśmie stanowiącym zarzuty, gdzie zobowiązana powołuje się na prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego z R. M., który z racji wieku jest zwolniony od opłat abonamentowych, wierzyciel pismem z dnia 21 kwietnia 2023 r. wezwał zobowiązaną do nadesłania oświadczenia o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego, podpisanego przez zobowiązaną i R. M., do którego należało dołączyć dokumenty potwierdzające ten fakt. Oświadczenie to zostało nadesłane pismem z dnia 28 kwietnia 2023 r., w którym zobowiązana oświadczyła, że od 2008 r. mieszka w G. wraz z partnerem, który jest właścicielem mieszkania. Natomiast zobowiązana, nie będąc właścicielem mieszkania, nie ma obowiązku partycypowania w kosztach utrzymania lokalu. Wskazała, że w prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego bierze inny udział, tj. dokonuje czynności koniecznych do funkcjonowania w codziennym życiu. W związku z tym nie jest możliwe okazanie lub udokumentowanie prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego. Natomiast do oświadczenia nie zostały załączone żadne dokumenty potwierdzające, iż prowadzą oni wspólne gospodarstwo domowe. Zatem wierzyciel nie mógł zająć stanowiska na podstawie dosłanego oświadczenia o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego.

Nawiązując do wskazanego w zażaleniu zarzutu, iż zobowiązana nie wie jakie to mają być dokumenty organ zaznaczył, że w wezwaniu z dnia 21 kwietnia 2023 r. wierzyciel wskazał, iż do dokumentów potwierdzających prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego należą m.in.:

- dowody wspólnego opłacania rachunków czy partycypowania w kosztach utrzymania lokalu w czasie, w którym miało występować prowadzenie jednego gospodarstwa domowego,

- dokumenty potwierdzające udział i wzajemną ścisłą współpracę w załatwianiu codziennych spraw związanych z prowadzeniem domu,

- dokumenty potwierdzające niezarobkowanie i pozostawanie w związku z tym, na całkowitym lub częściowym utrzymaniu osoby, z którą się prowadzi gospodarstwo domowe.

Wobec powyższego wierzyciel wydał stanowisko w zakresie podniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku w oparciu o dokumentację zebraną w rozpatrywanej sprawie. Stwierdził zatem, iż w zaskarżonym postanowieniu zarzut nieistnienia obowiązku właściwie oddalono.

Organ zaznaczył, że zaskarżonym postanowieniem wierzyciel wydaje ostateczne stanowisko w sprawie zgłoszonego zarzutu, w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Niemniej, jeśli zobowiązana dośle stosowne dokumenty potwierdzające prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego z R. M., wierzyciel będzie mógł odrębnym pismem przekazać stanowisko do organu egzekucyjnego.

W ocenie organu właściwie także został oddalony zarzut wygaśnięcia obowiązku w całości albo części z uwagi na przedawnienie roszczeń.

Abonament radiowo-telewizyjny, zgodnie z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., sygn. K 24/08, jest rodzajem daniny publicznej niebędącej podatkiem, a jedynie zbliżonej do podatku. Nie jest on opłatą w klasycznej postaci, lecz ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych mediów i stanowi dochód celowy pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznej Polskiego Radia i TYP. Należności z tytułu opłat abonamentowych są więc należnościami publicznoprawnymi, analogicznymi do obciążeń podatkowych. Za przyjęciem takiego charakteru opłat abonamentowych przemawia regulacja art. 7 u.o.a., w myśl którego do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym oraz że w przypadku opóźnienia w uiszczaniu opłaty abonamentowej naliczane są odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383, dalej o.p.). Opłata abonamentowa jest opłatą, o której mowa w art. 2 § 2 o.p., który stanowi, iż w przypadku gdy odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III Ordynacji podatkowej - Zobowiązania podatkowe, stosuje się również do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są organy inne niż organy podatkowe. Zatem na mocy tego przepisu, do opłat abonamentowych będzie miał zastosowanie m.in. art. 70 § 1 o.p., który stanowi, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Utrzymywanie zatem, że do zobowiązania objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym obowiązywać powinny przepisy Kodeksu cywilnego, tj. 3-letni okres przedawnienia, uznać należy za bezpodstawne.

