II GSK 1708/22 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-18	
Data wpływu	2022-09-23	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /sprawozdawca/
Patrycja Joanna Suwaj /przewodniczący/
Wojciech Sawczuk	
Symbol z opisem	6034 Zjazdy z dróg publicznych	
Hasła tematyczne	Drogi publiczne	
Sygn. powiązane	II SA/Rz 428/22	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2020 nr 0 poz 256; art. 7, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 nr 0 poz 329; art. 141 § 4, art., 151, art. 174 pkt 1 i 2 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2, art. 184; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 428/22 w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 16 października 2020 r. nr SKO.4122/9/2020 w przedmiocie zezwolenia na budowę zjazdu indywidualnego z drogi publicznej 1. postanawia sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 428/22 w ten sposób, że w wierszu 15 skreślić: "16 października 2021" i wpisać: "16 października 2020"; 2. oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 10 maja 2022r., sygn. akt II SA/Rz 428/22 oddalił skargę Z. W. (dalej: Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: Kolegium, SKO) z 16 października 2021 r. w przedmiocie zezwolenia B. D. (dalej: Wnioskodawca, Uczestnik) na urządzenie na czas nieokreślony zjazdu indywidualnego z drogi publicznej (drogi powiatowej nr [...] G.-J.), zlokalizowanego na działce nr [...] na działkę nr [...], w miejscowości J., stanowiącej własność Skarżącej, na której na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z 22 lutego 2012 r., sygn. akt I Ns 26/11 ustanowiono służebność drogi koniecznej do działek stanowiących współwłasność Uczestnika.

Z wyrokiem WSA nie zgodziła się Skarżąca i wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając to orzeczenie w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 137; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a. art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, przeczy twierdzeniom Sądu I instancji, że wybudowany przez skarżącą Z. W. zjazd z drogi publicznej na jej nieruchomość, tj. działkę o numerze [...], położoną w J., gmina P., dla której Sąd Rejonowy w Dębicy prowadzi księgę wieczystą o numerze [...], stwarza zagrożenie w ruchu lądowym,

b. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżanego wyroku w sposób uniemożliwiający poddanie go instancyjnej kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz naruszenie zasady przekonywania stron poprzez nieodniesienie się w treści uzasadnienia do wszystkich wskazanych przez skarżącą w skardze zarzutów.

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca kasacyjnie wnosiła o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi co do istoty sprawy; zasądzenie na podstawie art. 203 p.p.s.a. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm prawem przepisanych; rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie; dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci:

i. opinia uzupełniająca biegłego sądowego geodety W. D. z dnia [...] września 2019 r., sporządzona na potrzeby sprawy toczącej się przed Sądem Rejonowym w Dębicy I Wydział Cywilny, sygn. akt I Ns 8/18 z wniosku J. A., w przedmiocie ustanowienie służebności drogi koniecznej - celem wykazania faktu w postaci przebiegu wariantu IV, po którym została ustanowiona droga konieczna, a w szczególności celem wykazania faktu, że wariant ten przebiega po zjeździe wybudowanym przez skarżącą,

ii. postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy I Wydział Cywilny z dnia 8 marca 2021r., sygn. akt I Ns 8/18 – celem wykazania faktu, że w sprawie została ustanowiona służebność drogi koniecznej w taki sposób, że zjazd z drogi publicznej na szlak służebny odbywa się po zjeździe wybudowanym przez skarżącą.

W uzasadnieniu Skarżąca kasacyjnie powołała argumenty na poparcie zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna Skarżącej nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., który przewiduje, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok sądu pierwszej instancji (art. 156 § 3 p.p.s.a.).

W sentencji kontrolowanego wyroku WSA w wierszu 15 błędnie określono datę wydania przez Kolegium zaskarżonej decyzji, wpisując datę: "16 października 2021 r." zamiast: "16 października 2020 r.", co jednoznacznie wynikało z decyzji SKO oraz uzasadnienia wyroku sporządzonego przez Sąd I instancji (s. 2 uzasadnienia).

Powyższe stanowiło oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a., która wymagała sprostowania. Z tego względu, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 156 § 1 i 3 orzekł jak w pkt 1 sentencji.

Przechodząc do oceny skargi kasacyjnej, należy najpierw wyjaśnić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której podejmuje czynności Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

W kontrolowanej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przyczyny nieważności postępowania sądowego, jak również nie stwierdzono podstaw do zastosowania z urzędu art. 189 p.p.s.a. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zarzutów kasacyjnych.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu nie została przez Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniona.

Należy podnieść, że skargę kasacyjną oparto wyłącznie na podstawie naruszenia przepisów postępowania.

Przed dokonaniem oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaznaczenia wymaga, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy, w skardze kasacyjnej należy wskazać przepisy, które zdaniem jej autora zostały naruszone oraz uzasadnić na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także – co istotne – wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 174 pkt 1 i 2 w związku z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w takim stopniu, że gdyby do nich nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny.

