Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 września 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 472/16 o zawieszeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi K. R. na decyzję Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we Wrocławiu z dnia [...] maja 2016 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawiesił postępowanie przed tym Sądem.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, w odwołaniu od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej we Wrocławiu z dnia [...] marca 2016 r., umarzającej postępowanie jako bezprzedmiotowe skarżąca K. R. wniosła na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. o stwierdzenie jej nieważności. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Dolnośląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji. Decyzja ta jest decyzją nieostateczną. Ponieważ skarga na decyzję Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] maja 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej we Wrocławiu z dnia [...] marca 2016 r. została wniesiona do Sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności tej ostatniej, postępowanie sądowe w niniejszej sprawie należało zawiesić do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności. W ocenie Sądu ewentualne uchylenie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji będzie miało bezpośredni wpływ na niniejsze postępowanie.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na art. 124 § 1 pkt 6 w związku z art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) orzekł jak na wstępie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła K. R., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

- art. 7 P.p.s.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i dążenia do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu,

- art. 124 § 1 pkt 6 w związku z art. 56 P.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, pomimo braku przeszkód do jego prowadzenia.

Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji ewentualnie w przypadku uznania, że istotna sprawy została dostatecznie wyjaśniona o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 56 P.p.s.a.: "w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu". W myśl natomiast art. 124 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd zawiesza postępowanie z urzędu w przypadku, o którym mowa w art. 56 P.p.s.a. Ratio legis art. 56 P.p.s.a. zmierza do uniknięcia kumulacji dwóch trybów rozpatrywania sprawy, przyznając – w określonym w tym przepisie przypadku – pierwszeństwo administracyjnemu postępowaniu nadzwyczajnemu. Stwierdzić trzeba, że kumulacja postępowań, a właściwie zapadłych w ich wyniku rozstrzygnięć, byłaby nie tylko zbędna, ale i niepożądana z uwagi na mogące stąd wyniknąć dodatkowe komplikacje i – de facto – wydłużenie się postępowań, a także z uwagi na konieczność ochrony autorytetu zapadłych orzeczeń (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2009 r. sygn. akt I FSK 485/09).

W okolicznościach niniejszej sprawy, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zostało wszczęte pismem z dnia 3 czerwca 2016 r., a więc przed złożeniem skargi w przedmiotowej sprawie, co nastąpiło w dniu 7 czerwca 2016 r. Trafnie zatem wskazał Sąd pierwszej instancji, że daje to podstawy do zawieszenia prowadzonego postępowania sadowego na podstawie wskazanych norm art. 124 § 1 pkt 6 w związku z art. 56 P.p.s.a. Ocena zasadności postanowienia o zawieszeniu postępowania nieważnościowego, na które wskazuje się w rozpoznawanym zażaleniu, podobnie jak i dopuszczalności prowadzenia postępowania nieważnościowego wykraczała poza granice niniejszego postępowania.

Z tych przyczyn, niezasadne okazały się być postawione w zażaleniu zarzuty naruszenia art. 124 § 1 pkt 6 w związku z art. 56 P.p.s.a. oraz art. 7 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.