Natomiast art. 70 § 4 o.p. wskazuje, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Organ podniósł, że wobec dochodzonych należności wykazanych w przedmiotowym tytule wykonawczym nie nastąpiło wygaśnięcie obowiązku w całości albo części, ponieważ organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny w 2023 r., zatem nie doszło do przedawnienia należności za okres od stycznia 2018 r. do sierpnia 2022 r.

Końcowo organ wskazał, że przepis art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm., dalej k.p.a.) nakłada na organy administracji obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, poprzez podejmowanie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prowadzenia postępowania w taki sposób, aby ustalić okoliczności mające znaczenie dla sprawy oraz zebrać potrzebne dowody, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast zgodnie z art. 77 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany przede wszystkim w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (§ 1).

Powyższe postanowienie wierzyciela zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Zarzucono mu błąd w zakresie ustaleń faktycznych dotyczących twierdzeń organu:

- o prawidłowym powiadomieniu nadaniu numeru abonenta,

- o niewyrejestrowaniu odbiornika w 2008 r.,

- że jego wydruk z ekranu komputera to jakikolwiek dowód w sprawie,

- że nie udowodniła, iż od 2008 r. nie prowadzi gospodarstwa domowego w O.,

- że nie prowadzi gospodarstwa domowego wspólnie z R. M. pod adresem ul. [...] w G.,

- że jej ponowne wyrejestrowanie odbiornika w 1 czerwca 2023 r. ma jakiekolwiek znaczenie w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie postanowień i zasądzenie kosztów postępowania.

W ocenie skarżącej działania organu są wewnętrznie sprzeczne, pozbawione logiki i niezgodne z prawem.

W uzasadnieniu skarżąca zakwestionowała fakt prawidłowego zawiadomienia jej o nadaniu numeru abonenta. Nie wynika on bowiem z żadnego dokumentu. Zdaniem skarżącej dokument, którym posługuje się organ nie jest dokumentem oryginalnym, a bliżej nieokreślonym wydrukiem z systemu. Poza tym na ww. dokumencie nie ma żadnego jej podpisu ani nawet podpisu pod potwierdzeniem odbioru takiego zawiadomienia. Tym samym organ tylko twierdzi, że zawiadomił ją o nadaniu numeru abonenta, a nie przedstawia ku temu żadnych dowodów. Zdaniem skarżącej zgodnie z art. 42 - 44 k.p.a. w brzmieniu z 2007 r., zawiadomienie takie powinno być jej doręczone listem poleconym.

Za równie bezpodstawne skarżąca uznała oczekiwanie organu, że po 15 latach od wyrejestrowania odbiornika listem poleconym będzie dysponowała potwierdzeniem nadania tej przesyłki. Jest to abstrakcja, na którą wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. III SA/Po 138/20. Po 15 latach organ nagle sobie przypomniał, że skarżąca musi płacić abonament mimo, iż nie posiada odbiornika, a nawet od 15 lat nie mieszka w miejscu gdzie odbiornik był zarejestrowany.

Dalej za niezasadne skarżąca uznała twierdzenia organu, że wydruk z ekranu komputera to jakikolwiek dowód w sprawie. K.p.a. mówi bowiem o odpisie dokumentu sporządzonego w formie elektronicznej, nie zaś o wydruku. W ocenie skarżącej program jakim posługuje się organ, a który jest widoczny na tym wydruku nie jest zgodny z wymogami określonymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie Krajowych Ram Interoperacyjności, minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci elektronicznej oraz minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2247). Jeżeli jednak organ upiera się, że jest to dowód, to wynika z niego, że organ nie ma potwierdzenia zawiadomienia o nadaniu numer. System ten, mimo wydruku z dnia 13 czerwca 2023 r., nie zawiera informacji o wyrejestrowaniu odbiornika, mimo iż sam organ twierdzi, że zostało to dokonane w dniu 1 czerwca 2023 r. Tym samym dowód ten podważa wiarygodność organu potwierdzając jej przypuszczenia, że jest to system niewiarygodny i niespełniających przepisanych prawem wymagań.