Wobec braku koniecznej korespondencji między tezą o naruszeniu danego przepisu prawa i jej uzasadnieniem – trzeba przede wszystkim stwierdzić, że skutku oczekiwanego przez Skarżącą nie może odnieść zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (pkt 2.ppkt b. petitum skargi kasacyjnej). Zwłaszcza, że w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać w świetle znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014r., sygn. akt II OSK 793/13) Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił ani też nie wykazał na czym miałoby polegać naruszenie powołanego przepisu postępowania oraz, na czym miałby polegać istotny wpływ jego naruszenia na wynik sprawy. Podkreślić bowiem trzeba, że nie został ten przepis nawet przywołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (zob. s. 2 – 6). Podobnie należy także ocenić zarzut zgłoszony w pkt 2.ppkt a. petitum skargi kasacyjnej. Dlatego i w odniesieniu do tego zarzutu, z punktu widzenia przedstawionych uwag, według Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należało, że Skarżąca kasacyjnie nie wykazała, aby zarzucane naruszenia przepisów k.p.a. miały wpływ na wynik sprawy w znaczeniu w jakim przedstawiono to powyżej.

Jednak z uwagi na wagę i charakter wskazanego jako naruszony przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. (zarzut z pkt 2. ppkt b. petitum skargi kasacyjnej), Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do niego w pierwszej kolejności. I jakkolwiek z powodu istotnych braków uzasadnienia tego zarzutu (w postaci chociażby próby wykazania istotności wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie) nie zasługiwał on na merytoryczne rozpoznanie, NSA za zasadne uznał poczynienie wyjaśnień w tym zakresie.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, gdyż funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Zupełnie inną kwestią jest natomiast siła przekonywania argumentów zawartych w uzasadnieniu orzeczenia. Brak przekonania o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa – którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych – czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt, że stanowisko zajęte przez sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Z kolei co do zarzutu braku odniesienia się przez WSA do wszystkich wskazanych przez Skarżącą w skardze zarzutów, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jedynie niezajęcie przez sąd I instancji stanowiska co do zarzutów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, może prowadzić do stwierdzenia, że doszło do istotnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., co z kolei mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku z tego powodu (por. wyrok NSA z 17 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1683/17).

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wzorcowi formalnemu określonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a., pozwalając na odtworzenie toku myślowego sądu i kontrolę instancyjną orzeczenia. To, że Skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut jego naruszenia nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyroki NSA z: 26 listopada 2014r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13).

Do tego Sąd I instancji odniósł się do zgłoszonego w skardze naruszenia przez organy przepisów procedury administracyjnej (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – s. 9 uzasadnienia wyroku), jak i do kwestii potrzeby lokalizacji kolejnego zjazdu z działki nr [...] w sytuacji istnienia już wcześniej wybudowanego przez Skarżącą zjazdu i naruszenia jej prawa własności do tej działki w tej sytuacji (s. 7-8 uzasadnienia wyroku).

Co do stanowiska Sądu I instancji, który zaakceptował argumentację organów co do możliwości lokalizacji drugiego zjazdu z drogi powiatowej na działkę Skarżącej, Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w tym stanowisku naruszenia art. 151 p.p.s.a., gdyż decyzje organów nie zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 k.p.a. Sąd I instancji wyczerpująco uzasadnił, dlaczego podzielił opinię organów. Organy, jak i WSA, rozważały kwestię czy zjazd indywidualny, na którego budowę chciał uzyskać zgodę Uczestnik, nie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego i doszły do zgodnego wniosku, że nie będzie stanowił takiego zagrożenia i będzie spełniał wszystkie wymagane dla takiego zajazdu techniczne warunki (s. 8-9 uzasadnienia wyroku). Przy rozważaniu kwestii lokalizacji nowego zjazdu wzięto także pod uwagę skonfliktowanie stron. Podkreślono także, że komunikacja poprzez wybudowany przez Skarżącą w 2013 r. - po zakończeniu między stronami postępowania z wniosku Uczestnika i jego żony o ustanowienie służebności drogi koniecznej postanowieniem Sądu Rejonowego w Dębicy z 30 stycznia 2012 r., sygn. I Ns 26/11, od którego oddalono apelację Uczestnika i jego żony postanowieniem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z 16 listopada 2012 r., sygn. I Ca 211/12 oraz po odmowie przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej Uczestnika i jego żony przez Sąd Najwyższy postanowieniem z 29 stycznia 2014 r., sygn. I CSK 271/13 - na podstawie zezwolenia Starosty zjazd do drogi powiatowej, przylegający do trasy służebnej, powoduje konieczność łamania przepisów ruchu drogowego wymuszając na korzystających z tego zjazdu konieczność zajmowania przeciwległego pasa ruchu przy wykonywaniu niektórych relacji skrętnych, co stwarza zagrożenie zarówno dla korzystających ze zjazdu jak i pozostałych uczestników ruchu drogowego. Ustalenia organów były oparte także na ustaleniach, w tym eksperymencie procesowym, przeprowadzonych w sprawie z powództwa Skarżącej o zmianę sposobu wykonywania służebności drogi koniecznej ustalonej opisanym wyżej postanowieniem Sądu, a zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z 15 stycznia 2019 r., sygn. akt I C 124/17 oddalającym skargę Skarżącej (apelacja Skarżącej od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z 12 grudnia 2019 r., sygn. akt V Ca 332/19). Wobec stanowiska SR w sprawie I C 124/17 nadal pozostała otwarta kwestia zjazdu, którego lokalizacja umożliwiałaby korzystanie w pełni z drogi koniecznej ustanowionej w sprawie I Ns 26/11, o co wystąpił Uczestnik, po oddaleniu przez Sąd Rejonowy w Dębicy w sprawie I Ns 214/14 wniosku jego i jego żony o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej pasu gruntu od drogi powiatowej nr [...] przez mostek z kręgów betonowych dalej południowym krańcem działki nr [...] do granicy nieruchomości nr [...], mimo że jako współwłaściciele nieruchomości nr [...] mieli już ustanowioną służebność drogi koniecznej w sprawie I Ns 26/11. Dodać należy, że wariant drogi koniecznej, której dotyczyło postępowanie w sprawie I Ns 214/14, został wykluczony jako najbardziej uciążliwy dla nieruchomości nr [...] w sprawie I Ns 26/11, po uzyskaniu opinii biegłego geodety. Z kolei decyzja Starosty Dębickiego nr 329/2013 z 15 maja 2013 r. udzielająca Skarżącej zgodę na budowę zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej [...] na działkę nr [...] została wydana bez udziału Uczestnika (k. – 282-284 akt adm.). Również wymaga zauważenia, że w sprawie I Ns 26/11 Skarżąca wyraziła zgodę na ustanowienie służebności drogi koniecznej w wariancie przyjętym ostatecznie przez Sąd. Opisana sekwencja zdarzeń tylko potwierdzała poważny konflikt między stronami.