Zdaniem skarżącej, dziwne są twierdzenia organu, że nie udowodniła prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego w O. od 2008 r. Zauważyła, iż z dostępnych publicznych baz danych wynika jednoznacznie gdzie i kiedy mieszkała. Od 2008 r. nie mieszka w O.. Sprzedała dom i wymeldowała się z tego adresu. To, że Poczta Polska nie ma dostępu do danych z systemu PESEL, to jest jej problem. Dzięki niemądremu uregulowaniu w systemie, organ nie jest wstanie wyjaśnić wszystkich istotnych okoliczności sprawy, czym naraża się na zarzut niedostatecznego rozstrzygnięcia istotnych w sprawie kwestii. Sąd ma dostęp do bazy PESEL i może to sprawdzić. Wskazując na art. 220 k.p.a. skarżąca podniosła, że organ powinien wystąpić do Ministra Spraw Wewnętrznych o udostępnienie danych z systemu PESEL.

Za najbardziej rażące skarżąca uznała ustalenia organu, iż nie udowodniła, że prowadzi gospodarstwo domowe z R. M.. Powołując się na dokumenty żądane przez organ skarżącą wskazała, że nie rozumie na jakiej podstawie organ żąda takich dokumentów i na jakiej podstawie uznaje, że dopiero przestawienie takich dokumentów będzie świadczyło o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego. Wyraziła nadzieję, że organ w odpowiedzi na skargę wskaże odpowiednie przepisy Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego, na postawie których uznał, że dopiero ww. kryteria świadczą o wspólnym prowadzeniu domu. W aktach sprawy znajduje się bowiem oświadczenie skarżącej i R. M., które tę sprawę wyjaśnia. Dodatkowo podniosła, że jest zameldowana pod wskazanym adresem i odbiera tam korespondencję. Zaznaczyła, że mieszka wspólnie z R.M. i prowadzą jedno gospodarstwo domowe. Za ciekawe skarżąca uznała przy tym zagadnienie jak ma wyglądać dowód "wspólnego opłacania rachunków".

Końcowo za szczyt hipokryzji uznała sugerowanie organu negatywnych konsekwencji ponownego wyrejestrowania odbiornika w dniu 1 czerwca 2023 r. Zrobiła bowiem dokładnie to, do czego wezwał ją organ w piśmie z dnia 24 maja 2023 r. Oczywiste jest bowiem, że jeżeli organ błędnie stoi na przekonaniu, że wciąż powinna płacić abonament, to nie czekając na wyrok Sądu poszła wyrejestrować odbiornik. Czynienie z tego faktu zarzutu w postępowaniu jest niemoralne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Dodatkowo, odnosząc się do kwestii niezawiadomienia skarżącej w prawidłowy sposób o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta, organ wskazał, że Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z dnia 11 lipca 2008 r. zostało skierowane do skarżącej na dane: J. P., [...] O. i nie odnotowano zwrotu wysłanej korespondencji. Podniósł, że skarżąca była zameldowana w O. do dnia 25 czerwca 2009 r.

Wyjaśnił, iż zawiadomienie nie stanowi rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej abonenta, nie przydaje nowych praw i obowiązków, a jedynie potwierdza konieczność wykonania już istniejącego obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Nadanie indywidualnego numeru indentyfikacyjnego stanowiło element przejścia do innego systemu rozliczania opłat abonamentowych, gdzie zastąpiono imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Zawiadomienia o nadaniu użytkownikowi indywidualnego numeru identyfikacyjnego kierowane do abonentów sygnowane były pieczątką mechanicznie odtwarzającą własnoręczny podpis I. F.. Stosowana pieczątka zawierała imię i nazwisko, stanowisko służbowe oraz podpis osoby upoważnionej przez organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie. Powyższy fakt nie ma żadnego wpływu na treść oraz ważność opatrzonego nią dokumentu. Z uwagi na ilość wysyłanej korespondencji, mechaniczne odtworzenie podpisu I. F. na ww. dokumencie pozwoliło na zachowanie terminów i jest traktowane przez wierzyciela za równoważne z oryginalnym podpisem, co potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. I SA/Gl 990/15.

Organ zaznaczył, że w myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia, organ był zobowiązany wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia. Przywołany przepis mówi bowiem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłaniu zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru). Tym samym organ nie będąc zobligowany do wysyłania korespondencji w postaci zawiadomień o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego listem poleconym, nie posiada dowodu czynności samego wysłania listu z zawiadomieniem.

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii dotyczącej niezamieszkiwania w O., nieposiadania odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych oraz wyrejestrowania odbiorników po sprzedaży mieszkania w 2008 r. pełnomocnik organu podniósł, że skarżąca dopełniła formalności dotyczących wyrejestrowania odbiorników dopiero w dniu 1 czerwca 2023 r. w Urzędzie Pocztowym G.. Wierzyciel sprawdził zasoby archiwalne i zapisy systemowe i stwierdził, iż nie posiada dowodu, który stanowiłby o skutecznym dopełnieniu przez skarżącą formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników radiofonicznych /telewizyjnych przed ww. dniem 1 czerwca 2023 r. Również skarżąca takiego dowodu nie przedstawiła.

Podkreślił, że bez wpływu na istnienie egzekwowanego obowiązku pozostaje fakt, iż skarżąca nie posiada odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych od 2008 r. bowiem obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych istnieje do dnia poprzedzającego dzień dopełnienia formalności wyrejestrowania odbiorników, a wyrejestrowania odbiorników w 2008 r. skarżąca nie udokumentowała.

W dalszej kolejności nawiązując do kwestii dotyczącej prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego z R. M. który ukończył 75. rok życia i uzyskał zwolnienie od opłat abonamentowych, organ zacytował treść art. 2 ust. 5 pkt 1 oraz art. 2 ust. 6 u.o.a. Zaznaczył, że przywołana konstrukcja prawna potencjalnie mogłaby doprowadzić do uniknięcia przez skarżącą w sposób pośredni obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Jednak warunkiem jest przedstawienie dowodu potwierdzającego okoliczność prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego oraz zarejestrowanie odbiorników przez podmiot uprawniony do zwolnienia od opłat abonamentowych. W toku postępowania ustalono, że R. M., posiada pod numerem identyfikacyjnym abonenta [...] zarejestrowany odbiornik radiofoniczny i odbiornik telewizyjny, a w dniu 6 sierpnia 2014 r. dopełnił formalności zwolnienia od opłat abonamentowych z tytułu ukończenia 75 lat. W związku z powyższym koniecznym było ustalenie przez wierzyciela, czy skarżąca prowadziła z R. M. we wskazanym okresie gospodarstwo domowe w rozumieniu zespołu osób mieszkających i utrzymujących się wspólnie. Tego typu okoliczność dokumentować mogą, między innymi dowody potwierdzające wspólne opłacanie rachunków czy partycypowanie w kosztach utrzymania lokalu w czasie, w którym miało występować prowadzenie jednego gospodarstwa domowego oraz złożenie oświadczenia o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego podpisanego przez osoby prowadzące wspólne gospodarstwo domowe. Powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. II URN 56/95 podniósł, że cechami charakterystycznymi dla prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego może być udział i wzajemna ścisła współpraca w załatwianiu codziennych spraw związanych z prowadzeniem domu, niezarobkowanie i pozostawanie w związku z tym na całkowitym lub częściowym utrzymaniu osoby, z którą się gospodarstwo domowe prowadzi, a wszystko to dodatkowo uzupełnione cechami stałości, które tego typu sytuację charakteryzują. Zatem warunkiem było przedstawienie przez skarżącą dowodu potwierdzającego okoliczność prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego z R. M.. Zaś w odpowiedzi na wezwanie organu skarżąca przekazała podpisane przez siebie oraz przez R. M. oświadczenie, natomiast nie przedstawiła żadnych dokumentów, które świadczą o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego. W przesłanym oświadczeniu skarżąca wskazała, że nie będąc właścicielem mieszkania, w którym zamieszkuje, nie ma obowiązku partycypowania w kosztach utrzymania lokalu, natomiast bierze udział w załatwianiu codziennych spraw związanych z funkcjonowaniem w życiu i prowadzeniem domu, w związku z tym nie jest możliwe udokumentowanie prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego. W ocenie organu, skarżąca nie spełniła warunków do uznania prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego ze wskazaną osobą, poprzez brak przekazania dokumentów, które świadczą, o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego z R. M., co z kolei wyklucza możliwość rozpatrzenia sprawy prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego na podstawie art. 2 ust. 5 u.o.a. Wobec powyższego, kwestia dotycząca prowadzenia przez skarżącą wspólnego gospodarstwa domowego z R. M. pozostała bez wpływu na prowadzone w sprawie postępowanie i właściwie został oddalony zarzut nieistnienia obowiązku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia, uznać należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd wskazuje, że art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.) umożliwia wniesienie skargi na każde postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie.