Przedstawione okoliczności i dowody istotne, zgromadzone w trakcie szeregu opisanych postępowań sądowych, łącznie z zapadłymi rozstrzygnięciami Sądów zostały wszechstronnie rozpatrzone przez organy i w ich ocenie nie można zarzucić organom dowolności, co też wykazał Sąd I instancji (s. 8-9 uzasadnienia wyroku).

Gdy chodzi o jedną z zasad postępowania administracyjnego, tj. zasadę z art. 7 k.p.a., przepis ten formułuje zasadę prawdy obiektywnej, że w toku postępowania organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Powyższa zasada ogólna odnosi się nie tylko do sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego, lecz jest także wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, gdyż organy administracji publicznej mają obowiązek uwzględniania jej przy "załatwieniu sprawy". Gdy chodzi o czynności związane z ustaleniem stanu faktycznego sprawy, organ administracji ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalony stan był zgodny z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym "organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy". Z kolei w myśl art. 80 k.p.a. organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Odnosząc się zatem do wskazanych wyżej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kontrolowane przez Sąd I instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej, także art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Organ nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczności niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Dodatkowo w zawiązku z powyższym należy podkreślić, że przy zgłaszaniu wniosków dowodowych w postępowaniu administracyjnym trzeba pamiętać, że zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zatem strona występująca z wnioskiem dowodowym powinna wykazać, że dotyczy on okoliczności mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czyli musi zostać wskazana konkretna okoliczność(ci), aby mogła być oceniona przez organ nie tylko według reguł z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., ale też w świetle przesłanek z art. 78 § 2 k.p.a. (organ może nie uwzględnić żądania, gdy zostanie zgłoszone poza postępowaniem dowodowym i dotyczy okoliczności niemającej znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, czy stwierdzonej innymi dowodami, chyba że mającej znaczenie dla sprawy).

Wydaje się, że Skarżąca braków w postępowaniu wyjaśniającym upatrywała w nieuwzględnieniu postanowienia Sądu Rejonowego w Dębicy z 8 marca 2021 r., sygn. I Ns 8/18 i sporządzonej w tym postępowaniu uzupełniającej opinii biegłego geodety, które to wnioski zgłosiła dopiero w skardze kasacyjnej, a do tego pochodzą z postępowania zakończonego dopiero po ostatecznym zakończeniu kontrolowanego postępowania administracyjnego (Kolegium wydało decyzję odwoławczą 16 października 2020 r.) i dotyczącego ustanowienia służebności drogi koniecznej m.in. przez działkę nr [...], przy czym uprawnionym był właściciel innej sąsiadującej z tą działką nieruchomości. Nie można więc mówić o naruszeniu art. 78 § 1 k.p.a., skoro tych dowodów nie było jeszcze na etapie postępowania administracyjnego kontrolowanego przez WSA. Natomiast w postępowaniu przed WSA nie były nawet zgłaszane. Na obecnym etapie postępowania są spóźnione z uwagi na treść art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a.

Wobec powyższego za nieuzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art., 151 p.p.s.a. w zw. z art.7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a.

Wymaga przypomnienia, że zarzuty naruszenia powyższych przepisów nie zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej i nie poparto ich stosowną argumentacją. Taki sposób sporządzenia skargi kasacyjnej miał wpływ na możliwość oceny zasadności tych zarzutów przez Naczelny Sąd Administracyjny, a w rezultacie na ich skuteczność.

Z powyższych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na mocy art. 184 p.p.s.a.