Poddanym kontroli Sądu rozstrzygnięciem, Dyrektor COF utrzymał w mocy własne postanowienie, którym uznano za niezasadne zarzuty nieistnienia obowiązku.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zamknięty katalog zarzutów zawarty jest w art. 33 § 2 u.p.e.a. Wskazany przepis stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 u.p.e.a.,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1 u.p.e.a.,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Z kolei w myśl art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.

Zgodnie natomiast z art. 33 § 5 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż:

1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;

2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;

3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części.

Wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu (art. 35 § 1 u.p.e.a.).

Organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 34 § 1 u.p.e.a.). Wierzyciel natomiast rozpoznając zarzut wydaje postanowienie, w którym (art. 34 § 2 u.p.e.a.):

1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;

2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:

a) w całości,

b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;

3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:

a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,

b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34 § 3 u.p.e.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, iż zarzut jest środkiem prawnym o niejednolitym charakterze. W zależności od wskazanych podstaw, wyliczonych w sposób wyczerpujący w art. 33 § 2 u.p.e.a., zobowiązany wnosząc zarzut:

1) zapoczątkowuje spór o dopuszczalność egzekucji (art. 33 § 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a.) lub o wymagalność obowiązku (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) – z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku, dlatego zobowiązany, wnosząc zarzuty na tych podstawach, zamierza wykazać, że obowiązek już nie istnieje albo uległ wygaśnięciu lub, że jeszcze nie zaistniał (nienałożenie obowiązku) albo, że istnieje, ale nie jest jeszcze wymagalny;

2) zarzuca wierzycielowi lub organowi egzekucyjnemu istotne uchybienia proceduralne (art. 33 § 2 pkt 2-4 u.p.e.a.)

W niniejszej sprawie skarżąca zgłosiła zarzut nieistnienia obowiązku.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego postanowienia dała podstawy do jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy wierzyciel był uprawniony do obciążenia skarżącej opłatami abonamentowymi RTV, a co za tym idzie do wystawienia tytułu wykonawczego i wszczęcia postępowania egzekucyjnego dotyczącego zaległości z tego tytułu, a więc zarzutu z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. (nieistnienia obowiązku).

Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane na podstawie art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz. U. z 1960 r. poz. 307 z późn. zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M. P. Nr 41, poz. 264, z późn. zm.).

W dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2004 r. poz. 2531 z późn. zm.). Jej przepisy regulowały kwestię opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca uregulował w niej zarówno obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych jak i posiadanie odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.

Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1689; dalej: u.o.a. lub ustawa abonamentowa). Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą bezpośredniego działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone. Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie ww. ustawy, ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik.

Skarżąca nie kwestionowała faktu zarejestrowania odbiornika RTV na swoje nazwisko. Przyznała także, że ze względu na upływ czasu, nie posiada dokumentu potwierdzającego jego wyrejestrowanie. Organ natomiast wyjaśnił, że przeszukano zasoby archiwalne jak i zapisy systemowe, lecz nie odnaleziono dokumentacji potwierdzającej zgłoszenie wyrejestrowania odbiorników przez skarżącą.

Stosownie do art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej za używanie odbiorników rtv pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika. Po zarejestrowaniu odbiornika rtv uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego.

W przypadku zmiany miejsca zamieszkania, użytkownik odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązany jest zgłosić ten fakt w urzędzie pocztowym i po zaktualizowaniu danych adresowych, kontynuować opłaty abonamentowe. Natomiast jeżeli w nowym miejscu zamieszkania użytkownik z odbiorników nie korzysta, zobowiązany jest dopełnić formalności związane z wyrejestrowaniem odbiorników.

Przypomnieć należy, że organ ustalił w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego, że skarżąca była zameldowana w O. do dnia 25 czerwca 2009 r. oraz, że R. M., posiada pod numerem identyfikacyjnym abonenta [...] zarejestrowany odbiornik radiofoniczny i odbiornik telewizyjny pod adresem ul. [...] w G., a w dniu 6 sierpnia 2014 r. dopełnił formalności zwolnienia od opłat abonamentowych z tytułu ukończenia 75 lat. Organ nie poczynił jednak wyczerpujących ustaleń gdzie skarżąca była zameldowana po wymeldowaniu się z O., a zwłaszcza gdzie była ona zameldowana w okresie objętym kwestionowanym postępowaniem egzekucyjnym tj. od 1 stycznia 2018 r. Pismem z dnia 28 kwietnia 2023 r. podpisanym przez skarżącą oraz R. M., zobowiązana oświadczyła, że od 2008 r. mieszka w G. wraz z partnerem, który jest właścicielem mieszkania. Natomiast zobowiązana, nie będąc właścicielem mieszkania, nie ma obowiązku partycypowania w kosztach utrzymania lokalu. Wskazała, że w prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego bierze inny udział, tj. dokonuje czynności koniecznych do funkcjonowania w codziennym życiu. W związku z tym nie jest możliwe okazanie lub udokumentowanie prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego. W aktach sprawy brak jest natomiast jakiegokolwiek dowodu, który miałby zaprzeczać prawdziwości oświadczenia, że skarżąca wraz z R. M. stanowią zespół osób mieszkających i utrzymujących się wspólnie. Biorąc pod uwagę doświadczenie życiowe, oczekiwanie przez organ, że skarżąca przedłoży dowody wspólnego opłacania rachunków czy partycypowania w kosztach utrzymania lokalu, mogłoby raczej zaprzeczać twierdzeniom o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego, bowiem charakterystyczne jest dla dzielenia się kosztami przez współlokatorów, nie zaś osoby prowadzące wspólne gospodarstwo domowe. Z kolei wiek skarżącej oraz R. M. czynią niezwykle mało prawdopodobnym założenie, że mieliby być oni współlokatorami, a nie osobami prowadzącymi wspólne gospodarstwo domowe. Rację również należy przyznać skarżącej, że organ nie wyjaśnił co rozumie pod pojęciem dokumentów potwierdzających udział i wzajemną ścisłą współpracę w załatwianiu codziennych spraw związanych z prowadzeniem domu, można bowiem przez to odczytywać, że skarżąca miałaby dokumentować, że wspólnie z partnerem robi zakupy, gotuje obiad, etc., trudno zaś takiej dokumentacji od niej wymagać. Organ nie odniósł się natomiast do dokumentu opisanego "zał. 4" – potwierdzenia odbioru upomnienia nadanego do skarżącej w dniu 25 sierpnia 2022 r. na adres ul. [...] w G., po ustaleniu tego adresu w ewidencji ludności, które to upomnienie zostało odebrane w dniu 7 września 2022 r. w Urzędzie Pocztowym, ze wskazaniem, że przesyłkę odebrał "pełnoletni domownik" skarżącej R. M.. Z dokumentu tego wynika, że w dacie odbioru tego pisma, skarżąca i R. M. zamieszkiwali razem.

Przypomnieć zatem należy, że przepisy ustawy abonamentowej stanowią, iż:

- opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, z zastrzeżeniem ust. 5 (art. 2 ust. 4),

- niezależnie od liczby odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych używanych przez osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub w samochodzie stanowiącym ich własność, uiszcza się tylko jedną z opłat, o której mowa w art. 3 ust. 1 (art. 2 ust. 5 pkt 1).

Przepisy ustawy abonamentowej nie nakazują przy tym wykazywania faktu prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego określonymi dokumentami.

Taki stan rzeczy organ winien uwzględnić ponownie rozpoznając niniejszą sprawę i ustalić gdzie skarżąca była zameldowana po wymeldowaniu się z O., a zwłaszcza gdzie była ona zameldowana w okresie objętym kwestionowanym postępowaniem egzekucyjnym tj. od 1 stycznia 2018 r., a w przypadku ustalenia, że w okresie objętym postępowaniem egzekucyjnym skarżąca oraz R. M. zameldowani byli pod tym samym adresem, wobec złożonego przez nich oświadczenia i braku dowodów przeciwnych, przyjąć należy, że prowadzili oni wspólne gospodarstwo domowe, a zatem zarzut podlegał będzie uwzględnieniu.

Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 tej ustawy